"endo" (Contén)

Produción de células vexetativas ou reprodutoras no interior doutra célula ou dun órgano.

Organismo que vive no solo a unha certa profundidade, entre 1 e 2 m, como é o caso de gran número de bacterias e fungos e de animais, como algúns coleópteros e anélidos. Estes últimos aliméntanse da materia orgánica arrastrada polo lavado das chuvias, teñen taxas de reprodución moito máis baixas ca outras miñocas, non desenvolven pigmentos protectores e, en vez de curtos túneles verticais, fan galerías horizontais que superan o centenar de   metros.

Aplícase ao organismo que vive no interior dun animal.

Organismo que vive no interior dun animal.

Aplícase a aqueles vexetais que teñen diásporas que se diseminan mediante a intervención de animais, que as transportan no seu tubo dixestivo e as depositan xunto cos excrementos. É o caso da maioría das plantas que teñen froitos carnosos.

Que ten ou mostra esplendor.

Que causa admiración porque é moi fermoso, sorprendente ou marabilloso.

Aplícase á glándula que ten secreción externa e interna, como é o caso do ovario. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

Que ou quen ten ou amosa fachenda.

Boletín editado a partir de maio de 1977 en Santiago de Compostela polo Movemento de Estudantes Cristiáns Galegos (MECG). O seu obxectivo fundamental era ofrecer información sobre a historia do grupo e achegarse á sociedade nun intento por limitar todas as estruturas de poder. Ademais dos contidos propiamente relixiosos, incluíu información sobre convivencias (Taizé, Ávila, Valladolid, etc), encontros con outros grupos cristiáns, bibliografía, poemas, referencias a diversos literatos galegos e artigos relacionados coa historia e a cultura de Galicia.

Instrumento que se emprega na exploración clínica para auscultar os sons que producen as diversas vísceras e os aparatos do organismo, especialmente o cardiocirculatorio, o respiratorio e o dixestivo. Consiste nunha pequena campá, unida a dous tubos que transmiten o son ata os auriculares.

Familia oriúnda de Pontevedra. Patróns da capela da Anunciación na igrexa conventual de San Francisco, como portadores do morgado de Raxoo por seren descendentes do fundador, Antonio García de Raxoo, e da capela das Candeas no templo de Santa María a Grande. Posuían numerosos bens inmobles en Pontevedra e os seus arredores, así como nas provincias de Ourense e da Coruña, e en Ponferrada e Astorga. A súa orixe remóntase ao s XVI con Sancho Gago e o seu neto Domingos Agulla Gago de Figueroa que, por matrimonio, posuíu o morgado dos Raxoo, e fundou o morgado dos Gago en 1581. Entre os seus membros destacaron Xoana Gago Figueroa, Antonio Gago de Cervela e Novoa, Antonio Bieito Gago de Mendoza e Soutomaior, Mariana Xosefa Gago Mendoza de Oca, Bieito Gago Tavares e Telmo Gago Agulla Montenegro. Unha das súas ramas emparentou cos Caamaño e no s XVIII acadaron por sucesivos matrimonios o marquesado de Leis. Na Guerra da Independencia destacou un dos seus membros, Xoán Gago. Xosé María Montenegro...

Owain Glyndŵr.

Antropónimo feminino de orixe gaélica procedente de Guenddoleu, nome composto a partir do adxectivo gwen (feminino de gwyn) ‘branca’, ‘pura’. Santa Güendolina (s VI) foi abadesa nun mosteiro do País de Gales.