"Pérez" (Contén)

PERSOEIRO

Militar e político venezolano. Colaborou no derrocamento do presidente Rómulo Gallegos (1948). Presidente do goberno (1952), gobernou ditatorialmente ata que foi deposto (1958). Foi xulgado e encarcerado (1964-1968).

PERSOEIRO

Empresario cinematográfico. Introduciuse no mundo do espectáculo da Coruña e foi arrendatario do Teatro Principal (1901), ata que en 1905 se puxo á fronte do Pabellón Coruñés, Pabellón Lino e, finalmente, Cinematógrafo Coruñés. En 1906 construíu un novo salón de espectáculos, o Lino, que se constituíu nunha das primeiras salas cinematográficas estables e nun centro cultural ata 1919, en que un incendio o obrigou a pechar.

PERSOEIRO

Político e sindicalista. Emigrante na Arxentina, traballou como obreiro e pintor. En 1912 afiliouse ao Partido Socialista e foi deputado no Congreso Nacional (1924, 1931, 1934 e 1942). Promoveu importantes reformas sociais como unha lei de previsión social para gráficos e xornalistas. A súa andaina como sindicalista comezou en 1916 cando fundou a Unión de Obreros y Empleados Municipales de Bos Aires (UOEM), da que foi secretario xeral a partir de 1919. En 1922 participou na creación da Unión Sindical Argentina (USA) e en 1926 promoveu a creación dunha Central Sindical. Desde 1935 participou nas tarefas directivas da Confederación General del Trabajo. A súa idea de formar unha central obreira latinoamericana culminou na creación da Confederación de Trabajadores de América Latina (CETAL), en 1938, e da que foi vicepresidente ata 1945. Durante os gobernos de J. D. Perón desenvolveu a súa actividade na clandestinidade. Participou na Organización Regional Interamericana del Trabajo (ORIT). Dirixiu...

GALICIA

Político. Fundou unha consignataria de barcos de pasaxe e de carga entre Ferrol e A Coruña que funcionou entre 1850 e 1914. Foi deputado polo distrito de Ferrol (1876-1884 e 1886-1891), senador pola provincia da Coruña (1891-1893) e alcalde de Ferrol (1885-1886 e 1889). Fundou e presidiu a Cámara de Comercio de Ferrol (1900-1905), a Escola de Artes e Oficios e o xornal La Monarquía (1886). Recibiu a Gran Cruz de Isabel la Católica.

PERSOEIRO

Médico. Coñecido como José Villamil, doutorouse en 1931 en Medicina coa tese “Tratamiento Piretoterapia no malárica de las esquizofrenias”. En 1927 entrou a traballar en Conxo, onde estivo ata 1932, e axudou a introducir técnicas innovadoras, ademais de colaborar na elaboración do regulamento dunha asociación de empregados do Manicomio de Conxo, que incluía tanto a médicos como a monxas. Realizou diversas estadías no estranxeiro, feito que lle permitiu ter unha visión máis crítica sobre o estado da asistencia psiquiátrica en España. Formou novos psiquiatras, xunto aos doutores Martínez Díaz e Villarino Pérez. Membro da Asociación Española de Neuropsiquiatría desde 1927, en 1939 abriu a clínica privada Sanatorio Psiquiátrico San José, en Vigo. Nese mesmo ano obtivo a cátedra de Medicina Legal na Universidade de Santiago de Compostela, que conservou ata a súa xubilación en 1971. Destacan as súas obras Manual de psiquiatría (1941) e Fisiopatología detersiva. Psicopatología...

GALICIA

Escritor. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, ao tempo que colaboraba en El Pensamiento Gallego, e de regreso a Madrid, en El Correo, España Nueva, Heraldo de Madrid e La Mañana. Destacou como crítico taurino en Madrid baixo o pseudónimo de Don Pío e como autor da novela de costumes La casa de la Troya (1915, ilustrada por Castelao na súa primeira edición e premiada pola Real Academia de la Lengua Española). Tamén escribiu El torero artista: Rafael Gómez (Gallito) (1911) e Currito de la Cruz (1921).

PERSOEIRO

Mestre de obras. Dirixiu as obras dos camiños do Reino de Galicia e León e contribuíu á reforma urbanística de Santiago de Compostela. Realizou parte do edificio da Universidade de Santiago de Compostela, as aulas e a biblioteca (1775-1782), xunto con Alberte Ricoy e Xoán López Freire, sobre un deseño de Miguel Ferro Caaveiro.

GALICIA

Xurista e político. Foi maxistrado na Audiencia Nacional e no gabinete técnico do Tribunal Supremo, e voceiro da asociación Jueces para la Democracia. Deputado independente polo PSOE (1993-1997), foi voceiro na comisión de Xustiza e Interior (1993-1995). Alcalde de Vigo en 2003, perdeu o cargo por unha cuestión de confianza. Escribiu as obras Justicia y delito (1981), La reforma del proceso penal (1990) e La influencia del cambio socio-político en los delitos contra la honestidad.

GALICIA

Pintor. Cultivou a paisaxe de estilo impresionista. Empregou pinceladas diferenciadas e soltas cunha paleta rica en verdes, carmíns e grises, que parecían fundirse entre elas, xunto con matices de cor. Nas súas obras dominou a frondosidade da vexetación e deixou entrever a escena principal do cadro. Destacan El valle (1949?), Paisaje de la Ría (1960?), El Barquero (1962?) e Feria de Otoño (1975?).

