"Ea" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ás eleagnáceas.

2. Planta da familia das eleagnáceas.

3. Familia de árbores e arbustos, da orde das proteais, de follas enteiras e flores hermafroditas, actinomorfas e tetrámeras, que dan lugar a froitos en aquenio ou drupa. A familia está composta por unhas 50 especies, pertencentes aos xéneros Hippophae, Elaeagnus e Shepherdia, propias das zonas temperadas do hemisferio norte, da costa de Australia e das illas do sueste Asiático.

1. Relativo ou pertencente a Elea ou aos seus habitantes.

2. Habitante ou natural de Elea.

3. Relativo ou pertencente á escola filosófica de Elea.

4. Membro da escola de Elea.

PERSOEIRO

Sumo sacerdote xudeu, fillo de Onías. Envioulle a Ptolomeo Filadelfo os 72 anciáns que fixeron a tradución ao grego dos libros sagrados hebreos, a Biblia dos Setenta.

PERSOEIRO

Sumo sacerdote, terceiro fillo de Arón. Consagrado sacerdote por Moisés xunto co seu pai e os seus irmáns, estivo á fronte da tribo de Leví; por esta razón, recibiu o alcume de príncipe dos príncipes dos levitas. Trala morte do seu pai foi investido sumo sacerdote por Moisés, dignidade que quedou vinculada á súa descendencia.

PERSOEIRO

Guerreiro xudeu, cuarto fillo do sacerdote Matatías. Conta a tradición que na Batalla de Betzavaría (162 a C), ao N de Betsur, para liberar o seu pobo meteuse debaixo dun elefante, que creu ser a cabalgadura do Rei Antíoco Aupátor, e cravoulle a espada; o animal morreu pero, ao caer enriba del, esmagouno.

PERSOEIRO

Mártir xudeu. Foi un dos escribas máis destacados do seu tempo. A súa historia cóntase no Libro dos Macabeos. Xa ancián, foi martirizado (167 a C) pouco antes do levantamento dos macabeos contra a dominación de Antíoco IV Epifanes, rei helenizado de Siria.

PERSOEIRO

Historiador das relixións. Estudiou filosofía na Universidade de Bucarest e en 1928 trasladouse á India, onde foi discípulo de Surendranath Dasgupta e aprendeu alí sánscrito e filosofía india. Á volta doutorouse en Filosofía (1933) e publicou Yoga: Essai sur l’origine de la mystique Indienne (Ioga: ensaio sobre a orixe da mística india). Profesor asistente na Universidade de Bucarest (1933-1939), impartiu filosofía hindú e historia das relixións. Arrestado pola súa vinculación coa Garda de Ferro, destinárono posteriormente ás embaixadas de Londres e Lisboa (1941-1944). Despois da Segunda Guerra Mundial trasladouse a París e traballou como profesor visitante na École des Hautes Études da Sorbonne (1946). Profesor visitante de historia das relixións na University of Chicago (1956), converteuse en profesor titular ao ano seguinte. Fundou as revistas Zalmoxis (1939-1940-1944), Antaios (1961-1972) e History of Religions (1961). Entre as súas obras científicas destacan Traité d’histoire des...

PERSOEIRO

Poeta, dramaturgo e crítico norteamericano. Estudiou filosofía en Harvard e París, e sánscrito e hindi en Harvard. Fundou e dirixiu a revista The Criterion (1922-1939) e foi o renovador da poesía inglesa moderna xunto con E. Pound. Da súa produción poética sobresae The Love Song of Alfred Prufrock (A canción de amor de Alfred Prufrock, 1915), The Waste Land (A terra erma, 1922), The Hollow Men (O home oco, 1925), Ash Wednesday (Mércores de cinza, 1930) e Four Quartets (Catro cuartetos, 1945). A súa obra dramática, escrita en verso, iniciouse con Murder in the Cathedral (Asasinato na catedral, 1935) e continuou con The Cocktail Party (1950) e The Confidential Clerk (O empregado de confianza, 1954). Como ensaísta publicou Dante (1929), Elizabethan Essays (Ensaios isabelinos, 1934) e The Music of Poetry (1942). Obtivo o Premio Nobel de Literatura en 1948.

PERSOEIRO

Escritor. De ideas republicanas, foi capitán de granadeiros en tempos de Napoleón III. Cultivou a poesía bucólica, erótica e política e deixou inacabada unha novela curta. Obtivo numerosos premios.

PERSOEIRO

Teólogo. En 1947 ingresou na Compañía de Xesús e no segundo ano do noviciado trasladouse a El Salvador. Estudiou humanidades na Universidad Católica de Quito (Ecuador), na que se licenciou en Filosofía (1955). Entre 1958 e 1962 estudiou teoloxía en Innsbruck (Austria) con Karl Rahner. Doutorouse en Filosofía na Universidad Complutense de Madrid (1965). En 1967 comezou a súa actividade docente na Universidad Centroamericana (UCA) de San Salvador, da que foi director do departamento de filosofía (1972) e reitor dende 1979. Representante destacado da Teoloxía da Liberación, involucrouse na política interna do país, sumido nunha guerra civil: denunciou os abusos da oligarquía opresora e explotadora e dunha clase política servil, pero tamén denunciou os métodos da guerrilla, á que acusaba de non representar o pobo salvadoreño, como proclamaban os seus dirixentes, e defender unicamente intereses partidistas. Dende o reitorado pretendeu converter a UCA nun instrumento de liberación popular comprometido...