"Roi" (Contén)

PERSOEIRO

Xornalista e militar francés. En València asociouse con Pascual Marín para fundar en 1790 o Diario de Valencia, do que foi director. Fundou en Sevilla o Diario Histórico y Político de Sevilla (1792-1793) e, en Cádiz, El correo del Postillón (1794) e Diario Mercantil de Cádiz (1802).

PERSOEIRO

Militar e escritor francés. Ao servizo do duque de Orléans, pertenceu ao Club dos Xacobinos. Libretista de ópera, é autor de poemas galantes, do proxecto de tratado De l’éducation des femmes, e de Les liaisons dangereuses (1782), novela epistolar na que, con cinismo aparente, critica a conduta da nobreza rica, perversa e ociosa de finais do s XVIII.

PERSOEIRO

Mineraloxista francés. Estudiou as causas e os efectos da erupción do monte Pelé, así como as erupcións do Vesubio. Escribiu, entre outras obras, Minéralogie de la France et de ses colonies (1839-1913).

AFLUENTES

Afluente pola esquerda do río Parga, que nace e desemboca no concello de Guitiriz.

1. Acción de roubar algo doutra persoa.

2. Feito de facer pagar máis do que corresponde legalmente ou do que é xusto.

3. Hábito de roubar.

PERSOEIRO

Político chileno. Doutorado en Economía pola Duke University, EE UU (1966), e profesor de economía na Universidad de Chile (1957-1972), tralo golpe de estado de 1973 exiliouse e traballou no programa de estudios de Posgrao en Ciencias Sociais da UNESCO (1975-1978). Volveu a Chile en 1978 como responsable do Programa Rexional de Emprego da ONU. Presidiu a Alianza Democrática (1983-1984) e o Comité de Izquierda por Elecciones Libres (1987). Entre 1990 e 1992 foi ministro de Educación no goberno de P. Aylwin Azócar e, posteriormente, de Obras Públicas no de Eduardo Frei. En 1998 renunciou ao cargo e dedicouse á candidatura presidencial. O 16 de xaneiro de 2000 foi elixido presidente de Chile para o período 2000-2006 pola Concertación.

1. Relativo ou pertencente aos lemuroideos.

2. Mamífero do grupo dos lemuroideos.

3. Grupo de prosimios, da orde dos primates, de pequeno ou medio tamaño, que acadan ata 90 cm de lonxitude e teñen o fociño longo. Son insectívoros, carnívoros e fruxívoros e de costumes nocturnos e arborícolas. Habitan nos bosques de Madagascar. Sen categoría taxonómica, inclúe as familias dos lemúridos e os índridos.

PERSOEIRO

Etnólogo e prehistoriador. Subdirector do Musée de l’Homme (1945), foi profesor na Universidade de Lyon desde 1956 e, posteriormente, foi nomeado profesor no College de France e membro do Institute de France. Estudiou os procesos seguidos para o desenvolvemento das técnicas humanas. Da súa produción destacan La Civilisation du renne (1936), Hommes de la préhistoire (1955), Le geste et la parole (1964-1965), La préhistoire (1966), Le fil du temps (1982) e Mécanique vivante (1983).

CONDADOS

Condado situado en Connacht, Irlanda (1.526 km2; 25.057 h [1996]). A capital é Cara Droma Rúisc (2.037 h [1992]).

GALICIA

Profesor e escritor. Doutor en Filosofía e Teoloxía na Univesidade gregoriana de Roma e en Filosofía e Letras pola Universidad de Madrid, estudiou no Seminario Conciliar de Lugo e ordenouse sacerdote en 1925. Da súa obra destacan Las oraciones gramaticales en los clásicos latinos (1928), Q. Tulii Ciceronis. Comentariolum Petitiones (1951) e Brevísima sinopsis de Prosodia y Métrica épica (1953).

