"BS" (Contén)

1. Que observa.

2. Que ou quen é fiel á práctica dunha relixión ou dunha regra.

3. Membro dunha rama franciscana que se caracteriza por unha observancia máis estrita da regra con respecto á pobreza, en oposición aos conventuais (s XVI).

1. Mirar unha cousa con atención continuada.

2. Decatarse de algo.

3. Facer unha observación ou comentario.

4. Cumprir o que manda unha lei, un precepto, unha regra ou un costume.

1. 1. Lugar axeitado para facer observacións.

   2. observatorio astronómico

      Lugar desde o que se observan os astros, se determinan os movementos e se estudan as súas propiedades. Os primeiros observatorios dos que se teñen referencia histórica foron construídos por Nemrod en Mesopotamia, hai 2.500 anos, e consistían en grandes pirámides. O mesmo tipo de edificacións foron construídas séculos máis tarde en China e en América do Sur. Os aparatos que había nos primitivos observatorios eran moi simples: a clepsidra, o gnomon e a frecha astronómica ou bésta, que servía para medir a altura dun astro sobre o horizonte e para medir a distancia angular entre dous astros. Nos observatorios da época grega utilizouse tamén a armila, o cuadrante, o astrolabio e a regra paraláctica, que se empregou ata finais do s XV. Os árabes construíron diversos observatorios, entre os que destacou o de Samarcanda (s XV), que serviron para establecer un importante catálogo de estrelas. En Europa os primeiros observatorios importantes non se construíron ata finais do s XV. Cara a 1471 Johann...

   3. observatorio meteorolóxico

      estación meteorolóxica.

2. Lugar apto para a observación a distancia dun sector. Adaptados de acordo coa función para os que se designan, sempre conteñen material óptico e topográfico.

SEMANARIOS

Semanario británico fundado en 1791 por W. S. Bourne. Xurdiu como un dominical agresivo que desde mediados do s XIX mantivo unha posición crítica co goberno, defendendo a liberdade de prensa e cubrindo aquelas informacións máis polémicas. De tendencia liberal tras ser adquirido por David Astor (1948), a aparición de sucesivos competidores rematou coa súa compra por parte de The Guardian (1993). Dirixido por Roger Alton (1998), inclúe unha serie de coidadas seccións de política internacional e colaboracións críticas e literarias.

1. Idea, palabra ou imaxe que se apodera da mente con persistencia.

2. Perturbación anímica que se produce por unha idea, palabra ou imaxe persistente que se impón con independencia da vontade e que só con dificultade pode ser eliminada da mente. Entre os diferente tipos están as intelectuais, as impulsivas e as inhibidoras. Acompañada de plena consciencia, a obsesión é propia de diversas neuroses e un dos síntomas da psicastenia. Para a psicanálise, a obsesión actúa como un mecanismo de defensa ao intentar afastar da conciencia o desexo inaceptable. Para os psicanalistas freudianos é unha regresión aos estados prexenitais.

1. Causar obsesión algo en alguén.

2. Pasar a ter unha obsesión por algo ou alguén.

1. Relativo ou pertencente ao asedio dun lugar.

2. coroa obsidional.

3. 1. Moeda de necesidade acuñada en tempos de guerra para circular especialmente nunha cidade ou unha praza forte asediada e, polo tanto, illada e imposibilitada de recibir os aprovisionamentos e as axudas normais do exterior. Fabricábase tanto nunha ceca oficial regular como nunha ceca provisional, e mesmo nunha de emerxencia.

   2. Toda moeda de necesidade, aínda que non se produza en condicións de asedio.

1. Calidade de obsoleto.

2. Depreciación dos bens de equipo como consecuencia do progreso técnico, materializado na superación dos mesmos equipos ou nunha innovación vantaxosa na organización do proceso global de produción pola utilización de novos medios. Este envellecemento relativo obriga ás empresas a afrontar a competencia do mercado e a substituír o equipo antes do termo de amortización natural.

1. Poñer obstáculos a algo ou alguén.

2. Ser ou constituír un obstáculo para algo ou alguén.

1. 1. Cousa que dificulta ou impide o paso.

   2. Cousa que impide ou dificulta a realización de algo.

2. Cada un dos accidentes naturais ou artificiais que presenta unha pista, en determinados deportes, e que deben ser superados polos participantes.

3. Accidente do terreo, natural ou creado artificialmente, capaz de retardar ou de deter o avance inimigo.

PERSOEIRO

Escritor noruegués. De tendencia simbolista, rompeu coa época naturalista no seu país. Da súa produción destacan Digte (Poemas, 1893), To novelletter (Dúas narracións, 1895), Korset (A cruz, 1896), a obra de teatro De røde dreaber (As gotas vermellas, 1897) e En praests dagbog (Diario dun pastor, 1900).