"eo" (Contén)

1. Que pertence á familia das anonáceas.

2. Planta da familia das anonáceas.

3. Familia de árbores e arbustos da orde das ramais integrada por uns 120 xéneros (entre os que destacan Annona e Cananga) que comprenden unhas 2.000 especies gabeadoras e sempre verdes de distribución tropical.

1. Que pertence á orde dos anostráceos.

2. Crustáceo da orde dos anostráceos.

3. Orde de crustáceos da subclase dos branquiópodos, integrada por individuos de pequenas dimensións, de corpo transparente, alongado e falto de cuncha. Os ollos son pedunculados e móbiles, e as antenas son, polo xeral, grandes. O telson remata en dous apéndices non articulados. Frecuentemente dáse a partenoxénese. Habitan en augas doces encoradas e nas augas salgadas.

GALICIA

Compositor, musicógrafo, organista, investigador musical e director de corais. Dirixiu a coral Cantigas da Terra e a da Fábrica de Tabacos da Coruña. Como compositor foi sobre todo harmonizador de obras corais. Compuxo as escenas corais A romairía, Foliada, Brétemas e raiolas e unha canción no estilo da mélodie francesa titulada Soedade. Deixou un arquivo con abondosa información sobre a vida musical galega desde o s XIX.

1. Calquera cousa empregada para tapar os ollos e impedir a visión.

2. Cada unha das pezas, xeralmente de coiro, que levan as guarnicións das cabalerias para taparlle os ollos lateralmente e conseguir que só poidan ver cara a adiante.

1. 1. Sistema de dúas lentes fixas nunha armazón especial que se apoia no nariz e nas orellas e que se emprega para ver mellor ou para corrixir defectos visuais.

   2. Aparellos que xa en 1482 se fabricaban en Nuremberg, pero os anteollos dos s XVII e XVIII eran pouco máis ca unhas simples lentes de aumento, malia os traballos de Kepler, Huygens Hooke e Newton aplicados aos telescopios. No século XIX perfeccionáronse notablemente polo labor de Young, Airy, Donders e Helmholt. Hoxe en día os sistemas de anteollos acadaron unha gran diversidade segundo o tipo de lentes que empregan e o defecto visual que tratan de corrixir, como por exemplo os anteollos bifocais, que presentan dous tipos de lentes, unha para ver de lonxe e outra, máis abaixo, que se usa para ler, etc; ademais disto, a preocupación pola estética e o consumismo permite aos fabricantes sacar ao mercado a cada pouco novos modelos de soportes. En moitos casos substitúense por lentes de contacto. Os principais defectos da visión e tipo de lentes que se empregan son: miopía, en que non se columbran os obxectos afastados, para a que se usan lentes cóncavas ou “negativas”...

2. Instrumento óptico formado por dous tubos e un xogo ou máis de lentes en cada un deles que amplía as imaxes e serve para ver ao lonxe.

PERSOEIRO

Compositor e pianista norteamericano. Residiu en París do 1922 ao 1930, onde compuxo música de vangarda. É autor de tres óperas, dous ballets, seis sinfonías e da música de máis dunha vintena de películas.

1. Que se opón á navegación aérea ou aos ataques da aviación.

2. 1. Dise da arma destinada á defensa contra a aviación dende a terra ou dende unha nave. Todas as armas empregadas para ese fin, como canóns, metralladoras e mísiles, teñen unha gran velocidade de fogo e de puntería. Os canóns antiaéreos xurdiron durante a Primeira Guerra Mundial; na Segunda Guerra Mundial introducíronse as metralladoras antiaéreas e utilizouse o radar para seguir a traxectoria do obxectivo. En alturas superiores aos 6.000 m o bloqueo dos avións inimigos encoméndase á propia aviación ou en último termo, aos mísiles terra-aire do tipo Nike Hercules (EE UU). Por debaixo desta altura utilízanse mísiles como o Patriot (EE UU). Na zona de combate que non chega ao teito dos 3.000 m actúan mísiles lixeiros, pero tamén os mísiles autoguiados por raios infravermellos que pode disparar un soldado dende un lanzador portátil.

   2. arma antiaérea.

1. Que combate as enfermidades venéreas.

2. Medicamento que combate as enfermidades venéreas.

1. Individuo da suborde dos antropoideos.

2. Suborde dos primates que comprende os platirrinos (macacos do Novo Mundo) e os catarrinos (simios do Vello Mundo, incluíndo os cercopitecos, os hilobátidos e os homínidos). Alén das múltiples diferencias, comparten unha serie de aspectos comúns: unllas planas en todos os dedos; cranio arredondado; ollos frontais; series dentarias (30-36 dentes) verticais; posúen só dúas glándulas mamarias no peito; longos períodos de xestación; e, finalmente, poden sentarse, deixando as mans libres para manipular obxectos axudados por un polgar opoñible, cando menos parcialmente, ao resto dos dedos. En certas taxonomías, empregábase este termo para designar as familias homínida e pónxida demarcadas segundo criterios taxonómicos desacreditados na actualidade.

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter anual editada polo grupo Editorial Compostela, S A,   iniciada no ano 1992. Coordinada por Juan Salgado, conta cunha serie de apartados, divididos en meses e dedicados a “Economía”, “Internacional”, “Galicia”, “Deportes”, etc. Introduce amais cadros estatísticos, gráficos, debuxos e fotografías dos acontecementos máis impactantes do mundo nese ano.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida na cidade de Ferrol no ano 1903, onde se recollían as actividades do Ateneo Ferrolano. Na edición de 1905-1906 incluíase un extenso poema en galego titulado “Cipriana” de Emilio Balás.