"An" (Contén)

Que non cambia de forma por inversión.

Que non ten alantoides.

Silicato aluminicosódico hidratado, NaAlSi2O6·H2O, tectosilicato do grupo das zeolitas. Cristaliza no sistema cúbico, e os cristais poden estar illados, reunidos en drusa ou en agregados compactos ou terrosos. É de exfoliación pouco clara e a súa cor é branca, rosa ou gris. Ten unha dureza de 5,5 e un peso específico de 2,24. Aparece nas cavidades dos basaltos como produto da transformación da nefelina e a leucita.

Revista periódica especializada en haxiografía que publica de xeito anticipado os resultados das investigacións que aparecerán definitivamente nas Acta Sanctorum. Contén así mesmo un amplo repertorio bibliográfico.

Colección de fragmentos literarios escollidos.

Nome co que se coñece a obra na que se recollen as Conversas de Confucio.

Proxección ortográfica do xiro celeste sobre o plano do meridiano. Permite determinar a altura dun astro nun certo momento. Aplicado ao Sol permite determinar simultaneamente a declinación solar e a ecuación do tempo para cada día do ano.

Anacronía que retoma acontecementos pasados ao momento actual do discurso, rompendo a orde sucesiva do relato. O fenómeno contrario denomínase prolepse.

Recuperación das forzas despois dunha enfermidade.

Obra de Narcís Feliu de la Penya na que recolle en tres volumes a historia de Catalunya dende a prehistoria ata o ano 1709; o seu obxecto era difundir unha versión catalá sobre a historia do Principado.

Revista de economía fundada no ano 1941 en Madrid. Órgano do Instituto Sancho de Montcada do CSIC.

Historia dos reinos da Coroa Aragonesa do historiador aragonés Jerónimo Zurita. Dividida en 30 libros, os 20 primeiros conteñen a historia da Coroa de Aragón dende o s VIII ata o fin do s XV. Os outros 10 forman a Historia del rey Fernando el Católico. A primeira edición é do 1562, que suscitou fortes polémicas. Está considerada como unha das obras fundamentais da historiografía catalano-aragonesa.

Subtitulada como “Publicación del Magisterio”, editouse en Lugo no ano 1870. Contiña información de carácter educativo.

Obra en dous tomos publicados respectivamente nos anos 1733 e 1736 en Santiago de Compostela. Constitúen unha serie de relatos baseados en lendas e antigos cronicóns sen aval de rigor científico. O seu autor foi Francisco Manuel de la Huerta (1697-1752). Froito das súas viaxes son os Anales, nos que recompilou cantos datos puido sobre xeografía, historia e arqueoloxía de Galicia. O seu carácter barroco revélase na súa inclinación polo fantástico. Pese a ser un home estudoso da historia, a súa obra foi cualificada polos ilustrados da época como moi pouco acertada e fiable, chea de tópicos xa desterrados. O Padre Sarmiento afirmaría do seu autor que semellaba escribir sobre Galicia dende a Patagonia ou California. A obra foille dedicada ao Apostolo Santiago, o que valeu ao seu autor a gratificación e recoñecemento do Cabido catedralicio de Compostela.

Que ou quen non sabe escribir ou ler dun xeito comprensivo, que non entende explicacións referentes á vida cotiá.