"To" (Contén)

PERSOEIRO

Gramático e pedagogo. Graduouse en Teoloxía na Universitat de Gandia. Organizou o ensino da gramática castelá como base para o estudo da latina. Como pedagogo estableceu un método de ensino para a escola do hospicio de Barcelona e escribiu, ademais de obras didácticas, un Plan de educación primaria (inédito) e un Plan de educación o método para aprender la lengua latina sin las reglas del arte (1804). Así mesmo, é autor dunha serie de tratados de gramática latina e, sobre todo, castelá, da que renovou e impulsou o estudio; o máis importante é a Gramática filosófica y razonada de la lengua castellana. Escribiu a primeira gramática moderna do catalán: Gramàtica i apologia de la llengua catalana, na que traballou entre 1810 e 1814.

PERSOEIRO

Médico cirurxián e naturalista. Foi profesor de Álxebra e exerceu a cirurxía dende 1778. No transcurso das súas estadías en América, sobre todo en México, estudiou a flora medicinal de Nova España. Dirixiu a expedición organizada polo goberno de Carlos IV para propagar a vacina antivaríola nas colonias (1803-1806). Escribiu Introdución para la conservación y administración de la vacuna, y para el establecimiento de juntas que cuiden de ella (1796).

PERSOEIRO

Xornalista e político portugués. Creou en 1973 o semanario Expresso, do que foi director ata 1980. Foi un dos fundadores do Partido Popular Democrático, chamado posteriormente Partido Social-Demócrata. Xefe de goberno (1981-1983) trala morte de Sá Carneiro.

GALICIA

Médico. Foi catedrático de Anatomía Patolóxica da Universidad de Mendoza e director de Saúde Pública da Patagonia. En 1936 emigrou a Arxentina onde fundou, xunto con Gumersindo Sánchez, o Sanatorio da Avellaneda e organizou o laboratorio de Anatomía Patolóxica do Centro Galego de Bos Aires. Entre 1956 e 1959 presidiu a AGUEA (Asociación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas). Foi membro do equipo de dirección da editorial Citania. Escribiu artigos en galego como “Galeguismo, folklore, política e bioloxía” ou “Isaac Díaz Pardo” e, baixo o pseudónimo de Luís Estévez, colaborou na revista bonaerense Galicia emigrante.

GALICIA

Escultor. Formouse nun taller de imaxinería, onde, na realización de imaxes e na restauración de retablos, coñeceu o traballo sobre madeira. Foi alumno de Antonio Faílde na Escola de Artes e Oficios de Ourense. Interesouse polo tratamento de tipos da vida cotiá, sempre resoltos cunha técnica próxima á da talla en pedra que facía o artista medieval ou á propia imaxinería tradicional galega. Destaca a súa obra de produción de retablos e beléns, onde quedaron resumidas as súas propostas estéticas expresionistas, sempre sobre figuras de pequeno formato, representación dos tipos populares galegos.
A súa obra máis representativa é o Belén de Baltar ou Belén de Ourense exposto dun xeito permanente na Capela de San Cosme e San Damián ourensana. En 1967, a Asociación de Belenistas de Ourense encargoulle...

GALICIA

Arquitecto. Formouse na Escola de Arquitectura de Madrid e na de Barcelona. Dende mediados dos anos sesenta asentouse en Vigo, onde desenvolveu a súa actividade profesional colaborando con destacados arquitectos como Bar Boo, Xaime Riera ou Xaime Garrido. Compartiu o espírito de renovación dos arquitectos da súa xeración. Entre as súas obras destacan o Centro Médico Povisa (Vigo), a rehabilitación de San Caetano, os edificios de Freiremar, Galiciamar e Iberconsa, os centros da Terceira Idade do Carballiño e A Estrada, e o colexio Rosalía de Castro (Vigo). Foi vogal do Colexio de Arquitectos de León, Asturias e Galicia, e un dos fundadores do Colexio de Arquitectos de Galicia. Así mesmo, presidiu Sigalsa e foi vogal da Comisión Superior de Urbanismo.

