"Tura" (Contén)

1. Que sofre desventura ou vive nunha situación desgraciada da que non é capaz de saír.

2. Que ten ou implica mala sorte.

ILLAS

Arquipélago do Océano Pacífico, situado fronte ás costas de Chile, formado polas illas San Félix e San Ambrosio.

GALICIA

Pintor, ilustrador, cartelista, escenógrafo, muralista, decorador, poeta e escritor. Irmán de Dolores, Indalecio e Ramiro Díaz Baliño e pai de Isaac Díaz Pardo, viviu na Coruña e en 1905, pensionado pola Deputación da Coruña, trasladouse a Madrid, pero ao non chegar a axuda prometida traballou nun taller de escenografía e regresou á Coruña onde ingresou na Escola de Artes e Oficios. En 1908 fixo unha nova viaxe a Madrid e, contratado polo ministerio de Gracia e Xustiza, estudiou escenografía. Traballou coa compañía lírica de Vives, Lleó y Güell e viaxou por España e Europa. En 1909 presentouse á Exposición Regional de Santiago de Compostela cuns bosquexos escenográficos cos que acadou a Medalla de Ouro. Foi delineante interino de obras provinciais da Deputación da Coruña (1910-1920). En 1916 iniciou a súa relación profesional con Isaac Fraga e en 1920 trasladouse a Santiago de Compostela onde estableceu o taller de escenografía da Empresa de Espectáculos Fraga (1920-1924) coa que se trasladou...

PERSOEIRO

Franciscano. Vicedirector do xornal El Eco Franciscano e director da revista Ciencia y Virtud. Director das escolas franciscanas de Afonso XIII en Tánxer, publicou, entre outras obras, Compendio de la geografía físico-política de Marruecos (1912) e Historia de Tánger durante la dominación portuguesa (1932).

1. Propiedade e dominio señorial.

2. Dereito que se lle pagaba ao señor.

3. Terra que o señor reservaba para a súa explotación directa cando cedía un feudo.

PERSOEIRO

Dirixente anarquista. Iniciouse na actividade sindical dentro da Unión de Metalúrgicos, integrada na UGT (1912). Desertou do exército e participou na fracasada folga xeral de ferroviarios, polo que se exiliou en Francia (1917), onde se relacionou con exiliados anarquistas. En xaneiro de 1919 volveu a España, afiliouse á CNT e participou na creación dos grupos anarquistas Los justicieros (1920) e Crisol (1922), que se transformou, meses máis tarde, en Los solidarios. Tralo establecemento da Ditadura de Primo de Rivera, refuxiouse en París e en decembro de 1924 marchou a América, onde visitou Arxentina, México, Cuba, Uruguay e Chile. Regresou a Europa en febreiro de 1926 e organizou un atentado contra Afonso XIII en París, pero fracasou e foi encarcerado. Logo da proclamación da Segunda República instalouse en Barcelona e integrouse na Federación Anarquista Ibérica (FAI) no 1932, na que organizou unha á radical dentro da CNT, o grupo Nosotros. Participou na insurrección do Alto Llobregat...

1. Cousa que envolve algo ou coa que se envolve algo.

2. Aparencia externa de algo ou de alguén que normalmente adoita ser todo o contrario do que aparenta.

3. Perfil imaxinario que pecha un obxecto en aplicacións de deseño ou de retoque fotográfico.

1. 1. Acción de escribir.

   2. Representación da lingua falada tendo en conta as distintas realizacións das unidades gráficas (ideogramas, fonogramas, etc), as distintas realizacións históricas (xeroglífica, cuneiforme, etc) ou a calidade da súa execución (caligráfica, cursiva, clara, indescifrable, etc). Segundo os estudios de Harald Haarmann, naceu hai máis de 7.000 anos no sueste de Europa e tivo a súa continuación na área mediterránea centrada en Creta e Chipre. Esta primitiva cultura escrita, o mesmo ca a nacida en Sumer a finais do IV milenio a C e os sistemas gráficos autóctonos de Exipto, foi substituída por un novo sistema gráfico revolucionario: o alfabeto. Varios son os autores que estudiaron a historia da escritura e propuxeron distintas tipoloxías e definicións da mesma. Por exemplo, Ignace Gelb defínea como un sistema de intercomunicación por medio de signos visibles e convencionais. Este autor foi o primeiro en usar a palabra gramatoloxía para unha ciencia da escritura. J. Derrida, na súa obra...

   3. Conxunto de signos que se usan para escribir.

2. Maneira ou estilo de escribir.

3. Calquera cousa escrita.

4. 1. Documento en que se fai constar un acto ou negocio xurídico. Chámase escritura pública se se outorga en presenza de testemuñas ante notario, quen dá fe pública, e escritura privada se é obra de particulares sen intervención de ningún funcionario.

   2. escritura de tercio

      Escritura en que, para dar máis forza ao contrato, se impuña, como pena á parte que non cumprise, o pagamento dunha terceira parte da débeda ao fisco. Se o debedor non facía efectiva a obriga, podía ir preso.

   3. escritura social

      Documento mediante o cal se constitúe unha sociedade mercantil, que debe ser inscrita no Rexistro Mercantil. Con esta inscrición, a sociedade adquire personalidade xurídica.

5. ...

1. Relativo ou pertencente á escritura pública.

2. Que consta en escritura pública.

3. escriturista.