"ARE" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos tuaregs ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo tuareg.

3. Pobo norteafricano de raza bérber con forte mestizaxe con negros sudaneses. Dedicados á gandaría nómade e secularmente á pillaxe de caravanas que atravesaban o deserto, forman un total de oito confederacións tribais. Divídense en tribos nobres e vasalas e teñen escravos gandeiros e agricultores. Son gobernados por un xefe supremo (amēno-kal), determinado xeralmente por sucesión hereditaria e normalmente sobre a liña matrilineal. O seu illamento permitiulles conservar a lingua bérber na forma máis pura (tamahaq) e o alfabeto tifinag, os costumes e a indumentaria peculiar (o velo ou liṭām as mulleres e a túnica azul e o turbante, entre os homes). Viven distribuídos entre Alxeria, Libia, Mali, Níxer e Sudán. A colonización e o contacto co mundo occidental produciron cambios importantes nas formas de vida tradicional e, eventualmente, a desaparición dalgunhas delas.

4. Lingua bérber do phylum afroasiático que fala o pobo tuareg.

GALICIA

Cantante lírico. En 1866 conseguiu a praza de baixo na catedral de Santiago. Debutou en Florencia coa ópera La Africana. Destacou a súa interpretación nas óperas Norma, Hernani, Moisés ou Fausto.

GALICIA

Xornalista e poeta. Publicou os poemarios Pluma y alma (1913), Ecos de la tragedia (1914) e De la vida (1919).

PERSOEIRO

Xornalista. Fundou o xornal Noticiero Gallego e a revista ilustrada Galicia cómica e publicou Arlequinada (1894).

PERSOEIRO

Poeta. En 1912 viaxou a París, onde se relacionou con G. Apollinaire, Charles Péguy e P. Valéry. Iniciado no simbolismo, evolucionou cara a unha poética propia e atrevida, que culminou na introspección e na reflexión sobre o destino do home e a morte. Publicou Il porto sepolto (1916), Sentimiento del Tempo (1933), Il dolore (1947), La terra promessa (9150) ou Il taccuino del vecchio (1960).

PERSOEIRO

Escritor romanés. Dignatario dos príncipes valacos, recolleu os seus recordos persoais en Istorie a preaputernicilor împărati otomani (1863). A súa obra principal é un tratado de gramática romanesa, publicado en 1787.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Outes baixo a advocación de san Miguel.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vigo baixo a advocación de santo André.

LAGOAS

Lagoa da Frouxeira.

GALICIA

Heraldista. Foi cronista oficial de Villafranca del Bierzo e secretario do Instituto Histórico de la Marina, escribiu La Condesa de Pardo-Bazán y sus linajes: Nobiliario (1952) e Los Saavedra y los Fajardo en Murcia: nobiliario (1956). Recibiu a Gran Cruz del Mérito Naval e as ordes de Alfonso X e Isabel la Católica. Foi secretario da Real Academia de la Historia e membro correspondente da Real Academia Galega.

AFLUENTES

Afluente pola dereita do río Masma que nace na parroquia de Sasdónigas e desemboca na de Santiago de Mondoñedo, ambas as dúas no concello de Mondoñedo.

LIÑAXES

Liñaxe de orixe galega que trae por armas escudo axadrezado de ouro e goles, de corenta e dúas pezas (6x7). Outro, escudo axadrezado de ouro e azul, de corenta e dúas pezas; bordo de ouro, cheo. Outro, escudo partido: 1, de azul, cun león de prata; 2, axadrezado de 21 pezas de prata e goles (3x7).

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1844), foi xefe superior de Administración Civil, ata que en 1866 decidiu retirarse da función pública. Colaborador en diversas publicacións periódicas, como El Eco de Galicia, Galicia, Galicia Humorística, A Monteira e O Tío Marcos d’a Portela, contribuíu á elaboración do Dicionario geográfico-histórico-estadístico de España y sus posesiones de Ultramar (1845-1850), de Pascual Madoz, en especial no referente a datos da provincia de Pontevedra; e na composición da Colección de enigmas y adivinanzas (1883), de Machado Álvarez. No ámbito da etnografía recolleu datos sobre folclore galego que reproduciu nos volumes Cantigueiro popular (1867, inédito ata 1970) e Novo apéndice ao Cantigueiro popular (1887). Destacou o seu labor como gramático con Elementos de gramática gallega (datado en 1892, pero inédito ata 1970) e, sobre todo, como lexicográfico coa...

PERSOEIRO

Escultora. Formouse na Escuela de Bellas Artes de Madrid e na Escola de Canteiros de Poio, onde se converteu na primeira muller en obter o título de mestre canteiro, e en Carrara. Desde 1990 organiza no Grove o Simposio Internacional de Escultura. Realiza esculturas tanto de pequeno tamaño como monumentais e esculturas públicas, en que a luz e a forma son as protagonistas. Traballa o mármore, o granito e outras pedras. Das súas obra destacan Arco do Atlántico (Baiona, 1993), Fervenza de auga (Maltatal, Austria, 1993), Pegada dunha vida (Maalot, Israel, 1993), Battaglia di Tassera (Como, Italia, 1994) e Herida breve (Guadalajara, México, 1996)