"Az" (Contén)

PERSOEIRO

Médico e enxeñeiro informático. Catedrático da Universidade da Coruña, especializouse en temas relacionados coas neuronas e a intelixencia artificial. En colaboración con outros investigadores e científicos participou na edición de Inteligencia artificial en medicina (1994), Teleinformática (1996), Aplicaciones avanzadas en internet (1999), Nuevas tecnologías y computación avanzada en la ayuda a discapacitados (1999), Realidad virtual y visualización avanzada (1999) e Avances en informática biomédica (2001).

GALICIA

Informático. Doutor en Informática e catedrático de Ciencias da Computación e Intelixencia Artificial, foi o primeiro titulado de España en ambas materias. Puxo en marcha o laboratorio de intelixencia artificial da facultade de Informática da Universidad Politécnica de Madrid, o primeiro laboratorio destas características en España. Publicou Inteligencia artificial: programación heurística (1987) e Ingeniería del conocimiento: diseño y construción de sistemas expertos (1988), en colaboración con José Luis Mate Hernández.

GALICIA

Militar e escritor. Residiu en Filipinas, onde se posicionou a prol das tendencias separatistas. Así, colaborou co semanario La Solidaridad, voceiro de José Rizal Mercado e dos seus partidarios nas illas. Publicou Geografía general del archipiélago filipino (1872), El trovador del Ulla (1880) e Héroes de Filipinas (1888).

GALICIA

Militar e escritor. Foi coronel de infantaría e especializouse na elaboración de monografías históricas. Colaborador de Eco de Galicia e Galicia Moderna, publicou Peñafiel (1880), Horas de insomnio (1886), unha serie de contos e lendas, que se editaron como folletín en El Correo Gallego, e El collar de perlas (1908). Tamén escribiu algunhas composicións en galego, entre elas “Unha alma que se vai” (1907). Foi académico correspondente da Real Academia Galega.

GALICIA

Relixioso. Cóengo da catedral de Girona e catedrático do seminario da mesma cidade, a súa obra caracterizouse polo conservadurismo. Escribiu El proceso del integrismo (1886), San Narciso mártir (1886) e Encomio a los mártires de la Independencia de 1808 (1887).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Pazos de Borbén. Ten planta basilical e ábsida con bóveda de canón, liña de imposta e arco triunfal de medio punto. A nave, composta de catro tramos, cóbrese con bóveda de canón e arcos faixóns de medio punto, que descansan sobre ménsulas. A fachada ten unha porta arquitrabada cun frontón triangular e espadana.

PERSOEIRO

Impresor. En maio de 1812 instalou o seu primeiro obradoiro tipográfico en Santiago de Compostela, onde imprimiu o Sermón de la jura de la Constitución (1812), de Manuel Martínez, e o Manifiesto de los condes de Maceda (1816). A partir de agosto de 1819 instalouse en Ourense, onde publicou o Boletín Oficial da provincia e, entre outros, os Aforismos de Hipócrates, de Herrera, en latín e castelán. Coa instalación doutros obradoiros en Ourense, deixou de publicar o Boletín Oficial e, entre 1840 e 1843, só fixo reimpresións dalgunhas obras e de diversos folletos de Sánchez Boado.

1. Unidade menor que resulta da división doutra maior.

2. Porción breve de tempo.

3. Porción ou parte pequena dalgunha cousa.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Monterroso baixo a advocación de santa María.

PERSOEIRO

Nobre galego, conde de Traba. Aliouse con Diego Xelmírez para defender os dereitos de Afonso Reimúndez, de quen era titor xunto coa súa muller, como rei de Galicia, fronte ás aspiracións de Afonso I de Aragón. Coa proclamación de Afonso Reimúndez como rei (Afonso VII, 1111), a liñaxe dos Traba converteuse nunha das máis destacadas e influentes na corte ata a primeira metade do s XIII. Foi encarcerado pola Raíña Urraca en 1123.

PERSOEIRO

Trobador de probable orixe galega. As súas cantigas de escarnio non conteñen datos históricos suficientes para saber onde desenvolveu a súa actividade, agás unha referencia nunha cantiga de amigo ao mosteiro de Nogueira, na provincia de Pontevedra. Algúns estudosos identificárono co xograr que se menciona na documentación sobre unha persoa, Urraca, muller dun xograr coñecido como Pedro Anes e tamén porque interpretan o seu apelido Solaz como un alcume xograresco. Aínda así, para outros o apelido poderá derivar do toponimo galego do mesmo nome e xunto co lugar que ocupan os seus textos no que constitúe un vestixio do Cancioneiro Aristocrático levan a pensar que foi un trobador. Da súa obra, repartida entre os tres principais cancioneiros, consérvanse sete composicións, divididas en catro cantigas de amor, localizadas no Cancioneiro da Ajuda, e reducidas a dúas nos cancioneiros da Biblioteca Vaticana e Biblioteca Nacional de Lisboa, e tres de amigo. Das primeiras...