"Ea" (Contén)

1. Tentar namorar ou seducir unha muller.

2. Ser excesivamente amable ou adular a alguén, para gañar a súa vontade.

PERSOEIRO

Navegante francés. Conde de La Pérouse. Explorou o Pacífico e completou os descubrimentos de James Coole e de Bougainvilliers. Navegou polo mar de Xapón, onde descubriu o estreito que leva o seu nome. Despois de chegar a Australia a súa expedición desapareceu en 1788.

1. Casco acolchado que empregaban os soldados romanos. Dispuña de dúas aletas laterais e unha posterior unidas por unha correa que se ataba debaixo do queixo para aseguralo.

2. Lóbulo externo das maxilas dos insectos.

PUNTA

Punta que constitúe o extremo meridional da illa Onza, na parroquia da Illa de Ons, concello de Bueu.

1. Atrio ou pórtico dunha igrexa que está ocupado por sepulcros de personaxes relevantes. Recibe tamén o nome de porta galilea por ser o remate da procesión de Pascua e simbolizar o regreso de Cristo a Galilea despois da súa morte ou porque era o lugar onde se entoaba, o día da Ascensión, o responsorio Veri Galilaei.

2. Peza cuberta, fóra do templo e sen capela, destinada a cemiterio.

3. Tempo que media, na Igrexa grega, dende a Pascua de Resurrección ata a Ascensión.

REXIÓNS

Rexión que abarca, desde 1967, a parte setentrional do altiplano interior de Palestina, no Estado de Israel. Ao N está limitada polos últimos contrafortes meridionais do Líbano e do Antilíbano. A chaira de Esdreló limítaa polo S. O río Xordán e o lago de Xenesaret, no mar de Galilea, limitan esta rexión polo L e ao O localízanse as chairas de Zabuló. A súa economía baséase na agricultura, favorecida polas chuvias, e na pesca, que se realiza no lago de Xenesaret. Conquistada por Tiglath-Pileser III no 732 a C incorporouse ao Imperio asirio e sufriu o traslado de moitos habitantes. O rei asmoneo Alexandre Xaneo (103-76 a C) integrouna nos seus dominios. Posteriormente, formou parte da tetrarquía gobernada por Herodes Antipas e no 34 incorporouse á provincia romana de Xudea. Foi o centro da predicación de Xesús. En 1947 integrouse no sector xudeu de Palestina e posteriormente no Estado de Israel.

PERSOEIRO

Humanista. Coñecida como a Latina, foi preceptora de Isabel a Católica e mecenas de numerosas institucións relixiosas, entre as que destacan o hospital de Santa Cruz e o convento da Concepción Jerónima. Atribúenselle varios comentarios á obra de Aristóteles e Notas sabias sobre los antiguos.

GALICIA

Violinista, compositor e director de orquestra. Comezou unha carreira como concertista de violín por diversos países, e en 1895 saíu dende o porto de Vigo cara a Cuba, México e Arxentina. Estableceuse en Bos Aires e exerceu a docencia musical, compaxinada cos concertos por América e Europa, e creou o seu propio conservatorio. En 1925 instalouse en Francia e en 1933 definitivamente en Bos Aires, centrándose no ensino e na composición. Autor de música orquestral, de cámara, cancións, transcricións, himnos, pezas pianísticas e para violín, da súa produción destacan as suites para piano Aires gallegos e Nuevos aires gallegos, a ópera Amor vedado, a sinfonía En las montañas de Galicia, o poema sinfónico Crepúsculo en la Alhambra, a peza para orquestra e corda Impresión nocturna, a canción para piano Rosa de abril, inspirada no poema de Rosalía de Castro, e o Himno al centenario de la Independencia.