"qu" (Contén)

1. Lugar ou obxecto onde se garda a esca.

2. Acendedor formado por un corpo metálico e unha rodiña que, ao facela xirar, produce unha chispa ao rozar cunha pequena pedra, que inflama a esca ou a mecha.

1. Relativo ou pertencente ao esqueleto.

2. Que está moi delgado.

1. 1. Conxunto de pezas duras e resistentes que protexen as partes brandas do corpo dalgúns animais e lles serven de soporte. Hai dous tipos fundamentais de esqueletos: o interno ou endoesqueleto e o externo ou exoesqueleto. Entre os principais exoesqueletos destacan os dalgúns protozoos, como os dos froaminíferos, radiolarios e amébidos, con cuncha, formados por carbonato de calcio, sílice e distintos materiais, respectivamente; os dos corais ou outros cnidarios coloniais, de soporte e protección; a cuncha dos moluscos que serve case exclusivamente de protección; e o dos artrópodos, composto por unha serie de placas independentes e articuladas que cobren todo o corpo e lles confiren unha gran mobilidade. Tamén se atopan exoesqueletos en distintos peixes, como o cabaliño de mar ou as agullas, nos réptiles quelonios e crocodilos e nalgúns mamíferos, como o armadillo. O endoesqueleto atópase nalgúns protozoos rizópodos e forma o soporte interno dos poríferos ou esponxas, nos que está formado por...

   2. Conxunto de ósos dun vertebrado morto.

2. Persoa que está extremadamente delgada.

3. 1. Estrutura ou parte interna de algo.

   2. Estrutura interna dun edificio.

4. Esquema ou bosquexo previo que se fai de algo.

5. Nervadura foliar que resta unha vez destruído o mesofilo e as epidermes por descomposición.

6. Elementos da rocha nai non transformados que se localizan nun solo. Os solos ricos neles denomínanse solos esqueléticos.

SEMANARIOS

Semanario humorístico republicano aparecido en Barcelona en 1872. Cesou a súa publicación o 6 de xaneiro de 1939 (nº 3.097). Editado pola familia López, propietaria da Librería Española e da publicación La Campana de Gracia, inicialmente tirou do prelo números soltos. As súas críticas centrábanse na clase política, especialmente na municipal. Trátase da segunda publicación de maior traxectoria en lingua catalana, que chegou a contar cunha tiraxe de 35.000 exemplares en 1936. Nela colaboraron destacados ilustradores, caricaturistas e humoristas.

1. Debuxo ou representación gráfica, feita para dar idea dunha cousa atendendo aos seus caracteres esenciais.

2. 1. Resumo de algo no que se recollen as súas liñas básicas ou as características máis salientables dunha idea, proxecto ou explicación.

   2. Conxunto dos puntos que se van tratar ou de actos que se teñen que realizar, recollidos por orde e sen detalle.

3. 1. Forma baixo a que se representa un concepto intelectual.

   2. Expresión ou enunciado, en lóxica, do que se subtraeron certo grupo de palabras que se substituíron por espacios en branco ou letras esquemáticas.

   3. esquema conceptual

      Conxunto de conceptos e proposicións que achegan o marco para describir e explicar elementos dunha determinada materia e os criterios para recoñecer os fenómenos anómalos e necesitados de explicación.

   4. esquema transcendental

      Rrepresentación intermediaria, na filosofía de I. Kant, entre o fenómeno e as categorías.

4. Representación simplificada do contido dun arquivo informático, por exemplo gráfico ou textual.

5. ...

1. Relativo ou pertencente ao esquema.

2. Que interpreta algo só atendendo ás súas liñas esenciais.

3. Denominación coa que se coñece o conxunto de pinturas e gravados rupestres da Península Ibérica datados entre o VI e o V milenio a C, entre as secuencias culturais do Neolítico e da Idade do Bronce. Coexisten coas primeiras formas arquitectónicas do megalitismo. As pinturas caracterízanse polo emprego das tintas planas, dos trazos monocromos (vermellos, ocres, negros e brancos) e continuos, da abstracción, e dos esquemas lineais das figuras. Representan animais (aves, cuadrúpedes, peixes e ofidios) e signos e símbolos de diferentes formas. Destacan, entre outras, as conservadas en Tajo de las Figuras (Cádiz) e Las Batuecas (Salamanca). Os gravados caracterízanse pola liña esquemática das figuras representadas e localízanse na área occidental da Península. Destacan, entre outros, os de Atapuerca e Pedra das Ferraduras.

1. Método esquemático que se emprega na exposición ou explicación dun feito, idea ou teoría.

2. Conxunto de esquemas empregados nunha explicación.

1. Lado oposto ao dereito.

2. Man ou perna esquerda.

3. Sector dunha asemblea política situada á esquerda do presidente e formado tradicionalmente polos representantes dos partidos progresistas. O termo aplícase a aquela política, ideoloxía ou partido de tendencia progresista, cunha maior incidencia nas cuestións sociais e máis sensibilizado ante as demandas dos grupos máis desprotexidos. A orixe do termo alude ao lugar físico que ocupaban os grupos políticos na Estados Xerais (1789) durante a Revolución Francesa, á dereita os conservadores e á esquerda os progresistas. A ideoloxía de esquerdas fundaméntase nas liberdades e na igualdade social; a corrente marxista engadiu factores como a necesidade da acción social e a práctica revolucionaria.