"rei" (Contén)

1. Dignidade ou cargo de vicerrei. A súa orixe remóntase aos ss XV e XVI, cando foi creado pola Coroa de Aragón. Nos territorios hispánicos en Europa existiron os vicerreinados de Galicia, Navarra, Aragón, Catalunya, València, Mallorca, Nápoles, Sicilia e Sardeña. Os Reis Católicos crearon o vicerreinado das Indias, a cargo da familia Colón. Posteriormente este foi dividido en dous: o de Nueva España (1535) e o de Perú (1542), e durante o s XVIII constituíronse os de Nueva Granada (1717) e o de Río de La Plata (1777). Os primeiros en desaparecer foron os da Coroa de Aragón, ao aprobar Filipe V os Decretos de Nueva Planta; logo os italianos, ao perderse estes territorios durante a Guerra de Sucesión Española e, posteriormente, os indianos, que desapareceron paralelamente á dominación española sobre estes territorios. O de Navarra mantívose ata a reforma de 1842, cando o antigo reino pasou a transformarse en provincia.

2. Tempo de goberno dun vicerrei.

3. Territorio sometido á xurisdición dun vicerrei.

1. Cargo de vicerreitor.

2. Gabinete ou edificio onde traballa o vicerreitor.

GALICIA

Escritor. Foi un dos promotores da lingua galega na liturxia católica. Foi director xeral de Cultura, membro da Comisión de Lingüística e Toponimia da Xunta de Galicia, e colaborador en diversos medios de comunicación, como a revista Ínsula, ou os xornais La Noche e La Voz de Galicia. Traduciu O Cantar dos Cantares (1964), O Mito da Espenuca (1965), de Platón, A apocalipse (1966) e Misal galego (1968).

1. idro grande que se coloca nunha porta ou ventá.

2. Conxunto de vidros de cores que cerran o van dun edificio e que ten finalidade decorativa. Constrúese segundo un deseño ou debuxo previo (cartón) e móntase xeralmente en chumbo sobre un bastidor metálico. En Occidente, atopáronse en escavacións fragmentos de vidreiras desde a época merovinxia e sobre todo carolinxia. Destacan as realizadas no s XIII en Francia (Chartres, Bourges, Sens, Auxerre, Sainte-Chapelle de París), Canterbury, Estrasburgo, Erfurt ou Asís, e España (catedral de León). O interese por esta técnica impulsouse novamente no s XIX e viviu un novo apoxeo co modernismo.

3. Escaparate dunha tenda.

REINOS

Reino navarro creado nos ss X e XI concedido polo Rei García II de Pamplona (925-970) á súa morte ao seu fillo Ramiro Garcés (970-991), coñecido como Ramiro de Viguera. Sucedérono os seus fillos Sancho Ramírez (991-?) e García Ramírez (?-1030?), cuxa filla, Toda, casou con Fortún Sánchez de Nájera, quen recibiu o título de príncipe. Ao non ter descendencia, o reino incorporouse ao Reino de Pamplona.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Trasmiras baixo a advocación de san Salvador.

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Girona, Catalunya, ao S da capital provincial (2.034 h [2001]).

GALICIA

Enxeñeiro e escritor. Fundador da Casa de Galicia Celso Emilio Ferreiro de Pasaia e presidente da Casa de Galicia en Gipuzkoa (1995-1999), é autor de El aguardiente y la queimada (1995), Lareiras de Galicia (1998), La gastronomía en los caminos de Santiago por Gipuzkoa (1999) e Gallegos en Sestao: 50 años (1952-2002) (2002).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cenlle baixo a advocación de san Miguel.

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Jaén, Andalucía, regado polo río Guadalquivir (3.319 h [2001]). Da súa economía destaca o cultivo das oliveiras.

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Salamanca, Castela e León, a 4 km da capital provincial (3.081 h [2001]).

PERSOEIRO

Relixioso bieito. Foi abade do mosteiro de San Salvador de Lourenzá (1709-1713 e 1721-1725) e bispo de Puerto Rico. Escribiu Scena sacra de varias oraciones panegyricas (1702) e Tautologias (1703-1729).

GALICIA

Escritor e profesor. Licenciado en Filosofía e Letras (1940) pola Universidad de Madrid, en 1945 exerceu a cátedra de Lingua e Literatura Española no Instituto Español de Lisboa. Das súas obras destacan a serie de artigos España tiene que integrarse (1937), o conto Las dos flechas (1942) e a tradución de diversas novelas de Joaquim Paço d’Arcos.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Coñecido como Boris Pilniak, evolucionou da eslavofilia namorada da Rusia antiga de Krasnoje derevo (Caoba, 1929) a posicións soviéticas, como Volga vpadajet v kaspijskoje more (O Volga desemboca no mar Caspio, 1930).