"CIA" (Contén)

Forma de organización social na que o goberno é exercido polos varóns.

Tipo de poligamia na que unha parte das plantas da poboación presentan flores hermafroditas e outras só flores masculinas.

Presencia nunha mesma planta de flores hermafroditas e de flores masculinas.

Boletín informativo bilingüe de carácter sindicalista aparecido en outubro de 1987 na Coruña. Incluía informacións referidas ao sindicato, aos mestres, ás eleccións sindicais e demais temas do mundo do ensino.

Aceleración da velocidade dunha certa reacción dunha molécula orgánica por efecto da participación dun grupo veciño do centro reactivo, que aparentemente non está implicado.

Que ten lugar inmediatamente antes do casamento.

Forma particular de fonema ascendente polo que se caracteriza un bo número de construcións interrogativas absolutas en moitas linguas.

Asociación creada en Santiago de Compostela o 12 de xaneiro de 1980 por Lorenzo Martínez Montenegro e un grupo de anticuarios galegos. O seu fin é defender, promocionar e revalorizar os intereses dos seus asociados e das antigüidades, en xeral. O seu presidente é Víctor Manuel Rodeiro. Anualmente organiza en Santiago e na Coruña o Salón de Anticuarios Gallegos.

Obra de Ramón Barros Silvelo, editada en 1875 na Coruña, na que interpreta os restos arqueolóxicos de Galicia -tanto os megalíticos como os castrexos- como “recordo das primitivas razas célticas”. Trátase dunha obra modélica para a súa época, tanto polo contido (declaradamente celtista) como polas ilustracións (elaboradas segundo a súa visión romántica). Historiograficamente, cómpre salientar que abriu un camiño, que o tempo demostrou errado, na investigación arqueolóxica xa que consideraba que as semellanzas formais entre os monumentos, mesmo se estaban moi distantes no espazo e no tempo, eran o resultado dunha unidade xenética e dun parentesco entre eles.

Obra de Xosé Verea y Aguiar publicada en 1836. Encádrase dentro da corrente historiográfica romántica, iniciada por el mesmo na Historia de Galicia que escribiu, onde introduce por vez primeira o celtismo como modelo de explicación dos restos arqueolóxicos e dos feitos prehistóricos, co fin de subliñar o carácter diferencial da historia de Galicia, reivindicándoa como nación fronte a outros territorios da Península Ibérica. Principia así unha longa escola que guiará a moitos historiadores.

Condición de máxima impedancia nun circuíto resonante paralelo, como por exemplo unha indutancia e un condensador conectados en paralelo.

Que é contrario á orde social.

Coloración anormal, violácea ou vermella escura, das follas ou doutros órganos, producida polo desenvolvemento anormal dos pigmentos antociánicos (antocianina).

Denominación xenérica dos sales (en xeral cloruros) de polihidroxiflavilio (polihidroxio-2-fenil-5,6-benzopirilio) que constitúen as agliconas das antocianinas e que son responsables da súa coloración. As coloracións dependen do pH do medio.

Denominación xenérica dun grupo de pigmentos vexetais que proporcionan as coloracións vermellas, moradas e azuis das flores, de moitos froitos e dalgunhas follas, cortizas e raíces. Están constituídas por mono e diglicósidos dunha antocianidina, illable por hidrólise ácida.