"rei" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido polo pseudónimo Baccio della Porta. Formouse á beira de Cosimo Roselli. No ano 1494 montou o seu obradoiro con Mariotto Albertinelli. Influído por Savoranola, ingresou na orde de San Domingos (1500) e, tralo seu retiro a San Marco de Florencia, puxo a súa obra ao servizo da relixión. A súa arte adoitou unha forma clásica, influída polo sfumato de Leonardo e a harmonía de Rafael. Contribuíu a fixar a tipoloxía da Virxe e entre as súas obras salientan: Aparición de Deus a santa Caterina e santa Margarida e Os desposorios místicos de santa Catarina.

PERSOEIRO

Escritor e crítico literario alemán. É autor de ensaios como Literatur für Zitgenossen (Literatura para contemporáneos, 1966), Aussichten des Romans (Perspectivas da novela, 1968) e Die Verdrängte Phantasie (A imaxinación reprimida, 1972). Escribiu, así mesmo, as novelas Der Löwengarten (O xardín dos leóns, 1961), Hausmusik: ein deutsches Familienalbum (Veladas musicais: un álbum alemán de familia, 1962) e Panzer-Lreuzer Potjomkim (O acoirazado Potemkin, 1967). As dúas últimas obras reflicten de forma crítica a actual sociedade alemá en relación co seu pasado fascista. Tamén escribiu teatro, dándose a coñecer con Jettchen Geberts Geschichte (A historia de Queta Gebert, 1978) e Wahlverwandtschaften (As afinidades electivas, 1981), obra baseada na novela homónima de Goethe.

PRAIAS

Praia do litoral setentrional da ría de Muros e Noia, na parroquia de Outeiro (concello de Outes).

PERSOEIRO

Arqueólogo. Logo de estudar Filosofía e Letras en Santiago de Compostela e Madrid, onde tamén se licenciou en Filoloxía Clásica, especializouse en Arqueoloxía Clásica con Antonio García y Bellido, completando a súa formación nas universidades de Oxford e Heidelberg. Traballou no Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC) e foi catedrático de Arqueoloxía, Epigrafía e Numismática na Universidad de Sevilla e de Arqueoloxía na Universidad Complutense de Madrid. Dirixiu as escavacións de Ceal e La Guardia (Jaén). Escribiu as obras: Musa Alemá (1961), con Celso E. Ferreiro, Excavaciones en el Cerro Salomón (1970) e Historia de Sevilla: la ciudad antigua, de la prehistoria a los visigodos (1984). Ademais colaborou na prensa especializada con numerosos artigos, algúns deles en Cuadernos de Estudios Gallegos. É membro da Real Academia de Historia, da de Bellas Artes de San Fernando e da Real Academia Galega. En 1983 obtivo o Premio Nacional Fray Luis...

GALICIA

Actor. Iniciou a súa andaina co grupo Candea, participando nos espectáculos Noite de lobos (1975) e O mestre (1978). Foi cofundador do grupo Maiolongo, en Culleredo, para o que escribiu as pezas Camiñar a cegas, estreada en 1976 e publicada en 1990 nos Cadernos da Escola Dramática Galega, e O día que o sol alumeou pola noite, estreada en 1977. Deixou o borrador dunha terceira peza titulada A cinza, ultimada por Carlos Pereira Martínez. A primeira destas pezas analiza o impacto do alcoholismo na sociedade galega tradicional, a segunda os efectos da emigración e na terceira o autor inicia unha segunda etapa, atenta a escritas máis contemporáneas e actuais, recuperando técnicas no tratamento da materia dramática propias do teatro do absurdo.

MONTES

Monte de 1.351 m de altitude, preto da aldea de Reigosa, no concello de Samos.

GALICIA

Técnico de sistemas e deseñador. Traballou no Diario 16 de Galicia (1991-1998). Deseñou a publicación Metrópolis de Vigo (1991-1993) e foi editor e deseñador da revista comarcal El Valle (1993-1995). É director de Edicións e Sistemas de   Ir Indo e da EGU.

PRAIAS

Praia e punta do litoral occidental da península do Grove, na parroquia de San Vicente do Grove (concello do Grove), situada no S da enseada de Castiñeira.

1. 1. Persoa que comercia con cera crúa.

   2. Persoa que se dedica a castrar colmeas.

2. 1. Burato situado na parte inferior dos toneis ou pipotes do viño onde vai colocada a billa.

   2. Burato que hai no fondo das caldeiras do alambique por onde se tiran os restos e as borras.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Gondomar baixo a advocación de san Martiño.

REINOS

Reino greco-escita creado na fin do s V a C (438 a C) ao redor de Panticapeon, colonia grega de orixe milesia na península de Crimea. Dominaba as dúas ribeiras do estreito de Kerč’ o de Yenicalé, pero a área de influencia chegaba ata o Cáucaso. Agrupaba as cidades gregas de Panticapeon, Fanagoria, Nimfeon xunto con diversas tribos escitas. A fins do s II a C pasou a formar parte dos estados de Mitrídates Eupator ou o Grande, cedida polo seu monarca incapaz de enfrontarse aos ataques dos escitas. Pompeio reconstituíu o reino e deullo a Farnaces, fillo de Mitrídates pola axuda que prestara os romanos contra seu pai. Caeu baixo o dominio de Roma en tempos de César e formou parte do Imperio como Reino dependente ata o s IV d C, cando foi definitivamente invadido polos bárbaros.