"Rei" (Contén)

PERSOEIRO

Naturalista alemán. Foi xunto con Lamarck, o primeiro en empregar o termo bioloxía, que definiu como o coñecemento relativo aos seres tanto animais coma vexetais. É autor de numerosos traballos sobre anatomía comparada, medicina, fisioloxía e matemáticas.

1. Persoa que empresta cartos con usura.

2. Persoa que é moi aproveitada.

XACEMENTOS

Xacemento arqueolóxico exipcio situado á beira occidental do Nilo, á altura de Luxor. Consta de dous vales, o do O ou dos Monos, onde se atoparon catro tumbas, e o do L ou Val dos Reis, onde se atoparon 58 tumbas que van do reinado de Tuthmosis I ao de Ramsés IX (dinastías XVIII-XX), e na súa maioría son reais. As tumbas máis importantes son as de Tuthmosis III, Amenofis II, Tuthmosis IV, Merenptah, Ramsés III, Ramsés IV e Ramsés VI. A de Tutankamon atopouse intacta.

GALICIA

Deseñador e debuxante. Licenciado en Belas Artes pola Universitat de Barcelona (1987). Traballou en publicacións como A Nosa Terra, Can sen Dono, Taka de Tinta, TBO ou Golfiño, actividades que alternou coa ilustración de libros e o cartelismo. Promotor da revista A ameixa cacofónica (1983) e da primeira páxina web de banda deseñada en galego, Ameixa Cómics (1996), acadou sona cos personaxes Xeixas Johnson e Anamarciana, da que publicou Anamarciana (2001). Recibiu o Premio Curuxa do Humor (1987).

PERSOEIRO

Filólogo e etnólogo portugués. Doutorado (1901) pola Universidade de París, foi profesor de ensino superior (1911) cando o Curso Superior de Letras se transformou en Facultade de Letras da Universidade de Lisboa. Fundou (1887) e dirixiu a Revista Lusitania e fundou (1895) O archeologo português, órgano do Museu Etnológico. Destacan as obras Tradições populares de Portugal (1882), Enquisse d’une dialectologie portugaise (1901), Livro de Esopo (1906), Lições de Filologia Portuguesa (1911), Antroponímia Portuguesa (1928) e Etnografia Portuguesa (1932-1942), e os traballos sobre o mirandés O Dialecto Mirandez (1882) e Estudos de Filologia Mirandesa (1900-1901).

PERSOEIRO

Comediógrafo. A súa obra está máis orientada cara á lectura que cara á representación. A súa obra máis importante é a comedia Eufrósina (1555), inspirada en La Celestina. Outras obras son Ulissipo (1616?) e Aulegrafia (1619).

GALICIA

Pintor. Iniciou a súa formación artística no Círculo das Artes de Lugo. En Madrid realizou os estudos de arquitectura técnica e foi profesor de debuxo (1966-1970). A súa obra evolucionou desde o realismo conceptual cara ao onirismo expresionista ata chegar a unha abstracción de formas insinuantes monocromas. Cultivou o gravado, a escenografía, a música, o cine e realizou en 1983 un gran mural por encargo do concello de Madrid (1983).

PERSOEIRO

Escritor. Membro de Nova Escola Galega e do consello de redacción da Revista galega de educación, é director da revista Golfiño e autor de diversos manuais sobre literatura e filosofía, ademais de traballos sobre a LOXSE. Da súa obra narrativa destaca Proxecto Pomba Dourada (1987), centrada nun futuro hipotético, e onde cobran forza a ciencia fición, a intriga e o humor, cun estilo próximo ao das novelas de aventuras, e a   colección de contos O gato Bógar (1989), A malvada María Xosé (1989), onde analiza o mundo das bandas xuvenís, A cor do elefante e outros contos (1994), Anxos en tempos de chuvia (1997) e A primeira máquina de fotos (1998). No apartado de narrativa para adultos destaca o conxunto de relatos breves Galería de esquecidos de Feliciano Lobelos (1993), en que retrata a xeración que viviu directamente a época da Transición.

1. Que se cría de forma natural nos bosques ou nos campos.

2. Aplícase ao animal doméstico que vive fóra da casa e procura o seu propio alimento.

3. Aplícase ao fillo de muller solteira con pai descoñecido.

4. Que ocorre espontaneamente ou por casualidade.

5. Galiña que choca os ovos sen que lle preparen a niñada.