"Adá" (Contén)

Xornal aparecido na cidade de Lugo en 1931 e subtitulado “Diario de Galicia”.

Revista do Centro Galego de Barcelona fundada en 1948. Dirixírona Fernando Neyra, Antonio Lorenzo, Xavier Costa Clavell, Manuel Casado Nieto e Francisco Dapena ao longo da primeira etapa. Nesta mesma participan os autores Luís Pimentel, Otero Pedrayo, Risco, Cuevillas, Ramón Piñeiro, Cabanillas, Cunqueiro e Manuel María con entregas literarias, xunto aos ilustradores Prieto Nespereira e Prego de Oliver. Publícanse por vez primeira algúns textos bíblicos en galego. Na segunda etapa, a partir de 1989, editada integramente en galego, dirixe a revista Ramiro López López, actuando como coordinadores Xosé Lois García e Ignacio Carballo. Teñen cabida na mesma espacios de opinión, crónicas políticas, datos sobre economía, emigración e sociedade, xunto ás colaboracións de Camilo Valdeorras, Ramiro Fonte, Xosé Mª Dobarro, Manuel Forcadela, Fernández del Riego, Margarita Ledo, Basilio Losada e Manuel Rivas, entre outros.

Revista nada en 1955 e subtitulada “Órgano de la Casa Galicia de São Paulo”. Foi dirixida, nun primeiro momento, por Federico Valeiro Caramés comezando logo unha segunda etapa en xullo de 1963 baixo a dirección de Anxo Nieto Vicente. Colaboran nela Vicente Risco, Antón Fraguas, Manuel María e Luz Pozo Garza. A revista transmitía información referida á actualidade do Brasil e Galicia. Reprodúcense tamén algúns poemas e artigos de Mª Dolores Souto, Xaime Quintanilla, Gumersindo d´Entenza e Fernández del Riego co seu pseudónimoSalvador Lorenzana.

Xornal publicado a principios da década de 1970, órgano da Sociedade Hispano Brasileira de Socorros Mútuos Instrução e Recreio, de San Paulo. O seu director é Olegario Joel Val García. Nel figuran novas e informacións referidas á colectividade galega do Brasil.

Revista do Centro Galego de Maracaibo editada por vez primeira en xuño de 1974. O seu director foi A. Pérez Estévez. Publícanse novas sobre a emigración galega en Venezuela e sobre as actividades do centro.

Editorial aparecida en Pontevedra a principios do s XX que, entre outros, publicou o libro Proel de Luís Amado Carballo.

Editorial ligada á Federación de Sociedades Galegas de Bos Aires, da que salientan entre outras publicacións Poesía inglesa e francesa verquida ao galego (1949), O que cómpre saber da lingua galega (1969) de Xesús Alonso Montero e Castelao artista de Luís Seoane, xunto a outros libros.

Composición coral de Pascual Veiga, con base no poema “A estrela cruñesa” de Francisco María de la Iglesia, estreada con grande éxito en Pontevedra no 1880 polo Orfeón Brigantino. Fóra de Galicia coñécese co nome de Alborada gallega. No certame musical de París organizado co gallo da Exposición Universal do 1889, foi interpretada polo Orfeón Coruñés número 4 e dirixida polo propio Veiga, a quen o goberno francés concedeu as palmas académicas ao tempo que o Orfeón acadaba a Grande Medalla de Ouro. A obra, en fa maior, comeza por un preludio mensural ao que seguen dúas partes que suxiren a alborada característica, unha terceira cunha melodía en dúas frases (baixos e tenores en sucesión), unha cuarta cunha cadencia popular á que segue unha quinta en forma de alborada tipo e dous motivos adicionais para rematar. É obvio, pois, que dende o punto de vista formal, a Alborada de Veiga ten pouco que ver (carácter vocal, preludio non libre, sucesións melódicas, articulación de partes)...

Termo da xerga dos telleiros ou daordes que corresponde á voz ‘parvada’.

Golpe de aldraba ou picaporte.

Comedia en cinco actos de W. Shakespeare. Falstaff, personaxe central que xa aparecía en O rei Enrique V, achégase a dúas damas casadas que o converten no seu xoguete ao longo dunha acción desenfadada e alegre e cun final feliz. Serviu de inspiración ás óperas Die Lustige Welber von Windsor (As alegres viúvas de Windsor, 1849) de O. Nicolai e Falstaff (1893) de G. Verdi.

Alfado.