"CIA" (Contén)

Calidade de indiferente.

Actitude indiferente.

Actitude indulxente.

1. Remisión outorgada pola Igrexa das penas temporais debidas polos pecados. Denomínase indulxencia plenaria se a remisión é total. A disciplina das indulxencias ten a súa orixe na práctica penitencial máis primitiva, que concedía a absolución aos pecadores despois de que estes se sometesen a penitencia pública. O Papa Gregorio I o Magno substitíu a penitencia por obras piadosas. A determinación das obras ou dos días de penitencia válidas para obter a indulxencia correspóndenlle ao papa e, por delegación, aos bispos. A peregrinación a Santiago de Compostela é motivo de concesión de indulxencias.

2. cuestión das indulxencias /

   Controversia motivada polas 95 teses dadas a coñecer por Lutero o 31 de outubro de 1517. O documento, que tivo unha rápida divulgación e inmediatas réplicas, criticaba os vicios da Igrexa e, en particular, a concesión de indulxencias con fins recadatorios. Corenta e unha desas teses foron formalmente condenadas polo Papa León X en 1520.

Propiedade dun circuíto eléctrico en virtude da que se produce unha fem por indución.

1. Magnitude que expresa a propiedade da indutancia.

2. inductancia mutua [M]

   Relación entre o fluxo magnético que se produce nun circuíto a causa da corrente que circula por outro próximo, e esta corrente. A unidade de medida é o henry.

3. inductancia propia [L]

   Relación entre o fluxo magnético total que abrangue un circuíto eléctrico e a corrente que circula. L é igual a Nφ/I, sendo N o número de espiras, φ o fluxo dunha espira e I a corrente. A unidade de medida é o henry.

Calidade de ineficaz.

1. Calidade dun acto, negocio xurídico ou disposición normativa que provoca que non produza os efectos que lle son propios.

2. Ausencia de eficacia que a lei establece nas disposicións de derradeira vontade por diversas causas, como é a nulidade que se produce cando o testamento non corresponde a algún dos tipos que recoñece a lei.

1. Resistencia que presentan os corpos a modificar o seu estado de repouso ou de movemento. O concepto de inercia foi introducido por Galileo na súa lei ou principio de inercia, que máis tarde foi adoptado por Newton como a primeira das súas leis dinámicas (leis do movemento de Newton).

2. momento de inercia

   Na rotación dun corpo arredor dun eixe determinado, resistencia do corpo a modificar a súa velocidade de rotación. É o cociente entre o momento resultante das forzas e da aceleración angular, e se o corpo está constituído por n partículas de masa m i , situadas a unha distancia r i do eixe, o momento de inercia resulta da fórmula I eix =Σ n i=1m i r 2 i mentres que se o corpo está constituído por unha distribución continua de masa, a fórmula é I eix = ʃ v r 2 dm

3. navegación por inercia /

   Sistema de navegación que se basea na medida das forzas de inercia inducidas polo movemento do vehículo (barco, aeronave). OBS: Tamén se denomina navegación inercial.

1. Tendencia a facer ou dicir algo por costume ou por imitación.

2. Falta de enerxía, de axilidade ou de capacidade de reacción fronte a un problema, un obstáculo ou algo que se debe facer.

Falta de actividade dun órgano, un sistema ou un corpo.

Relativo ou pertencente á inercia.

Sistema de referencia en que son válidas as leis de Newton. O sistema de referencia ligado ao centro de masas do sistema solar, cos eixes dirixidos a unhas estrelas moi afastadas, denominadas fixas, é considerado como sistema inercial, e todos os sistemas de referencia que se movan con movemento uniforme respecto do sistema anterior son tamén inerciais.

navegación por inercia.

1. Primeiro período da existencia dunha cousa susceptible de desenvolvemento.

2. Período da vida que comprende desde o nacemento ata a adolescencia e que adoita dividirse en primeira infancia e segunda infancia, separadas ambas as dúas pola aparición dos segundos dentes. A ciencia biopsicolóxica foi precisando a especifidade desta fase en relación coa adolescencia, a mocidade e o mundo adulto, e o estudo psicolóxico da infancia dividiuna en subperíodos e fixo unha descrición sintética sobre a base do interese dominante ou o trazo máis significativo, ou ben analizou as aptitudes, facultades e actitudes do neno de acordo co esquema científico elaborado polo adulto normal. Adolphe Ferrière distingue tres ciclos de interese: o dos diseminados e lúcidos (ata os 7 anos), o dos inmediatos (7-10 anos) e o dos especializados (10-12 anos), mentres que Édouard Claparère menciona catro: o dos perceptivos (primeiro ano), o dos glósicos (segundo e terceiro), o dos xerais, propio do desvelo intelectual (3-7 anos), e o dos especiais e obxectivos (7-8 anos). Kirpatrick...

Conxunto dos nenos.

Período da vida que comprende desde o nacemento ata a adolescencia suxeito a uns dereitos especiais, recollidos na Declaración Internacional dos Dereitos do Neno.