"Díaz" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Especializado en temas relixiosos e colaborador habitual da revista Encrucillada, participou no proxecto de tradución da Biblia ao galego. Da súa obra cómpre salientar Graciñas, La Teología de la Liberación y su método: estudo en Hugo Assmann y Gustavo Gutiérrez (1976), Temos carta de Deus (1994) e Profecía dun capitán Trono: quén coma Deus (2000).

GALICIA

Cantante. Formou en 1987 o grupo Cómplices co seu marido, Teo Cardalda. Da súa discografía destacan Manzanas (1988), Ángeles desangelados (1989), La danza de la ciudad (1990), Cousas de Meigas (1999) ou Grandes Éxitos en directo (2003).

GALICIA

Historiador. Centrou os seus estudos na Antigüidade e interesouse especialmente pola Historia da Filosofía Antiga, a Historia das Relixións e o mundo oriental clásico. Publicou Sobre la ciencia española (1931), Alejandro Magno (1944) e Diego Gelmírez: Historia de una fama (1965). Foi membro do Seminario de Estudos Galegos e recibiu a medalla de ouro da Universidad Complutense de Madrid (1981).

GALICIA

Mariño e astrónomo. Catedrático de Física do Ateneo de Madrid, participou nos traballos da Comisión Central da carta xeográfica de España e foi comisario no estranxeiro para estudar os adiantos aplicables á Mariña española. Traduciu o Tratado de Astronomía de Heschel e rectificou a posición de moitas das estrelas contidas no catálogo da Sociedade Astronómica de Londres (1842).

GALICIA

Militar. Ingresou na Armada en 1849 e acadou o grao de contraalmirante. Foi ministro de Mariña (1900) e loitou contra os carlistas. Escribiu Tratado de Derecho marítimo internacional.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Eugenio Noel, realizou narracións da guerra en artigos publicados en España Nueva. Republicano e anticlerical, as súas campañas antiflamencas e antitaurinas achegáronlle unha certa impopularidade. Destacan os seus escritos combativos La capea (1915), Campaña antiflamenca (1919) e reportaxes sobre a realidade española.

PERSOEIRO

Investigador e crítico literario. Catedrático de Lingua e Literatura da Universidad de Granada, é autor de estudos sobre mística castelá e especializouse   na literatura castelá do Século de Ouro. Da súa obra destacan Temas del Barroco. De poesía y pintura (1947), El teatro y la teatralidad del Barroco (1969), Manierismo y Barroco (1970), Góngora y Quevedo, poetas (1972), Lope y Góngora frente a frente (1973) e Qué es el “Arte nuevo” de Lope de Vega? (1978).

PERSOEIRO

Xurista e político. Foi ministro de Educación (1980-1981) e de Educación, Universidades e Investigación (1981). Exerceu como director corporativo en Repsol (1995-2002). Recibiu a Gran Cruz de la Orden de Isabel la Católica (1999).

GALICIA

Xurista e político. Foi conselleiro de Economía (1983) e conselleiro maior do Consello de Contas (1991-2000). Dirixiu o Colexio Universitario de Vigo e a Universidad del Atlántico. Escribiu En torno a la teoría del desarrollo económico. (Desarrollo económico italiano) (1963), Una investigación sobre la influencia de la economía en el derecho (1966), Estudios de economía gallega (1984) e Clásicos del pensamiento económico y financiero. Reflexiones sobre las corrientes tradicionales del pensamiento económico (1986).

GALICIA

Poetisa. Coñecida como Chus Pato, publicou os seus primeiros poemas na revista Escrita (1984). Colaboradora habitual de Andaina, Dorna, Festa da palabra silenciada, Luzes de Galiza, Ólisbos e Revista das letras, foi membro da editora-cooperativa Letras de Cal, da Asociación de Escritores en Lingua Galega e do PEN Club de Galicia, ademais de fundadora das Redes Escarlata, coas que colaborou en Xuro que nunca volverei pasar fame (2003). Na súa obra analiza problemas sociais, aborda o culturalismo clasicista e incorpora elementos feministas, nunha novidosa combinación de imaxes realistas e surrealistas. Autora de numerosos libros de poemas aínda inéditos, da súa obra destacan Urania (1991), Heloísa (1994), en que se modifica a imaxe tradicional dos mitos clásicos; Fascinio (1995), Nínive (1996, Premio Losada Diéguez 1997), A ponte das poldras (1996) e m-Talá (2000)....

