"atü" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida o 7 de xaneiro de 1893 en Pontevedra subtitulada “Semanario dosimétrico Ylustrado. Escrito por varios gallegos de buen humor”. Cesou o 7 de outubro dese mesmo ano. Fundouna Enrique Labarta Pose e estaba dirixida por Torcuato Ulloa e polo propio fundador. Na súa redacción participou Xerardo Álvarez Limeses. Incluíu, ademais de crónicas e variedades, artigos literarios en castelán e poesías e coplas en galego.

1. Emprego ou título de familiar do Tribunal da Inquisición.

2. Emprego de familiar ou fámulo nun colexio.

3. Irmandade que algunhas persoas tiñan coas ordes relixiosas.

1. Calidade de fatuo.

2. Acción ou expresión de presunción ou vaidade.

1. Deus romano do destino. Por influxo da relixión grega, designou as diferentes divindades do destino, como as Moiras, Parcas e Sibilas.

2. Na filosofía antiga designaba o destino irrevocable, o fado ou fatalidade, aquilo que debe acontecer en virtude dunha necesidade cega. Esta idea, común no nacemento da cultura occidental, foi progresivamente superada no proceso que se coñece como o paso do mito ao logos, arredor dos ss VII-VI a C. O pensamento mítico contemplaba a posibilidade da existencia dun fatum tráxico escrito de antemán que estaría por enriba das persoas, das situacións e da natureza. Máis, no momento en que se introduciu o pensamento racional, o logos ou filosofía, a posibilidade do fatum quedou desbotada, posto que todo ten unha explicación lóxica e non existe o destino. Malia todo, os filósofos estoicos defenderon a necesidade de procurar a paz interior ante un destino inevitable. Un dos filósofos modernos que máis se ocupou do fatum foi G. W. Leibniz na súa obra Ensaios de Teodicea.

1. Que ten ou demostra pouca intelixencia.

2. Que ou quen mostra de forma ridícula un aprecio esaxerado cara a si mesmo ou mostra unha actitude de superioridade.

1. Que ou quen padece flatulencia.

2. Que produce flatulencia.

1. Xesto ou palabra coa que se demostra cariño ou admiración.

2. Enfrontamento violento entre dúas ou máis persoas.

1. Que gusta de facer garatuxas para conseguir algo.

2. Que lle gusta provocar liortas.

1. Que se dá sen cobrar ou se recibe sen pagar.

2. Que carece de base ou fundamento.

1. Felicitar a alguén.

2. Felicitarse por algo.