"ues" (Contén)

ILLAS

Arquipélago situado en Europa Central, no Mar Báltico, Dinamarca, formado por numerosas illas; as principais son: Sjaelland, Fyn, Lolland e Falster. Os núcleos de poboación máis importantes son Copenhaguen (491.082 h [estim 1999]) e Odense (183.584 h [estim 1999]).

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou na escola de Sant Carles de València e na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1864). Con unha pensión outorgada pola deputación valenciana (1868), trasladouse a Roma onde pintou La destrució de Sagunto (A destrución de Sagunto). Mestre na escola de Sant Carles, en 1875 trasladouse a París onde residiu ata 1914. Realizou cadros anecdóticos de ambiente histórico, e retratos. Entre outros galardóns, recibiu a primeira medalla na Exposición Nacional de Bellas Artes de 1871 polo cadro Santa Clara (1870) e foi membro da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1917). O seu fillo Roberto Domingo Fallola (París 1833 - Madrid 1956), tamén pintor, especializouse en escenas de touros.

PERSOEIRO

Arquitecto. En 1388 comezou as obras de construción do convento de Santa Maria da Vitória en Batalha, de estilo gótico.

PERSOEIRO

Político francés. Obreiro da metalurxia e membro do Partido Comunista (1921), foi deputado (1924) e, a partir de 1927, secretario xeral das xuventudes do partido. En 1934 declarouse partidario da unión cos socialistas e foi expulsado do seu partido. Foi alcalde de Saint-Denis e mantívose en disidencia ata que fundou un grupo fascista, o Partido Popular Francés (PPF), en xuño de 1936. Colaboracionista a partir de 1940, liderou a Lexión dos Voluntarios Franceses contra o Bolxevismo (LVF) de Vichy.

PERSOEIRO

Miniaturista belga. Coñecido como o mestre de Girart de Rousillon, por ilustrar Reoman, traballou para os duques de Borgoña Filipe II o Ousado e Carlos I o Temerario.

PERSOEIRO

Arquitecto. Formouse na École des Beaux-Arts e en Roma. Entre as obras que reconstruíu destaca a galería de Apolo no Louvre, o Château de Blois e o Château Dampierre. Construíu tumbas monumentais e foi arquitecto do Louvre.

PERSOEIRO

Anatomista e humanista francés. Latinizou o seu nome en Sylvius. Formouse na facultade de Medicina de París, centro da anatomía galénica. Foi profesor de medicina no Collège Royal (1550-1555) e tivo como discípulo a Vesalio. Descubriu o acueduto que leva o seu nome (acueduto de Silvio). Dominaba o latín, o grego e o hebreo, e admiraba a Hipócrates e Galeno. Escribiu a primeira gramática do francés impresa en Francia, In linguam gallicam Isagoge (1531). Esta divídese en dúas partes: a Etymologica, inventario en que se mostra a correspondencia entre as letras latinas e os sons do francés, e a Grammatica latino-gallica, inventario que recolle cómo se deben trasladar ao latín palabras e construcións do francés. As súas obras de medicina publicáronse reunidas en Jacobi Sylvii Ambiani opera medica, jum demum in sex partes digesta, castigata et indicibus necessaris intuta (1630).

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto flamengo. Trala súa viaxe a Italia (1530?), a súa obra reflectiu as características da escultura renacentista italiana. Traballou na colexiata de Santa Waltrudis en Mons (1535-1548) e para o Emperador Carlos V e María de Hungría. Construíu e decorou os castelos de Binche e Mariemont. A maioría das súas obras destruíronse durante a Revolución Francesa.

PERSOEIRO

Político francés. Afiliado ao Parti Communiste (1921), foi secretario da súa directiva (1931-1964) e membro da comisión executiva da III Internacional en 1935. Foi vicepresidente da cámara de deputados (1936-1940) e, despois de ter dirixido a organización do partido desde a Resistencia (1941-1944), foi nomeado vicepresidente da Asemblea Nacional (1946-1948). En 1959 ingresou no Senado, onde presidiu o grupo comunista. Colaborador de Cahiers du Communisme e Humanité, dirixiu La voix de l’Est e escribiu, entre outras obras, Histoire du Parti Communiste Français (Historia do Partido Comunista Francés, 1964), con Villoux, e Mémoires (Memorias, 1968-1973), en sete volumes.