GALICIA

Escultor. Coñecido como Paco Pestana, na súa produción interpreta, desde a provocación, o humor e a ironía, un mundo poboado de obxectos usados, mesturados con novas estruturas. Aproximouse ao surrealismo, ao organicismo e ao dadaísmo, e traballou a pedra, o ferro e a madeira en estado natural, combinados con pezas de metal e elementos cotiáns. Na súa temática identificouse co rural e buscou reflectir as culturas ancestrais e a esencia do home. Realizou Trabe de xuntura (1982), Relicario de amor e outros desazos (1983) e Réquiem por unha raposa (1992). Cultivou tamén a poesía e publicou El Parapeto (1995). Ten obra, entre outras, nas coleccións Caixa Galicia e Xunta de Galicia.

PERSOEIRO

Pintor. De familia emigrante, entre 1946 e 1950 a súa vida transcorreu entre La Habana, EE UU, onde estudou, e Canadá. Co regreso da familia a Galicia, estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1950-1959). En 1962 trasladouse a Bournemouth (Inglaterra) para estudar socioloxía. Interesado polo deseño, as artes decorativas e a arquitectura do Movemento Moderno, viaxou por diversos países de Europa ata que en 1963 se instalou en Madrid e iniciou os estudos de arquitectura que, ao cabo de dous anos, abandonou pola pintura, completando catro anos de formación na Escuela de Artes Decorativas de Madrid. De clara vocación modernista, distinguiuse polo seu realismo subxetivista de raíz romántica e evocadora. Os seus retratos (María Sánchez Vigo, 1975; Rogelio Puente Matalobos, 1975) caracterizáronse por un certo aire de nostalxia e melancolía. Gustou de representar os ambientes que coñeceu durante as súas viaxes, especialmente aqueles cheos de espellos e vidreiras...

GALICIA

Xornalista e poeta. Redactor de El Imparcial, colaborou, entre outras publicacións, en La Ilustración Gallega y Asturiana. Escribiu Una epístola y un poema (1880) e Hierro y fuego (1890).

PERSOEIRO

Cabaleiro castelán. Coñecido como o Cid ou o Cid Campeador, criouse na casa do infante Sancho que o fixo alférez real ao converterse en rei de Castela (Sancho II) en 1065. Cara a 1066 enfrontouse e derrotou a Ximeno Garcés de Navarra, representando a Castela durante un duelo xudicial, vitoria que lle valeu o sobrenome de Campeador. Participou nas loitas de Sancho II contra o seu irmán Afonso VI. Convertido Afonso VI en rei de Castela, o Cid casou coa prima daquel, Ximena Díaz (1074), e entrou ao seu servizo encargado do cobro das parias da Taifa de Sevilla, labor que exerceu enfrontándose ao conde de Nájera, García Ordóñez. O prestixio militar que adquiriu nesta campaña causou o seu primeiro desterro de Castela, polo que entrou ao servizo de Yūsuf al-Mu’tamin, rei de Zaragoza, na loita contra o seu irmán al-Mun ḏ ir, rei de Lleida, Tortosa e Dénia e o seu aliado o conde de Barcelona. Despois dunha sucesión de conquistas e...

PERSOEIRO

Avogado e político. Militante do Partido Conservador, foi deputado polo distrito de Lugo (1915-1916), e durante catro lexislaturas polo de Chantada (1916-1923). Nomeado director xeral de Comercio, Industria e Traballo e ministro de Abastecementos (1919), participou na Primeira Guerra Mundial como cronista para El Mundo. Colaborou en diversos xornais, dirixiu o xornal Fígaro, fundou a Revista Económica y finaciera e publicou Entre campos de batalla. Tomo I. Al margen de la guerra. Crónicas retrospectivas (1915).

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Formado no seminario de Astorga e bolseiro na Universidade Gregoriana de Roma, emigrou a Arxentina, onde exerceu como mestre. Colaborador en diversas publicacións e director de Galicia, escribiu os libros de poemas Horas de morriñas (1916) e Pingas d’orballo (1921), ademais da comedia De volta prá Terra, a obra máis difundida Cartas abertas e contos enxebres (1928) e o drama A Virxe de Cristal, adautación teatral (1948). Gran coñecedor das agrupacións de emigrantes, escribiu Historia do Centro Gallego de Buenos Aires (1940).

PERSOEIRO

Político e dramaturgo. Foi ministro de Ultramar antes da Revolución de 1868, comisario de Facenda despois da Restauración e representou a Galicia como deputado polo distrito de Mondoñedo (1864-1865). Escribiu La flor de la maravilla (1851) e Fiarse del porvenir (1874).