"RG" (Contén)

1. Enreixado, xeralmente de madeira, disposto a modo de teito e sostido por pilastras ou columnas, en que se colocan cepas ou plantas gabeadoras.

2. Especie de xardín que teñen algunhas casas nas partes altas ou terrazas.

3. Estrutura formada por columnas levantadas sobre un muro baixo e coroadas por un lintel que se colocaba entre o presbiterio e a nave da basílica paleocristiá para servir de elemento divisorio. É o precedente do iconostasio e, probablemente, da balaustrada que nas igrexas occidentais separa o presbiterio.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Estudou en Nápoles con F. Durante e Francesco Feo. Deuse a coñecer con música relixiosa, especialmente cunha Misa solemne e co drama sacro San Guglielmo d’Aquitania (1731). Compuxo óperas serias, como La Sallustia (1731), e intermezzi cómicos como o titulado La serva padrona (1733). Tamén escribiu unha Misa romana en fa maior (1734) e a célebre Stabat Mater (1736), ademais doutras óperas serias e música de cámara.

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter comarcal editada en Carballo a partir de 1997. Estaba dirixido por Xosé Manuel Lema e integrado no Grupo Líder. Cunha periodicidade mensual, incluíu as informacións municipais, deportivas, culturais ou sociais das localidades en que se distribuía, Carballo, Cerceda, Coristanco, Laracha, Laxe, Malpica e Ponteceso.

PERSOEIRO

Trobador. Activo no terceiro cuarto do s XIII, na corte de Afonso X e probablemente tamén na de Afonso III de Portugal. Pola temática dalgunha das súas composicións, especialmente as dirixidas contra Deus, pensouse na súa orixe hebraica. Os tres cancioneiros principais recollen 52 composicións súas, que amosan a unha gran capacidade innovadora, mesmo no nivel lingüístico xa que empregou neoloxismos e recuperou algunhas expresións arcaicas. Segundo os xéneros, a súa produción divídese en 35 cantigas de amor, como “[A]y mia sennor e meu lum’e meu ben!”, con xogos de rima e o emprego do dobre e da palabra rima. Noutras composicións amorosas, relacionadas co amor cortés, o trobador amósase innovador e transgresor ao revelar o nome da amada, como en “Joana, dix’ eu, [S]ancha e [M]aria”, ou mesmo ao dirixirse a Deus achegándose á blasfemia, como “Nunca Deus quis nulha cousa gram ben”. Tamén é autor de dúas composicións de amigo e trece burlescas, como “Dom’na Maaria [N]egra, ben talhada” e “Maria...

PERSOEIRO

Editor alemán. Iniciouse no mundo dos libros na libraría Ettinger, ata que en 1785 fundou en Gotha unha editorial que, máis tarde, se transformou en Instituto Editorial Xeográfico. Nel colaboraron destacados xeógrafos e intelectuais da época, como Berghaus, Diez, Reichard e Sydow. Das súas publicacións destacan Almanach Gotha e Stieler’s Hand Atlas.

GALICIA

Artista plástico. Licenciado en Belas Artes, na especialidade de gravado, caracterizase polo seu costumismo onírico e infantil, inscrito nunha escenografía festiva que aglutinou seres humanos, artefactos voadores, animais domésticos ou especies vexetais. Inspirouse en estilos tan variados como o graffiti, o cómic, o deseño gráfico e a figuración libre da década de 1980. Destaca La fortaleza (1996), Bodegón e iglesia (1997) e La catedral de Santiago (2000).

PERSOEIRO

Matemático ruso. Investigou e publicou sobre a teoría de ecuacións en derivadas parciais, a teoría de probabilidades e as ecuacións diferenciais ordinarias. Foi condecorado coa orde de Lenin e recibiu diversos premios.

PERSOEIRO

Político e xurista. Comezou a destacar na política en 1854 como integrante do Partido Democrático. Afirmou que só na república federal o “contrato libre” ou o pacto permitían substituír a autoridade como base das relacións sociais. O seu programa reformista preconizaba a reconstrución administrativa das rexións históricas como estados autónomos e o acantoamento da Igrexa e do exército. Exiliado en París (1866-1868), rompeu cos xefes dereitistas do Partido Democrático e volveu a España cando foi elixido deputado a Cortes (1869-1873). A partir de 1870 o seu papel foi hexemónico na dirección do Partido Republicano Democrático Federal (PRDF). Despois dos fracasos electorais de 1871 e 1872, non puido conseguir a formación dun centro maioritario. Nomeado ministro de Gobernación (1873) da Primeira República Española, o seu prestixio acadou o punto máis alto en abril, cando abortou o intento do golpe de estado dos radicais. Con todo, como presidente do Consello de Ministros (11 de xuño-18 de xullo...

PERSOEIRO

Escritor polaco. Voluntario na guerra ruso-polaca, contrabandista, bandido e membro dos servizos secretos da URSS, foi condenado a morte en 1930. Comezou a escribir en prisión cando lle foi conmutada a pena de morte e obtivo moito éxito coa obra autobiográfica Kochaneck wielkiej Niedzwiedicy (O namorado da Osa Maior, 1937).

CAPITAIS

Capital da provincia de KwaZulu/Natal, situada en República Sudafricana (156.473 h [1991]). Fundada polos bóers en 1838, é un centro comercial e industrial.

PERSOEIRO

Escritor. Inicialmente cultivou un estilo romántico próximo ao de Nerval ou Baudelaire e, co tempo, avanzou cara ao surrealismo e o erotismo sutil. Anacrónico no tratamento dos temas, escribiu tanto novela como poesía, e da súa obra destacan Dans les années sordides (1943), Le lis de mer (1956), La motocyclette (1963), La marge (1967, Premio Gongourt), Sous la lame (1976) e Le deuil des roses (1983).

CAPITAIS

Capital do estado de Pulau Pinang, Malaisia, situada na illa homónima (180.573 h [2000]). O resgardado porto queda separado da costa occidental da península de Malacca por un canal de 5 km de ancho. Ademais de refinarías de estaño, posúe industria arroceira, de aceite de coco, de xabóns e artesanía de bambú.

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista francés. En 1933 realizou o Hôtel Latitude 43 en Saint-Tropez e, xunto con Mallet-Stevens, o Pavillon de la Lumière da Exposición Universal de París de 1937. Tamén foi autor da urbanización de Saarbrüken e do Mémorial de la Déportation, na illa da Cité (1961).

PERSOEIRO

Novelista. Condesa de La Fayette e coñecida como Madame de La Fayette, foi dama da corte de Versailles e amiga da marquesa de Sévigné, coa que formou parte do grupo de mulleres “Les Précieuses”, que impuxeron uns modais e un xeito de falar refinados na corte de Luís XIV. Publicou anonimamente diversas novelas, das que destacan La princesse de Montpensier (1622) e La princesse de Clèves (1678).