"Bo" (Contén)

1. Boto.

2. Liñaxe fundada no s XIV por Martín Alonso Tello de Meneses, nobre portugués, alcumado Boo Tello, orixe do apelido Botello, segundo algúns estudiosos. As súas armas levan escudo terciado en pao: primeiro tercio, cunha cruz de Calatrava, en campo de prata; segundo tercio, de goles, cunha espada denuda, con gornición de ouro, punta cara a abaixo; terceiro tercio, de sinople, con dúas veneras de prata; bordo de ouro con oito aspas de goles. Outra variante trae, escudo terciado en faixa: primeiro, en campo de sinople, con dúas veneras de prata; segundo, en campo de goles, cunha espada espida coa gornición de ouro, punta cara a abaixo; terceiro, en campo de prata, cunha cruz de Calatrava de goles; bordo de ouro con oito aspas de goles. Algúns ostentan: en campo de ouro, unha aguia de sable. Outras ramas empregan: en campo de ouro, unha aguia de sable levando nas súas poutas unha tixola cunha tortilla de ovos. A rama portuguesa trae, en campo de ouro, catro bandas de goles.

GALICIA

Pintor e escultor. En 1926 trasladouse a Bordeos, onde iniciou estudios de Belas Artes baixo a tutela do artista François Maurice Roganeaux e comezou a expoñer. En 1935 obtivo a bolsa do Conde de Cartagena que lle permitiu continuar os seus estudios na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando en Madrid. En 1936 foi recrutado polo exército da República na Unidade de Cartografía e rematada a guerra fuxiu a Perpignan. Exiliado en América en 1940, estableceuse na República Dominicana. Nestes primeiros anos a súa obra recibiu a influencia do Postimpresionismo e do Fauvismo, sendo Cézanne unha continua referencia, pero foi o descubrimento do mundo antillano o que marcou definitivamente a súa linguaxe expresiva. As súas obras lembran a Gauguin tanto na cor como na temática (nus de mulleres nativas en paisaxes insulares). A súa linguaxe propia comezou a acadala en 1944 co descubrimento de Haiti. Deste país impactoulle sobre todo o sincretismo dos ancestrais rituais africanos do vodú. O resultado...

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Na súa obra destaca o tratamento irónico e satírico dos temas representados. Realiza tamén interpretacións de obras de mestres antigos. Con formas moi radicais e cunha forte carga sensual expresa unha visión pracenteira e vitalista do mundo. Actualmente vive entre París, Nova York e Medellín. En 1987 o Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía (Madrid) dedicoulle unha retrospectiva.

PERSOEIRO

Economista, político e sacerdote. Secretario de Carlo Borromeo, publicou Della ragione di stato (Da razón do estado), onde critica as doutrinas de Maquiavelo e fai da relixión a base do estado.

PERSOEIRO

Poeta búlgaro. Escribiu poemas cheos de entusiasmo pola revolución, entre eles, Elegie (Elexía, 1870).

PERSOEIRO

Pintor holandés. Estudiou con Abraham Bloemaert e despois en Italia. O seu paisaxismo idealizado (Paisaxe cun estanque) influíu en Claes Berchem e Albert Cuyp. A paisaxe, que ata ese momento empregaba como fondo, adquire protagonismo ao converterse nunha personaxe máis da escena. O seu irmán Andries Both (Utrecht 1608? - 1652), que foi tamén pintor, especializouse en recrear escenas campesiñas.

PERSOEIRO

Militar e político sudafricano. Ao iniciarse a guerra anglo-bóer en 1899, uniuse ao exército bóer, converténdose no seu comandante en 1900. Participou nas negociacións do Tratado de Vereenigen, que rematou co conflito. Primeiro ministro do Transvaal (1907-1910) e da Unión Sudafricana (1910-1919), ao comezar a Primeira Guerra Mundial apoiou a causa aliada e en 1915 anexionou as posesións alemanas do SO africano.

PERSOEIRO

Político sudafricano. Militante do Partido Nacional, en 1948 entrou no parlamento. Exerceu como ministro de Defensa (1966-1980) e de Seguridade Nacional (1978-1984). En 1978 chegou a ser primeiro ministro, e en 1984 Presidente da República. A súa inoperancia no desmantelamento da política de apartheid fixo que perdera apoios incluso dentro do seu propio partido e houbo de dimitir como Presidente do país en 1989.

PERSOEIRO

Físico experimental. Alumno de Max Planck, foi profesor na Universidade de Giessen (1930-1932) e director do Instituto de Física de Heidelberg (1932-1934). Desenvolveu a técnica das medidas co contador Geiger. En 1930, en colaboración con H. Becker, descubriu unhas radiacións de gran poder de penetración, posteriormente identificadas como grupos de neutróns. Colaborou na construción do primeiro ciclotrón alemán (1944). Gañou o Premio Nobel de Física de 1954, que compartiu con Max Born.

1. Lugar onde o boticario vende e fai medicinas.

2. Conxunto de medicamentos.

3. Caixa onde se gardan as medicinas necesarias para os primeiros auxilios nun lugar determinado.

1. Peixe da familia dos bótidos.

2. Familia de peixes da orde dos pleuronectiformes á que pertencen os rapapelos.