"ERS" (Contén)

1. Acción e efecto de diversificar ou diversificarse.

2. Reorganización da xestión empresarial para obter unha ampliación da gama de produtos vendibles e aumentar, polo tanto, a participación no mercado. Pode afectar ao proceso interno de produción, cando o obxectivo é loitar contra as flutuacións cíclicas ou estacionais das vendas.

1. Facer algo vario ou diverso.

2. Facerse algo variado ou diverso.

1. Acción e efecto de divertir ou divertirse.

2. Cousa que divirte.

3. Calidade de divertido.

4. Operación destinada a divertir ou desviar a atención do inimigo.

1. Que presenta múltiples aspectos.

2. Que son diferentes ou pertencen a unha especie ou clase distinta.

3. Máis dun ou un número máis ou menos numeroso.

PERSOEIRO

Exiptólogo e escritor. Estudiou leis na Universidade de Göttingen e exiptología en Berlín con Lepsius. Dende 1875 ensinou exiptoloxía en Leipzig. Escribiu novelas de tema histórico sobre Exipto, entre as que destaca Serapis, Der Kaiser. En Tebas descubriu un papiro da dinastía XVIII, coñecido como Papiro de Ebers, no que se compilan diversos textos médicos de períodos anteriores que se remontan ata o 3500 a C.

CIDADES

Cidade do land de Brandenburgo, ao NL de Berlín, Alemaña, na marxe dereita do canal de Finow (53.000 h [1990]).

PERSOEIRO

Pintor dinamarqués. Formouse en París con J. L. David, e en Roma. Foi profesor da Academia de Copenhague. Pintou escenas mitolóxicas, paisaxes e vistas arquitectónicas, pero dedicouse fundamentalmente ao retrato. As súas obras amosan a pureza da liña e a claridade neoclásica. Entre outros, destaca o Retrato de Thorvaldsen (1815).

PERSOEIRO

Escultor holandés. Traballou con Artus Qullinus na decoración do novo Stadhuis de Dam (1950-1954) e na tumba do Feldmarschall Otto van Sparre. En Amsterdam realizou monumentos públicos en mármore, entre os que destaca o Mercurio da Bolsa da cidade.

1. Acción e efecto de emerxer.

2. Reaparición dun astro despois da súa eclipse ou ocultación por outro.

3. Ascensión de terra firme na zona litoral, por riba do nivel do mar, debido a diversos procesos xeomorfolóxicos e tectónicos.

4. Proceso no que a zona intermareal queda ao descuberto polo refluxo mariño.

PERSOEIRO

Fotógrafo, médico e botánico. Despois de viaxar aos EE UU e a Inglaterra, escribiu novelas policiais e empregou a fotografía para as súas investigacións ornitolóxicas. Asociouse á Royal Photographic Society e expuxo parte das súas imaxes en Pall Mall. A partir de 1884 trasladouse á zona pantanosa dos “Broads”, onde fotografou o folclore, os costumes, a flora e a fauna do lugar. Defensor da fotografía realista, á que consideraba unha arte independente, opúxose ás manipulacións manuais dende o British Journal of Photography. Recibiu grandes influencias de Turner, Whistler e dos impresionistas franceses. Despois de estudar os traballos de H. von Helmholtz sobre a visión humana, chegou á conclusión de que o punto de vista e a distancia son os dous vectores que coordinan a perspectiva de composición de toda imaxe fotográfica. Ademais de publicar oito series de fotografías en cartafois, escribiu Life and Lanscape on the Norfolk Broads (1886), en colaboración con Thomas Goodall;...

FILOSOFOS

Filósofo e poeta estadounidense. Estudiou en Harvard e exerceu a docencia en Boston. Licenciado en Teoloxía, estudiou a Kant e, influído por Thomas Carlyle, William Wordsworth e Samuel Taylor Coleridge, converteuse en abandeirado do idealismo transcendental norteamericano. Expresión deste idealismo é a súa obra Nature (Natureza, 1836), onde proclamou a necesidade de vivir segundo o espírito e en relación mística coa alma do mundo. Entre 1840 e 1844 colaborou no xornal The Dial. Da súa produción destaca Representative Men (Homes representativos, 1850), English Traits (Trazos ingleses, 1856), May-Day and Other Pieces (May-Day e outras pezas, 1867) e The Condut of Life (Conduta de vida, 1875).

PERSOEIRO

Microbiólogo norteamericano. Estudiou nas universidades de Yale e Harvard, na que se doutorou en Microbioloxía no 1930, e onde exerceu como profesor ata 1946. As súas investigacións centráronse fundamentalmente na busca de vacinas eficaces contra as enfermidades de orixe bacteriana ou vírica. En 1954 outorgóuselle, xuntamente con Frederick C. Robbins e Thomas H. Weller, cos que colaborou durante moitos anos, o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía pola obtención do virus da poliomelite nun cultivo de tecidos humanos non nerviosos (epitelial e muscular), o que permitiu obter a vacina contra a mesma. A finais dos anos cincuenta produciu, xunto con outros investigadores, a primeira vacina contra o virus do sarampelo.