GALICIA

Escritor. Da súa produción destacan 14 poemas (1976), Despacios (1980), Teaza de brétema (1994) e Por un presa de machacantes (1996). Gañador dun accésit no certame de narracións breves Modesto R. Figueiredo nos anos 1988 e 1991, conseguiu o primeiro premio en 1992 co relato “A Pin-Up de Beatiful Street”. Ademais gañou o IX Premio Eusebio Lorenzo Baleirón de poesía coa obra Dende unha nada núa (1997).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Lugo. De estilo barroco, foi capela do antigo hospital de San Xoán de Deus. Tralo incendio do hospital en 1878, converteuse en igrexa parroquial baixo a advocación do patrón da cidade en 1893. Construíuse a finais do s XVII, e ten unha soa nave. No retablo maior destaca a imaxe de san Froilán; na fachada, a portada arquitrabada, a fornela coa imaxe de san Bertomeu e o ático coa imaxe de san Rafael. Nos extremos atópanse dúas torres xemelgas formadas polo corpo das campás e rematadas con cúpulas e bólas.

1. Planta herbácea perenne, de 30 a 80 cm de altura, laúda e abrancazada, que presenta follas orbiculares crenadas e flores de cor branca dispostas en verticilos nas axilas das follas superiores. OBS: Tamén se denomina herba dos lombos.

2. Planta herbácea perenne, de 20 a 100 cm de altura, máis ou menos pilosa, que presenta follas oblongas incisas e de flores abrancazadas con manchas purpúreas, reunidas en verticilos. Atópase en lugares moi húmedos.

3. Planta herbácea perenne, de 40 a 100 cm de altura, pilosa, de olor fétido, con follas ovais crenadas e con flores comunmente purpúreas, dispostas en verticilos.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico italiano. Triunfou co seu marcado estilo sofisticado e a súa aparencia triste. Protagonizou I soliti ignoti (1958), La dolce vita (1960), Divorzio all’italiana (1962) e Ginger e Fred (1985). As súas derradeiras contribucións foron en Prêt-a-porter (1994), Sostiene Pereira (1996) e Viagem ao principio do mundo (1997). Foi premiado no Festival Internacional de Cine de Donostia-San Sebastián por Casanova ‘70 (1965) e no Festival Internacional de Cine de Cannes por Dramma della gelosia-tutti i particolari in cronaca (1970) e Oci ciorne (1987).

PERSOEIRO

Escritor francés. Coñecido como Émile Herzog, as súas experiencias na Primeira Guerra Mundial reflectíronse en Les silences du colonel Bramble (1918). Cultivou un estilo elegante e convencional e publicou as obras Bernard Quesnay (1926), Climats (1928) e Le cercle de famille (1932).

1. 1. Relativo ou pertencente a Meroe ou ao Reino de Kuš, aos seus habitantes ou á súa lingua.

   2. Natural ou habitante de Meroe ou do Reino de Kuš.

2. Segundo período do Reino de Kuš iniciado en 300? a C co traslado da capital de Napata a Meroe, e que finalizou en 350 ao ser conquistada por Ezana de Axum. No plano cultural, este período significou a afirmación da personalidade cuxita e a preponderancia dos elementos africanos sobre os exipcios, os gregos e os romanos. No plano político, durante este período controlouse case sempre o territorio comprendido entre a sexta catarata do Nilo e o Dodecasqueno, e mantivéronse boas relacións cos Ptolemaicos (323-330 a C) e cos romanos (30 a C- 395), menos cando foron atacados ou atacaron: submisión do Dodecasqueno por Arkamon ou Ergámenes (218-200 a C), por Adikhalamani (200?-186 a C) e pola Raíña Amanirenas (25? a C) que provocou a guerra cos romanos (25-21 a C), e que acabou coa derrota dos cuxitas.

3. Lingua que se falou e escribiu no Reino de Kuš (750?-350 a C), aínda que só apareceu documentada nos cinco últimos séculos. A súa adscrición a unha familia lingüística resultou imposible. O material obxecto de estudo son 800 inscricións (textos reais gravados, óstraka e graffiti e, sobre todo, textos funerarios en táboas de ofrendas e estelas), que datan aproximadamente de 170 a C (o primeiro documento en meroítico xeroglífico data da época da Raíña Shanakdaknete 170?-160 a C) ata 400. Este material apareceu anotado nun alfabeto de 23 signos que adoptou dúas formas: o meroítico xeroglífico (170?- 100? a C), composto de xeroglíficos exipcios e empregado nos monumentos, e o meroítico cursivo (s II a C - 400), utilizado noutra categoría de material e que deriva do demótico exipcio.