"ILi" (Contén)

Relativo ou pertencente á sífilis.

Que ou quen padece sífilis.

Denominación xenérica dos anións poliatómicos que teñen o silicio como átomo central, e dos compostos de natureza moi diversa que conteñen eses anións. Os silicatos poden obterse por fusión conxunta da sílice con carbonatos de metais alcalinos, en forma de mesturas complexas, e clasifícanse estruturalmente de acordo co número de osíxenos do tetraedro de SiO 4 que comparten. Cando non se comparte ningún, están os silicatos discretos, que conteñen o anión SiO 4 4- , coñecido como ortosilicato, e dos que destacan a torita (ThSiO 4 ), o circón (ZrSiO 4 ) e os granates. Cando a asociación se produce mediante un só átomo de osíxeno, fálase tamén de silicatos discretos que conteñen o anión Si 2 O 7 6- , coñecido como pirosilicato e que aparece na thortveitita ((Sc,Y) 2 Si 2 O 7 ) e na hemimorfita (Zn 4 (OH) 2 Si 2...

Mineral formado esencialmente por grupos tetraédricos SiO 4 que están unidos entre eles directamente ou por catións. Os silicatos son os compoñentes máis importantes das rochas e constitúen, xunto co cuarzo, o 95% da parte coñecida da codia terrestre. Atópanse, en gran parte, como constituínte das rochas ígneas. Son exemplos de silicatos o cuarzo, os feldespatos e as micas. Nas condicións de formación das rochas metamórficas orixínanse unha serie de silicatos. Pola contra, nas rochas sedimentarias non hai formación destes minerais, senón que só hai fases de transformación deles, dos que son máis típicos as arxilas. Os silicatos clasifícanse segundo a disposición dos seus grupos SiO 4 en: nesosilicatos, sorosilicatos, inosilicatos, filosilicatos e tectosilicatos.

Dióxido de silicio, de fórmula SiO 2 , que se dá na natureza tanto en forma pura (cuarzo ou cristobalita) coma nunha gran variedade de formas impuras (area, ágata, calcedonia ou ópalo). Aparece en forma de cristais incoloros ou pos cristalinos brancos, e a súa densidade oscila entre 2,65 e 2,80. A sílice presenta unha estrutura polimérica, constituída por tetraedros de SiO 4 cuxos vértices están ocupados por catro átomos de osíxeno. É abundante como compoñente das rochas e infusible e insoluble. Pode prepararse tamén sinteticamente a partir de silicatos solubles, por deshidratación e calcinación. A súa aplicación está fundamentalmente na industria do vidro e da cerámica, como abrasivo, na fabricación de refractarios, como materia prima para a preparación de silicio e silicatos e, en metalurxia, na preparación do ferro-silicio. OBS: Tamén se denomina dióxido de silicio.

Ácido ortosílico obtido por precipitación a 300°C a partir dunha disolución de silicato sólido tratada cun ácido que se emprega como desecante.

Relativo ou pertencente á sílice.

Que contén sílice.

Relativo ou pertencente ao silicio.

Que contén silicio.

Conxunto de ácidos, como o ortosilícico ou o metasilícico que non se coñecen en estado libre, e dos que derivan formalmente os silicatos.

Converter algo en sílice.

Impregnar algo con sílice.

Intercalarse sílice na parede celular de certas células vexetais.

Elemento químico de número atómico 14, que pertence ao grupo IV A da táboa periódica. Foi illado por J. J. Berzelius en 1824 por redución con potasio do tetrafluoruro de silicio (SiF 4 ). É, despois do osíxeno, o elemento máis abundante da codia terrestre, da que constitúe un 26% en peso. Está formado por unha mestura de tres isótopos naturais estables con masas 28 (92,21%), 29 (4,70%) e 30 (3,09%), que determinan un peso atómico de 28,086. Coñécense tamén cinco radioisótopos artificiais do elemento, con masas que van de 25 a 32. O silicio está amplamente difundido na natureza, e está presente no Sol, nas estrelas e nos meteoritos. O método de obtención máis empregado comercialmente consiste na redución da sílice con carbono nun forno eléctrico. O silicio elemental cristalino presenta puntos de fusión e ebulición moi elevados, e é un semicondutor intrínseco. A característica química máis importante do silicio é a súa tendencia a combinarse co osíxeno para formar estruturas poliméricas...

Sólido en forma de cristais negros de gran dureza, moi inertes, que se subliman con descomposición a 2.200°C. É un dos materiais más duros que se coñecen, e ten aplicación como refractario, abrasivo e, en forma de monocristal, como semicondutor.

sílice.

[

Líquido incoloro, fumante, de olor sufocante, moi corrosivo, soluble nos medios apolares, que bole a 57,6°C. Ten aplicación como intermediario na purificación do silicio, na preparación de siliconas e na produción militar de cortinas de fume.

Composto binario de silicio que ten elementos máis electropositivos ca el. Son compostos moi duros e refractarios, presentan similitudes cos carburos e gozan de estruturas semimetálicas.

Anión Si 4- que se pode considerar formalmente derivado do silano por perda dos seus catro átomos de hidróxeno.

Relativo ou pertencente ás silicoflaxeladas.

Alga da orde das silicoflaxeladas.

Orde de algas, da clase das crisofíceas, que está constituída por algas unicelulares mariñas cun só flaxelo e un esqueleto interno silíceo.