"cc" (Contén)

PERSOEIRO

Rei da Mauritania oriental (118-81 a C). Sogro de Iugurta, este ao principio axudoulle contra os romanos (108-107), pero despois entregoullo a Sila.

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter relixioso que naceu en Santiago de Compostela no ano 1942. Cualificouse como o suplemento do Boletín Oficial del Arzobispado. Nas súas follas podíanse ler todo tipo de artigos asinados polos membros do seminario; algúns deles levaban fotos en branco e negro. No anuncio para solicitar a subscrición afirmaba a importancia desta revista no movemento relixioso católico.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida probablemente no ano 1958 na Coruña. De periodicidade irregular, editábase en castelán. Constaba das seccións tituladas “Vida Profesional”, “Noticiario Escolar”, “Sección Legislativa” e outras. Desenvolve información referida a certificados de estudios primarios, calendario do curso escolar, entre outros temas.

PERSOEIRO

Humanista italiano. Estudiou os clásicos e traduciu a Ciropedia de Xenofonte. Tamén escribiu unha serie de tratados en forma de diálogo como o Liber facetiarum (Libro de chistes, 1438-1452).

PERSOEIRO

Dramaturgo e periodista. É autor, entre outras obras, de Il picolo santo (O pequeno santo, 1911).

PERSOEIRO

Pianista, compositor e teórico musical. Da súa produción destacan pezas para piano Elegien (1907) e Segunda sonatina (1912), e as óperas Arlecchino e Turandot (1917) e Doktor Faust (1924). Publicou o ensaio sobre estética musical Entwurf einer neuen Aesthetik der Tonkunst (Esbozo dunha nova estética musical, 1907).

PERSOEIRO

Compositor e cantante. Coñecido como Giulio Romano, foi membro da Camerata de Bardi e un dos primeiros en empregar o stile recitativo nas súas obras. Protexido dos Medici, cara ao 1600 foi nomeado director musical da súa corte. É autor da ópera Euridice (1600) e das coleccións de madrigais Le nuove musiche (As novas músicas, 1602), que contén un tratado sobre as técnicas de composición e canto do novo estilo monódico, e Nuove musiche e nuova maniera di scrivirle (Novas músicas e nova maneira de escribilas, 1614).

1. Acción e efecto de producir calor ou de quentar un local.

2. 1. Conxunto de aparellos ou dispositivos destinados a quentar un local ou a producir calor nun proceso industrial. Os sistemas tradicionais de calefacción por combustión de leña ou de carbón (lareiras, chemineas, estufas) son coñecidos dende a Antigüidade. Modernamente, a calor foi producida empregando combustibles diversos, como carbón, petróleo, butano, etc, e tamén pola transformación dunha corrente eléctrica en calor ao pasar por unha resistencia (efecto Joule) ou por medio de certos cambios termodinámicos, como na bomba de calor.

   2. calefacción central

      Calefacción na que unha fonte única de calor quenta unha caldeira na que hai un fluído que, por uns canos, se distribúe polas diferentes pezas a quentar, nas que a calor é cedida ao aire por medio de radiadores, convectores ou outros dispositivos, e volve ao mesmo punto de saída por outros canos, establecendo así un circuíto pechado. Os fluídos máis empregados son a auga e o vapor de auga. A circulación da auga está orixinada por medio dunha bomba ou por un termosifón e a do vapor de auga pola presión da caldeira. Ás veces, o fluído empregado é o aire, que se quenta nunha cámara de calefacción e se conduce por uns condutos adecuados ata as pezas a quentar.

   3. calefacción industrial

      Sistema de calefacción no que o vapor de auga é conducido aos intercambiadores de calor, aos recipientes, ao rolo ou cámaras a quentar nun proceso industrial determinado. Nalgúns casos, en lugar de vapor, pódense facer circular líquidos que permitan o seu quentamento a altas temperaturas (200-300°C) sen grandes aumentos da tensión de vapor. Na calefacción ao aire libre tense empregado a calor radiada por un emisor de raios infravermellos.

   4. calefacción por radiación

      Calefacción na que a emisión de calor se efectúa a partir de grandes superficies quentadas a baixa temperatura (50-60°C), xa sexa por unha resistencia eléctrica longa ou por un serpentín de tubo por onde circula auga quente procedente dunha caldeira, dun quentador ou dun sistema de captadores solares. Tanto o fío coma o serpentín de tubo están embutidos no teito (teito radiante) ou no chan (chan radiante).

   5. calefacción solar

      Calefacción que utiliza a calor que irradia o Sol para quentar a auga que, impulsada por unha bomba, circula a través dunha batería de captadores solares instalados no exterior do edificio e que, unha vez quente, é enviada a radiadores de baixa temperatura ou ao serpentín dun chan radiante. Xeralmente, funcionan de xeito combinado cun sistema de calefacción convencional capaz de suplir os captadores, aínda que só parcialmente, en períodos de ausencia de insolación, e cuns depósitos de acumulación que permiten almacenar a enerxía producida nos períodos de máxima insolación.