"ISM" (Contén)

Que ten a virtude do talismán.

Forma esotérica de espiritualidade establecida en India entre os ss III e IV, desde onde se difundiu cara a Nepal, Tibet, Mongolia, China e Xapón. As formas hinduísta e budista presentan moitos puntos en común. O tantrismo hinduísta procede en parte das doutrinas do xivaísmo; e o budista, asentado na metafísica de mahāyāna, é a derradeira fase no desenvolvemento do budismo. Para o tantrismo, que é esencialmente empírico, o home, mediante as prácticas axeitadas, pode acadar a liberación da existencia continxente, que está situada máis alá das dicotomías entre suxeito e obxecto, activo e pasivo, ser ou non ser. A integración dos dous factores complementarios está representada iconograficamente pola unión conxugal, pero mentres que no tantrismo hinduísta o aspecto dinámico da realización está personificado polo principio feminino, no tantrismo budista represéntao o masculino. Unha das prácticas superiores consiste en identificarse cunha determinada deidade,...

Corrente do pensamento chinés tradicional, en que se diferencian dunha banda unha doutrina místico-filosófica (taoísmo sapiencial da época Zhou) e doutra, unhas prácticas supersticiosas (taoísmo relixioso posterior). Os dous clásicos do taoísmo foron Laozi (ou Lao-Tse) e Zhuangzi. Laozi, na súa obra homónima, máis coñecida como Daodejing ou Tao-teking, substitúe á antiga deidade chinesa Shangadi polo Tao, misterioso principio do universo, diferente do mundo pero immanente nel. O Tao produce, rexe e vivifica todo. A súa ausencia é a morte. A súa acción, non obstante, realízase sen actividade e o non-facer é a lei da natureza. Por iso, o sabio que está de acordo coa Tao, sen facer nada, faino todo perfecto; o bo gobernante, sen forzar, harmoniza o imperio. Zhuangzi explica, continúa e amplía a Laozi. Destaca a transcendencia do Tao, en que desaparece toda distinción, mesmo entre ser e non-ser, e acentúa a oposición co confucianismo. Constatando os males que padece...

Manifestación histérica convulsiva que se atribúe popularmente á picadura da tarántula e cuxa curación é a través dunha danza frenética. Foi observada desde o s XV en diversas localidades de Puglia (Italia), sobre todo en Tarento.

Hipocresía propia do tartufo.

isocronismo.

Sistema de organización do traballo, baseado nas ideas de Frederick Winslow Taylor, precursor da organización científica do traballo, que é un estudo detallado dos procesos de traballo, que se descompoñen en diversas tarefas, cuxo tempo de execución se determina mediante cronometraxes e no establecemento, como incentivo, do pagamento de primas ligadas ao rendemento.

Envelenamento producido polo opio ou polos seus derivados.

Doutrina que afirma a existencia de Deus e a súa acción no mundo. Oposto ao ateísmo, tamén se diferenza do deísmo e do panteísmo.

Estado que está producido polo abuso do té, concretamente pola acción dos alcaloides xantínicos que contén (cafeína, teobromina e teofilina). Estas substancias teñen unha acción estimulante do sistema nervioso central e do corazón e unha acción paralizante da fibra muscular lisa.

Fenómeno lingüístico da lingua galega que consiste na ausencia do pronome átono che para a función de complemento indirecto (

finalismo.

Erección ou protusión da mamila.

Influencia do solo dunha comarca sobre os seus habitantes.

Tendencia pictórica que se caracteriza polo contraste de luz e sombra, co predominio desta última, pero conseguindo que as zonas iluminadas destaquen especialmente sobre as que non o están. Está moi ligado o concepto contrarreformista e aparece enlazado co primeiro naturalismo e co Barroco da segunda metade do s XVII. O seu principal representante foi Caravaggio.

Doutrina, concepción ou actitude existencial que se caracteriza polo feito de que Deus ou o divino son considerados como centro de toda a realidade, que debe ser ordenada en calquera dos seus ámbitos ou aspectos concretos en relación con este centro.

Doutrina política medieval que pretendía que o poder real recibira a súa constitución por un acto do poder eclesiástico, ao que quedaba vinculado legalmente, xa que a lei divina estaba dentro da xurisdición eclesial.