"eo" (Contén)

GALICIA

Médico psiquiatra. Profesor de psiquiatría da facultade de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela, foi coordinador da Unidade de Psicoxeriatría do Hospital Psiquiátrico de Conxo e membro da Sociedad Española de Psiquiatría, da Sociedad Española de Epidemiología Psiquiátrica, da Asociación Galega de Saúde Mental e da Sociedade Galega de Xerontoloxía e Xeriatría. Escribiu Estudio de epidemiología psiquiátrica en la comunidad gallega, Suicidio e saúde mental e Demencia senil en Galicia: Epidemiología.

PERSOEIRO

Pintor francés. Comezou a pintar en 1942 e deseguido opúxose á abstracción xeométrica en favor da abstracción lírica ou expresiva. Cultivou unha arte caligráfica brillante e estética, na busca dunha cor agradable e espontánea, que recorda certas obras de Dalí. Deseñou a fábrica de transformadores en Fontenay-le-Comte (1967-1969).

PERSOEIRO

Relixioso franciscano e reformador italiano. Coñecido tamén como Matteo di Bassi, foi frade menor observante ata que en 1525 iniciou un movemento reformista apoiado por Clemente VII (1528) e formou a Ordine dei Cappucini en Umbria, que tiñan o privilexio de vestir hábito con capucha, observar a regra franciscana e vivir na pobreza integral.

PERSOEIRO

Pintor e mosaicista italiano. O seu estilo, dun movemento parecido ao de A. Pollaiolo, caracterizouse por unha intensidade dramática de gusto xermánico. Traballou en Siena, onde realizou o retablo de Santa Bárbara (1479) para a igrexa de San Domenico e dúas versións de La Strage Degli Innocenti, unha para a igrexa de Sant Agostino (1482) e outra para a de Santa Maria dei Servi (1491). Como mosaicista traballou no pavimento da catedral de Siena.

PERSOEIRO

Teólogo e canonista italiano. Discípulo de san Boaventura, foi xeneral da orde franciscana (1287) e cardeal (1288). Escribiu Commentarii in Sententias, Breviloquium de Sanctissima Trinitate, Quodlibeta e Sermones.

PERSOEIRO

Político italiano. Deputado desde 1919 e secretario do Partito Socialista Italiano (1924), foi un dos líderes da oposición parlamentaria a Mussolini. Asasinado por milicianos fascistas, a súa morte provocou revoltas por todo o país. Os seus asasinos, protexidos polo ditador, foron xulgados en 1947 e condenados a 30 anos de prisión.

PERSOEIRO

Estadista. Chanceler de Francia (1768), aboliu o parlamento de París (1771) e intentou establecer un goberno que eliminase calquera oposición á monarquía. Trala morte de Luís XV de Francia (1774) foi destituído.

PERSOEIRO

Sociólogo. Foi un dos fundadores da socioloxía do traballo estadounidense, de grande influencia na psicoloxía industrial. Encontrou a relación entre a satisfacción do traballador e a súa produtividade e realizou os estudios sobre o comportamento humano no traballo, nos que descubriu a importancia das relacións informais dentro da planta de traballo e que o traballo é unha actividade grupal. Escribiu The Human Problems of an Industrial Civilization (1933).

PERSOEIRO

Explorador británico. Viaxou polas Terras Árticas e realizou diversas expedicións ao O da baía de Baffin, na procura da expedición de John Franklin, da que localizou diversos restos. Recibiu o título de sir.

FILOSOFOS

Filósofo estadounidense. Caracterizou á súa filosofía como un “behaviorismo social”, que tentou explicar a relación do individuo e a sociedade. Escribiu The Philosophy of the Present (1932) e Mind, Self and Society (1934).

1. Relativo ou pertencente á provincia medioeuropea.

2. Provincia bioxeográfica da rexión eurosiberiana que coincide, en parte ou totalmente, coa provincia centroeuropea.

1. 1. Relativo ou pertencente ao Mar Mediterráneo e ás terras e países que o rodean.

   2. Natural ou habitante da rexión e dos países que rodean o Mar Mediterráneo.

   3. clima mediterráneo

      Clima típico dos países do Mediterráneo, que lle dan nome, pero non exclusivo, porque aparece nas costas occidentais dos continentes, entre 30° e 40° de latitude, sen ser zonal. Caracterízase polos veráns secos e cálidos, invernos suaves e chuvias que se presentan en primavera e outono, a miúdo torrenciais nesta última estación. Os días con precipitacións son poucos e coinciden con tipos de circulación de índices baixos e grandes ondulacións da corrente en jet. No Mediterráneo occidental, debido ao relevo, fórmanse depresións atmosféricas que, pola inestabilidade do aire local, producen todo o ano, agás no verán, precipitacións intensas. Estas perturbacións adoitan estancarse e producen ballóns e tempestades grandes, con inundacións frecuentes. Fóra do espazo mediterráneo este tipo de clima dáse en California, no S de Australia e de África e no centro de Chile.

2. 1. Relativo ou pertencente á raza mediterránea ou aos seus representantes.

   2. Individuo da raza mediterránea.

   3. raza mediterránea

      Raza do grupo leucodermo, dolicocéfala, de pel máis ou menos morena e ollos escuros. Ocupa basicamente a Europa Meridional e o N do Sáhara. Comprende dúas subrazas, a iberoinsular e atlantopirenaica.

ENTRADA LARGA

Mar continental, e case pechado, situado entre Europa, ao N, África, ao S, e Asia, ao L. Comunica ao O co Océano Atlántico polo estreito de Xibraltar e ao L co Mar Vermello e, en consecuencia, co Océano Índico, polo canal de Suez (3.000.000 km2).
Xeografía
As augas do Mar Mediterráneo e do Mar Negro únense a través dos estreitos do Bósforo e Dardanelos e do mar de Mármara. Desde o punto de vista xeolóxico pódese considerar como un resto do gran xeosinclinal terciario do mar de Tetis. As costas, a miúdo de orixe tectónica, son xeralmente abruptas, aínda que tamén abundan as costas aluviais. Cara ao SL, o litoral é baixo e chan, sobre todo en Libia e Exipto. As costas ramifícanse en moitas penínsulas, entre elas a Ibérica ao O, a Itálica no centro, e a dos Balcáns máis ao L, a península de Anatolia en Asia e as de Tunes e Cirenaica no continente africano. A Península Itálica divide o mar en dúas concas principais: a occidental, ata o estreito de Xibraltar,...

PERSOEIRO

Fisiólogo alemán. Estudou a innervación vexetativa do intestino (plexo submucoso de Meissner) e dos riles, así como a composición química da urina. Das súas obras destaca Untersuchungen über die elektrische Ozonerzeugung (1871).

1. Relativo ou pertencente ás melastomatáceas.

2. Planta da familia das melastomatáceas.

3. Familia de mirtáceas, exclusiva das rexións tropicais, integrada por unhas 4.000 especies de plantas xeralmente leñosas, con follas simples, opostas ou verticiladas, con flores hermafroditas, tetrámeras ou pentámeras, e con froitos capsulares ou baciformes.