"Est" (Contén)

1. Nó mariñeiro feito con dúas voltas de cabo que fai cruzar os chicotes ou extremos. De uso moi estendido, está especialmente indicado para asegurar unha amarra ou calquera outro cabo a unha bita ou a un pao. Tamén se chama nó de pardal.

2. Ballestrinque cunha pasada de máis ao redor do lugar no que se asegura.

PERSOEIRO

Nome co que se coñece a un pintor anónimo activo en Florencia, influído por Lorenzo Monaco. Está considerado como o autor, entre outras, do retablo de san Lourenzo (1422), do que se conserva unha parte en Berlín, e do Xuízo Final (Museo de Múnic). Algúns autores identifícano co mestre valenciano Miguel Alcañiz.

LAGOS

Lago que se atopa na provincia de Girona, situado á beira da cidade homónima. Abrangue unha superficie de 1.075.315 m2, estendéndose ao longo de 2.134 m. A súa máxima profundidade acada os 62 m. De orixe cárstica e tectónica, ao seu redor hai unha decena de lagos de menor dimensión, da mesma orixe morfolóxica. Desauga por medio de cinco canles situadas na súa parte sueste, que á súa vez forman o río Terri. O lago de Banyoles acolle unha gran riqueza piscícola (lucios, barbos, anguías, carpas, etc) e constitúe un punto ao que acoden numerosas especies de aves acuáticas. Ata o remate do s XVII, os abades do mosteiro de Banyoles exerceron o seu dominio sobre o lago, controlando o aproveitamento das súas augas para o rego e a pesca. En 1847 integrouse no municipio de Banyoles, converténdose en dominio público. É un centro de ocio no que se practica a pesca deportiva e outras especialidades náuticas, coma o remo, a navegación a vela, o esquí acuático ou a natación. Neste eido cómpre...

GALICIA

Pintor. A súa obra, na que reflicte escenas populares da realidade galega xunto con paisaxes tradicionais, é de carácter costumista.

GALICIA

Xornalista. Foi colaborador dos xornais El Pueblo Gallego, Diario de Pontevedra, Faro de Vigo e La Raza, e director das revistas Hebe e Alborada. Defendeu a orixe pontevedresa de Cristovo Colón, expoñendo as súas teorías en distintos artigos e traballos. Foi membro titular do Instituto de Cultura Hispánica.

REXIÓNS

Rexión da Siberia Occidental, Rusia, limitada ao L e ao O polos vales do Ob’ e do Irtyš respectivamente, ao S pola estepa de Kulundina e ao N pola rexión de Vas’uganje. Chaira de 117.000 km2, está cuberta na súa maior parte pola vexetación propia da estepa, e conta con numerosos lagos, entre os que destaca o Chani, con 3.612 km2 de superficie. Os seus principais núcleos urbanos son Barabinsk e Tatarsk. A poboación autóctona é de orixe tártara. Dende o tempo dos tsares, e tamén no dos soviets, foi un dos lugares aos que se enviaban os disidentes políticos e os delincuentes.

PERSOEIRO

Xeneral italiano. Foi gobernador de Eritrea (1892), onde exerceu un poder ditatorial. Distinguiuse pola súa experiencia en accións punitivas e de represión, especialmente contra os tigrinos (Abisinia, 1894-1895). En 1896 foi considerado o principal responsable do desastre de Adua e procesado por un tribunal militar en Asmara. Absolto, retirouse á vida civil.

PERSOEIRO

Teórico de organización de empresas. Publicou The Functions of the Executive (As funcións do executivo, 1938), obra clásica no eido da socioloxía de empresa.

PERSOEIRO

Escritor e editor. A súa actividade como editor iniciouna na editorial Seix Barral de Barcelona, fundada no ano 1945; por causa de diferencias internas entre os seus editores, fundou no ano 1969 Barral Editores, dende onde promoveu a literatura en lingua española, sobre todo hispanoamericana, e a tradución de obras estranxeiras. Paralelamente a esta tarefa editora, publicou os libros: Las aguas reiteradas (1952), Metropolitano (1957), Diecinueve figuras de mi historia civil (1961), Usuras (1965), Figuración y fuga (1966), Informe personal sobre el alba (1970), Años de penitencia (1975), Los años sin excusa (1978), Catalunya des del mar (1982), Catalunya a vol d’ocell (Catalunya a voo de paxaro, 1985) e Los diarios (1993), que apareceu postumamente. Foi senador socialista entre os anos 1982 e 1989.