GALICIA

Crítico da arte, escritor e político. Foi gobernador civil da provincia de Isabela (Filipinas) entre 1898 e 1899, onde o martirizaron, sentenciaron a morte e mantiveron como prisioneiro de guerra. Escribiu Anales del Teatro y de la Música. Año Primero 1883-1884 (1884), obra fundamental para o coñecemento da vida teatral e musical madrileña de finais do s XIX, e Pérdida de la Provincia de la Isabela de Luzón (Islas Filipinas) (1900).

PERSOEIRO

Relixioso. Foi presbítero (1911), capelán-administrador no santuario de Nosa Señora da Escravitude e capelán do colexio-convento da Ensinanza de Santiago de Compostela. Da súa produción destacan La Biblioteca de manuscritos del Colegio Mayor de San Bartolomé de Salamanca (1920), La predicación de Santiago en España (1942) e El Calendario: su origen, evolución y reforma: introdución a la cronología litúrgico-diplomática (1956).

GALICIA

Xornalista. Coñecido como Quelen, foi director de prensa, publicacións e protocolo da Autoridade Portuaria da Coruña, traballou en El Ideal Gallego e foi xefe do Gabinete de Prensa do Concello da Coruña e do da Consellería de Relacións Parlamentarias, ademais de presidente da Asociación da Prensa da Coruña. Colaborador da revista Orientación Económica y Financiera, publicou Sada en Venezuela (1981) e participou en De profesión, periodista (2002), en homenaxe a Diego Bernal. Recibiu a Medalla ao Mérito Turístico, a Medalla de Ouro de Sada e a Medalla de Bronce de Galicia (2004).

GALICIA

Empresario e economista. Presidente de Pérez Rumbao SA, de Unvi SA e de Autopark Ibérica SA, foi presidente fundador da Confederación de Empresarios de Ourense e presidente da Confederación de Empresarios de Galicia e do Consello Social da Universidade de Santiago de Compostela. Recibiu a Medalla de Ouro da Universidade de Santiago de Compostela.

PERSOEIRO

Arqueólogo. Director do Museo das Peregrinacións, foi subdirector xeral do Instituto de Conservación e Restauración de Bens Culturais da Xunta de Galicia e dirixiu os traballos arqueolóxicos do xacemento castrexo de San Cibrao de Las (Punxín e San Amaro). Escribiu, entre outros, De ourivesaría castrexa (1982) e Sellos de alfarero en Terra Sigillata Itálica encontrados en Mérida (1990).

PERSOEIRO

Profesora e bibliotecaria. Doutora en Filosofía e Letras e con estudos en biblioteconomía e documentación, foi directora da Biblioteca Universitaria de Vigo. Experta en fontes de información e temas relacionados coa prensa, especialmente, coa galega, escribiu numerosos artigos para distintas publicacións, como Arbor, Encrucillada, Galicia en Madrid, Gran Enciclopedia Gallega, Métodos de información e A Nosa Terra, e é autora de Repertorio bibliográfico sobre a prensa galega (1993), en colaboración con Rosa Cal.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Formouse na Academia di Belle Arti di San Luca (Roma, 1971-1974) e en 1986 instalouse na Coruña. Cultiva a pintura ao óleo e o debuxo, nun estilo realista. Recibiu, entre outros galardóns, o primeiro premio da Famiglia Artistica Internazionale (1972) e o premio de pintura Isaac Díaz Pardo (1989)

GALICIA

Escritor. Formado en filosofía e letras, dereito e maxisterio en Santiago de Compostela, pertenceu ao Centro Obrero de Cultura e á Sociedad Artística Ferrolana. Colaborador de El Compostelano e El Eco de Galicia, foi un dos cofundadores da revista Abrente. A súa obra caracterizouse por unha liña de carácter tradicional con trazos propios das tendencias descritivas de principios de século e con elementos populares. Da súa produción destacan Mariñanas (1961), en que se inclúen composicións premiadas no Certamen Candilejas (1960); Non falarei, non (1977) premiada en Guimarães (1975); Cartafol da saudade (1983), Dorna romeira (1985), premiada nos Xogos Florais de Pamplona (1969); Chanteiro (1990) e Poemas, cantigas (1995). Escribiu tamén as pezas dramáticas O rodicio (1977), A subela (1982) e Parladoiro (1986).

GALICIA

Pintora. Coñecida como Pamen Pereira, licenciouse en Belas Artes (1986) e ampliou estudos en Xapón. Participou no colectivo De Galicia (Madrid, 1988). O seu estilo evolucionou desde a figuración expresionista ata unha mecánica naturalista. Nas súas instalacións empregou materiais como o alcatrán, a masa de pan, a feluxe, a cera ou a auga sobre o papel, e realizou composicións en que mesturou a corda, a estopa ou as fotografías en cor. Da súa produción destaca a serie Chagas abertas da natureza e a alma (1988) e as obras Antoloxía hidráulica (1987), Puente para río circular (1991), Follabosque (1992), O lume do filántropo (1993), Música do baleiro (1994) e Rueda de fuego (1996).

GALICIA

Escritor e político. Coñecido como Campio Carpio, emigrou á Arxentina aos 17 anos, participou na loita sindical dentro da Federación Obrera Regional Argentina (FORA) e relacionouse con militantes libertarios como Sinesio García Fernández. Defendeu o anarquismo a través da súa colaboración na revista Hombre de América e desde 1959 en Reconstruir. Colaborou tamén co voceiro Galicia Libre durante Guerra Civil española e relacionouse co movemento libertario galaico. Participou na escolma de Antología de pensamientos (1947), de González Prada, escribiu El destino social del arte (1933), Curros Enríquez: poeta épico de la España heroica (1949), Poesía del destierro (1962) e No hay tiempo para morir (1969).