"AN" (Contén)

1. Proporcionar alimento a unha persoa ou animal.

2. Custear a alguén os medios necesarios para vivir.

3. Facer que unha cousa permaneza nun determinado estado, que non se altere ou que non desapareza.

4. Ter unha actitude ou facer unha acción con continuidade.

5. Defender ou soster unha idea ou opinión.

6. Soster algo para que non caia ou non se mova.

7. Servir de alimento ao organismo.

8. Tomar alimento.

9. Proporcionarse o necesario para vivir.

10. Atoparse alguén na mesma situación ou estado en que xa estaba.

1. de manter ou manterse.

2. Que está ben alimentada e nutrida.

3. Aplícase ao animal que está gordo.

4. Que ou quen vive do traballo e do salario doutro.

1. Relativo ou pertencente aos mántidos.

2. Insecto da familia dos mántidos.

3. Familia de insectos da orde dos ditiópteros. A especie máis coñecida desta familia é a Mantis religiosa.

1. Manteleta de encaixe que usan as mulleres para cubrir a cabeza e as costas en cerimonias relixiosas e ocasións solemnes. Comezou a usarse no s XVII e foi moi habitual na primeira metade do s XIX.

2. Alga verde, duns 20 cm de lonxitude, que presenta forma laminar cos bordos ondulados ou finamente dentados. O talo estréitase moito na base, formando un pequeno disco redondeado polo que se fixa ao substrato. A súa forma varía dependendo das condicións do medio natural en que habita. Crece adherida ás superficies das rochas e como epífita doutras algas, nos niveis intermareal ou infralitoral das costas expostas ou protexidas. Emprégase como bioindicadora de contaminación por materia orgánica.

GALICIA

Economista e político. Foi voceiro (1983-1991) e presidente (1987-1991) do PP no concello de Vigo (1983-1991). Foi vicepresidente da Deputación Provincial de Pontevedra, senador na IV lexislatura (1989-1993) e deputado nacional desde 1993. Escribiu o artigo “La Financiación de la empresa pesquera” (1981) e a colaboración “Ramón Díaz del Río” no libro Viguíssimos (1998), de Xurxo Lobato.

SERRAS

Cadea montañosa do SL de Brasil situada entre os estados de Rio de Janeiro, São Paulo e Minas Gerais. Culmina no cumio Itatiáia, que acada os 2.787 m de altitude.

1. 1. Capa ampla que se poñía sobre as outras vestiduras e cubría desde a cabeza ou os ombros ata os pés.

   2. Capa de cerimonia que empregaban os reis ou cabaleiros.

   3. Capa que cobre algunhas imaxes da Virxe.

2. Peza cadrada de roupa de liño, seda, la ou fibra, que se usa para cubrir o pescozo, a cabeza e as costas, por motivos ornamentais ou como abrigo.

3. Calquera cousa que cobre ou disimula algo.

4. Capa de graxa que envolve os neonatos ao nacer.

5. 1. Repregamento dorsal da masa visceral dos moluscos, dos branquiópodos e dos cirrípedes que pode cubrir o corpo do animal ou soamente unha parte. Ten como función excretar a cuncha e ás veces o manto pode recubrir a cuncha que el mesmo formou.

   2. Repregamento cutáneo de tipo membranoso que cobre a túnica dos tunicados.

6. ...

1. Relativo ou pertencente aos mantoideos.

2. Insecto da suborde dos mantoideos.

3. Suborde de insectos, da orde dos ditiópteros, formado por individuos que presentan un corpo de tamaño medio ou grande e un primeiro par de patas moi fortes e longas. Son propios das rexións cálidas.

1. Pano grande que poñen as mulleres enriba dos ombros e das costas.

2. Mantón feito cun tecido moi fino e adornado con deseños florais e orientais de diversas cores que primeiro se dobraba á metade para formar un cadrado e posteriormente en forma de triángulo que se colocaba sobre os ombros ou cruzado sobre o peito como un dengue. OBS: Tamén se denomina pano de oito puntas.

3. Mantón que presenta cores e deseños florais moi alegres sobre un tecido moi delicado e cuns flocos que adornan os bordos. Colócase sobre os ombros e ás veces cruzado no peito, aínda que nalgunhas zonas se empregaba cruzado debaixo do xustiño ou da chaqueta, deixando que os flocos asomaran por debaixo, sobre a saia.

4. Mantón negro ou pardo, de tecido groso para que abrigase do frío e de forma cadrada ou triangular que se elabora coa la de ovella meiriña.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, en Lombardia, Italia (46.372 h [2001]). Situada na ribeira dereita do Mincio, preséntase como unha pequena península entre os lagos Mezzo e Inferiore. Destaca a industria química, mecánica e de confección. Fundada polos etruscos entre os ss VI-V a C, foi ocupada sucesivamente polos galos (s IV a C) e polos romanos cara ao 200 a C. Conquistada polos visigodos (401) e os lombardos (601), no s XI foi sometida a Toscana. Cidade güelfa desde 1235, participou na liga contra o Imperio e en 1328 san Luís Gonzaga acadou o poder. Elevado a marquesado polo Emperador Sexismundo I (1433) e a ducado por Carlos V (1530), en 1536 incorporou Monferrato. Ao extinguirse a rama principal da familia dos Gonzaga (1627), iniciouse a guerra entre as ramas de Nevers e Guastalla, sostidas respectivamente por Francia e España. Despois da morte, sen sucesión, de Fernando Carlos IV de Mantua (1708), Savoia anexionou Monferrato e en 1710 os Austria uniron Mantua con Milán. Formou parte...

1. Relativo ou pertencente a Mantua ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Mantua.