GALICIA

Médico traumatólogo. Realizou o seu doutoramento en Italia, coa tese Considerazioni sulla sindrome de Munchmayer, e ampliou a súa formación en Francia. Dende 1973 traballou no Hospital Provincial de Santiago de Compostela, onde foi xefe clínico e xefe do servizo de Cirurxía Ortopédica e Traumatoloxía. Foi tamén director do Hospital Provincial de Santiago de Compostela (1975-1988). Membro da Sociedad de Cirugía de Galicia, da Sociedad Española de Cirugía e doutras asociacións médicas internacionais.

GALICIA

Médico cirurxián. Foi profesor na Universidade de Santiago de Compostela. Realizou o seu doutoramento na Universitat de València coa tese Influencias del sistema nérvico central sobre el aparato digestivo, e ampliou a súa formación en Francia. Dende 1976 ocupou o cargo de xefe do servizo de Cirurxía Xeral e Dixestiva no Hospital Provincial de Santiago de Compostela. Foi membro da Sociedad Española de Cirugía e da súa homóloga francesa.

GALICIA

Arquitecto. Catedrático na Escola Superior Universitaria de Arquitectura da Coruña, traballou en colaboración con José Antonio Bartolomé Argüelles e Carlos Almuíña, cos que compartiu unha estética arquitectónica racionalista na que se mestura o respecto aos materiais autóctonos e a súa vocación de modernidade. Entre as súas obras salientan a Subestación de Fenosa, as Facultades de Filosofía e Ciencias da Educación, a Escola de Estomatoloxía, o Polideportivo do Colexio Peleteiro, o edificio do xulgado de Fontiñas en Santiago de Compostela e o pazo de Xustiza en Vigo. Tamén realizou obras de restauración e rehabilitación na cidade de Santiago de Compostela: claustro e instalacións do Museo do Pobo Galego no Convento de San Domingos de Bonaval, Pazo Xelmírez, biblioteca de San Martiño Pinario e Teatro Principal.
Así...

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Utilizou estruturas de ferro, tanto para facer un estilo historicista, reflectido na igrexa parisina de Saint-Augustin (1860-1867), como para crear edificios funcionais, por exemplo os Halles Centrales de París (1853-1858). Traballou na restauración das igrexas de Saint-Germain-des-Prés e Saint-Nicholas-du-Chordonnet.

1. Relativo ou pertencente ao baltoeslavo.

2. Termo que abrangue, baixo unha designación común, dúas familias de linguas indoeuropeas: a das linguas bálticas e a das eslavas. Máis que pola contigüidade xeográfica destes dous grupos, a designación conxunta xustifícase a partir da noción da árbore xenealóxica das linguas, que puidese probar a súa descendencia dunha lingua común báltica da que se ramificaron posteriormente, aínda que algúns estudiosos discuten que esa semellanza constitúa unha proba da súa orixe común e pensan que podería responder a unha influencia mutua máis recente. Conxuntamente acadan os trescentos millóns de falantes aproximadamente, dos que máis da metade empregan tamén o ruso. Entre as principais linguas bálticas cóntase o letón (ou letonio) e o lituano. Algunhas das linguas pertencentes a este grupo extinguíronse, aínda que si se conservan restos escritos en prusiano antigo. Os primeiros textos documentados nestas linguas son do s XIV. Ambas as dúas posúen unha norma propia pero rexistran numerosos dialectos....

1. Relativo ou pertencente ao baltofinés.

2. Grupo de linguas finoúgricas, faladas entre os mares Báltico e Branco, en territorios de Finlandia, Estonia, Curlandia e outras zonas veciñas de Rusia.

1. Relativo ou pertencente á raza baltooriental ou aos seus representantes.

2. Individuo da raza baltooriental.