"An" (Contén)

PERSOEIRO

Ilustrador. Diplomado en Artes Aplicadas. Xunto con Miguel Anxo Prado, Juan Carlos Nazabal, Imanol Zinkunegi e outros traballa no eido da animación e ilustración (Estudio Tangaraño). Entre as súas publicacións destaca un Libro de Xeografía e Historia e diversas colaboracións en revistas e xornais (Repinaldo, Santiago 7 días, Azul y Blanco). Participante en exposicións colectivas (II e III Bienal da Caricatura, Ourense; Humor Gráfico Joven y Brillante 96, Alcalá de Henares; Salón del Humor, Madrid; I Premio XIV Concurso Galego de Cómic (Xuventude 98, Ourense) e II no certame ‘Humor Gráfico’ Casa do Humor (Fene 1998).

1. Que se asemella ou tende ao branco.

2. Que perdeu a cor da pel.

1. Facer que se torne brando.

2. Moderar a intensidade dunha cousa ou a aspereza dunha persoa.

3. Tornarse brando.

4. Minguar a intensidade de algo.

5. Mellorar a situación climática despois do mal tempo.

1. Chegar a coller algo.

2. Rodear cos brazos.

3. Conter en si algunha cousa como parte dun todo, dun conxunto.

4. Alcanzar coa vista ou o pensamento unha cousa en toda a súa extensión.

5. Ocuparse de varios asuntos ao mesmo tempo.

CIDADES

Cidade do NL do distrito de Santarém, Portugal, na ribeira dereita do Texo (7.349 h [1981]). Antiga fortaleza, na actualidade é un nó de conexión por autoestrada e ferrocarril entre o litoral portugués e o interior do país e da Península Ibérica.

DUCADOS

Título concedido por Filipe IV no ano 1642 ao nobre portugués Afonso de Lancaster e de Lancaster (morto no 1654), bisneto do Rei Xoán II de Portugal, primeiro marqués de Porto Seguro e de Sardoal, Xustiza Maior de Portugal e Capitán Xeneral das galeras reais, como compensación ás perdas que sufrira en Portugal ao permanecer leal ao Rei. O título pasou despois aos Carvajal, condes da Quinta de la Enjarada, e posteriormente aos Zuleta, condes de Belalcázar.

PERSOEIRO

Nome empregado por Laura Saint-Martin Permon, escritora francesa casada en 1799 co xeneral napoleónico Jean Andoche Junot, duque de Abrantes. Publicou diversas obras que reflicten os principais acontecementos da época. Destacan as súas Mémoires et Souvenirs d’une ambassade et d’un séjour en Espagne et Portugal (Memorias e lembranzas dunha estancia en España e Portugal, 1837).

GALICIA

Pintor.
Comezou a debuxar e pintar na Escola de Artes e Oficios de Vigo. Emigrou a Arxentina en 1947 onde coñeceu a Demetrio Urruchúa, pintor e mestre con quen iniciou os estudos de pintura e traballou durante oito anos. En 1959 fundou e dirixiu a Escola de Belas Artes “Divisadero”. Exerceu a docencia xunto á súa muller, a tamén pintora Elsa Pérez Vicente. Un ano máis tarde, xunto con Óscar Anadón, Rubén Molteni, Hugo Monzón, Carlos Gorriarena, Silvia Vera Ocampo, Elsa Pérez Vicente e Emilia Gutiérrez formou o Grupo da Prata, adherido ao movemento expresionista.
Regresou a Galicia en 1973 e instalouse en Vigo onde coñeceu a Urbano Lugrís, Celso Emilio Ferreiro, Lodeiro, Oliveira e Xavier Pousa, entre outros. Recibiu a Primeira Mención en gravado, Salón Nacional de Bos Aires (1961); o Premio a Estranxeiros Pintura, Salón...

PERSOEIRO

Actor, autor e director teatral que iniciou a súa andaina na Escola Dramática Galega en Vigo para despois pasar á compañía Ítaca e, en 1988, ao colectivo Avento. Con este último actúa nos espectáculos Imos botar, imos K Gar (1988) e Para ti, Shakespeare (1990). Dirixiu Rín, rín (1992) e Quen matou a Mari Lauri? (1996) textos da súa autoría. Outros espéctaculos que dirixiu son Monstros (2006), Humano.The game (2010), Fantasticks (musical, 2012), O Mago de Oz (musical infantil, 2015), Como sobrevivir a unha apocalipse zombi (de Ben Muir, 2016) e BU21 (de Stuart Slade, 2017).