"Fer" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos poríferos.

2. Animal do filo dos poríferos.

3. Filo de animais parazoos pluricelulares, acuáticos e xeralmente mariños, de simetría radial ou ben asimétricos, e sen órganos diferenciados. A cavidade interna está recuberta por coanocitos e comunícase co exterior mediante unha serie de poros a través dos que penetra a corrente de auga, que é expulsada polo ósculo. Posúen un esqueleto interno formado por espículas calcarias ou silícicas e fibras de esponxina. Distínguense tres tipos fundamentais de organización: ascón, sicón e leucón. A superficie externa está constituída por pinacocitos, e a mesoglea inclúe amebocitos, escleroblastos e arqueocitos. Son animais bentónicos e coloniais, que habitan en todos os mares e nunha gran parte das augas continentais, en todo tipo de fondos e desde a superficie da auga ata grandes profundidades. Algunhas especies son colonizadas por algas, hidroideos, anélidos, crustáceos ou moluscos.

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Traballou en diversas empresas para as que ideou vehículos como o eléctrico Lohner-Porsche, o automóbil de competición Auto Union, trolebuses e sistemas de transportes mixtos de gasolina e eléctricos, e diversos modelos Mercedes para Daimler e modelos de guerra para Škoda. En 1931 creou a súa propia empresa, Porsche, e en 1934 gañou o concurso para desenvolver o coche para a xente ou Volskswagen, que presentou en 1939 e que foi coñecido como o Escaravello. En 1938 converteuse nun dos directores de Volkswagen GmbH. Durante a Segunda Guerra Mundial proxectou vehículos de guerra e transporte, e á finalización da mesma foi arrestado polas forzas de ocupación francesas e asumiu a dirección da empresa o seu fillo. En 1948 lanzou o primeiro modelo Porsche, o 356.

PERSOEIRO

Empresario automobilístico, fillo de Ferdinand Porsche. Coñecido como Ferry Porsche, dirixiu a empresa familiar ao rematar a Segunda Guerra Mundial e trasladou a fábrica a Gmünd. En 1963 comercializou o modelo Porsche 911, deseñado xunto co seu fillo Ferdinand Alexander Porsche, e que fixo nacer o mito dos automóbiles desta marca.

MONTES

Monte pertencente á serra de San Mamede, situado no límite entre os concellos de Montederramo e Vilar de Barrio. O seu cumio acada os 1.503 m de altitude.

GALICIA

Arquitecto. Doutor Arquitecto pola Escuela Superior de Arquitectura de Madrid (1968) e catedrático de Proxectos Arquitectónicos na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña desde 1990, as súas obras caracterízanse polo estudo do espazo, integrando as construcións na contorna, afastándose da sección limitada e cúbica, e destacando o espazo interior. Achegou elementos diferenciadores da cultura galega, nun compromiso ético e estético, e preocupouse pola arquitectura moderna, pero respectando as formas autóctonas. Realizou múltiples obras e proxectos de planificación urbana e territorial. Destacan entre outros o plan especial de intervención no Pazo de Oca e arredores (Premio Nacional de Urbanismo, 1981), a rehabilitación da carballeira de santa Miña e novas edificacións e a súa contorna (Medalla de ouro do Consello de Europa, 1982), a rehabilitación do castelo de Soutomaior (1982), o plan especial do Camiño de Santiago na provincia da Coruña (1992), a facultade de Belas Artes e Restauración...

AFLUENTES

Afluente pola esquerda do río Tambre, que nace e desemboca na parroquia de Nogueira (Sobrado).

PERSOEIRO

Eclesiástico e político, marqués de Montesclaros e conde de Palma del Río. En 1669 foi ordenado cardeal polo Papa Clemente IX. Foi vicerrei de Sicilia (1677-1678) e ao volver ocupou a sé de Toledo e foi membro do Consello Real de Carlos II. Conseguiu que Xosé Fernando de Baviera fose nomeado sucesor da coroa e, cando este morreu, decantouse polos Borbón. Morto Carlos II (1700), ocupou a rexencia ata a chegada de Filipe V, que o nomeou lugartenente de Catalunya (1701). En 1703 pasou á corte, pero debido á súa ineficacia nos altos cargos financeiros foi confinado á súa arquidiocese (1705).

GALICIA

Profesor e xornalista. Foi director da Escuela Nueva de Pontevedra, centro de renovación pedagóxica adscrito ao radical-republicanismo, e tamén dirixiu a Escola Normal de Maxisterio de Pontevedra; ademais foi profesor da Escuela Normal de Maestros de Barcelona. Colaborou no Diario de Pontevedra. Despois exiliouse a EE UU onde ensinou castelán na Eastman School of Languages and Business (1940) e dirixiu o Poza Institute of Languages and Business (1941). En 1938 foi redactor-xefe de La Voz de Nova York. A partir de 1943 foi profesor do Brooklyn College en Nova York. Escribía baixo o pseudónimo de Xan Calqueira.

1. 1. Acción de preferir.

   2. Cousa que se escolle dentro dun grupo.

2. Prioridade, vantaxe ou favor que se ten sobre algo ou alguén.

3. Lugar preferente nunha sala de espectáculos ou nun estadio deportivo.

4. Dereito concedido nunha compravenda a un dos compradores para adquirir unha cousa moble, sempre que non tomase posesión antes ca os outros compradores.

5. 1. Motivo que fai que o suxeito dunha decisión económica se incline pola adquisición ou conservación dun ben determinado comparando a súa utilidade coa doutros. A preferencia temporal fai referencia á elección duns bens determinados, independentemente do seu prezo. A preferencia revelada explica o comportamento da demanda e baséase na racionalidade do consumidor individual e na posibilidade de ordenar obxectivamente as súas preferencias.

   2. sistema xeneralizado de preferencias

      Réxime aduaneiro multilateral integrado na UNCTAC en 1970 polos estados desenvolvidos en favor dos produtos manufacturados importados dos países en vías de desenvolvemento, polo que se reducen ou mesmo suprimen os aranceis, pero con posibles restricións cuantitativas.

1. Escoller una cousa ou persoa antes ca outra.

2. Estimar ou querer máis a unha persoa ca a outra.

GALICIA

Sacerdote. Bacharel en Teoloxía na Universidad de Navarra (1992) e diplomado en arqueoloxía cristiá polo Pontificio Instituto de Archeologia Cristiana de Roma, especializouse en literatura cristiá antiga. Desde 1995 é profesor no Instituto Teolóxico Divino Maestro de Ourense e desde 1998 director do Centro Teolóxico a Distancia San Martín da diocese ourensá. Colaborador de diversas publicacións, escribiu Impresos y bibliotecas del siglo XVI en Ourense (2004). No ano 2012, foi nomeado Vicario para la Nueva Evangelización.