PERSOEIRO

Economista. Profesor na Harvad University, definiu na obra Income, Saving and the Theory of Consumer (A renda, o aforro e a teoría do comportamento dos consumidores, 1949) o efecto demostración, segundo o cal o nivel de consumo dos individuos depende, ademais dos seus ingresos, dos hábitos do grupo social ao que pertencen.

1. Relativo ou pertencente a Dunkerque ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Dunkerque.

PERSOEIRO

Compositor. Discípulo de C. Franck, recibiu a influencia de R. Wagner. Cómpre destacar o seu poema sinfónico Lénore (1875).

FAMILIAS

Familia de escultores franceses. Jerôme Duquesnoy (Le Quesnoy 1570 - Bruxelas 1643), coñecido como Duquesnoy le Vieux, realizou a fonte Manneken-pis de Bruxelas, destruída posteriormente. O seu fillo, Françoise Duquesnoy (Bruxelas 1594 - Livorno 1643), coñecido como Francesco Fiammingo, traballou con Bernini no baldaquino de San Pedro do Vaticano. O seu estilo sereno contraponse ao barroquismo atormentado de Bernini. En Roma realizou, entre outras obras, Santa Susana en Santa María de Loreto e Sant’Andrea en San Pedro. Realizou tamén bronces de pequeno formato e destacou no tratamento dos putti. O seu irmán Jerôme Duquesnoy (Bruxelas 1602 - Gante 1654) coñecido como Duquesnoy le Jeune, traballou na corte de Filipe IV. Entre as súas obras destacan a tumba do bispo Trieta na catedral de Saint-Bavon en Gante.

1. Relativo ou pertencente á equitación.

2. 1. Relativo ou pertencente aos cabaleiros.

   2. orde ecuestre

      Clase romana situada por baixo da senatorial e integrada orixinalmente polos cabaleiros, a vella clase militar da que se nutría a cabalería romana dende Servio Tulio. No s III a C perderon as súas funcións militares pero conservaron a súa preeminencia social, que se incrementou no s II a C, xunto co seu peso económico. Dende o 129 a C definiuse unha nova categoría de cidadáns libres que acreditaban no censo a posesión dun millón de ases ou 400.000 sestercios e, fronte aos senadores, se dedicaban aos negocios, ao comercio a grande escala, á recadación de impostos e traballaban como contratistas das obras públicas. Integráronse nesta clase os publicani, ricos comerciantes e intermediarios. A súa presencia no poder político era escasa e os seus membros tiñan dereito a levar como distintivo o angusus clavus, dúas franxas de púrpura de dous dedos de ancho na túnica que simbolizaba a súa posición.

3. 1. Aplícase ás obras de arte que representan unha persoa a cabalo.

   2. estatua ecuestre

      Escultura que representa unha figura humana sobre un cabalo. Este motivo iconográfico remóntase á antigüidade clásica, onde aparece no reverso das moedas, nalgúns relevos -entre os que destacan os frisos do Partenón de Atenas-, e nalgunhas esculturas exentas como o cabaleiro Rampin. Da época romana consérvase o bronce de Marco Aurelio (178-180 d C), que Michelangelo colocou no centro do Capitolio en Roma e que se converteu no paradigma das representacións ecuestres do Renacemento. Entre as representacións escultóricas renacentistas cómpre salientar Il Gatamelata, de Donatello, e Il Colleone, de Verrochio, e, entre as pitóricas, o fresco de John Hawkood de Paolo Ucello e Carlos V na batalla de Mühlberg de Tiziano. Dende o s XVII foi unha representación empregada polos soberanos, entre outras destacan as de Filipe III e Filipe IV en Madrid, e no s XIX foi a postura preferida nos monumentos dedicados a militares. Dos escultores contemporáneos que se interesaron...

4. Na época feudal, bens polos que se prestaba o servizo de cabaleiro.

1. Relativo ou pertencente a Edimburgo ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Edimburgo.