"To" (Contén)

PERSOEIRO

Farmacéutico e químico. Ideou a escala de densidades Baumé, investigou sobre a fabricación da porcelana e formulou as gotas amargas de Baumé, tónico amargo e estimulante. Publicou Dissertation sur l´éther (Disertacións sobre o éter, 1575), Traité de Pharmacie théorique et pratique (Tratado de Farmacia teórica e práctica, 1762) e Chimie expérimentale et raisonnée (Química experimental e razoada, 1773).

PERSOEIRO

Orientalista e liturxista. Como investigador das linguas orientais publicou Die chrisliche Literatur des Orients (1911) e Geschichte der syrischen Literatur (Historia da literatura siria, 1922). Así mesmo, é o fundador da liturxia comparada, sistematizada na súa obra Liturgie comparée (Liturxia comparada, 1940).

PERSOEIRO

Piloto militar. Estableceuse en Barcelona ao inicio da Guerra Civil (1936-1939); dirixiu, con éxito, a expedición republicana para someter Eivissa, e despois pasou a Mallorca, desde onde se tivo que retirar. Posteriormente marchou a Madrid, onde obstaculizou a ofensiva franquista coa táctica da guerrilla. Ao rematar a guerra (1939), estableceuse primeiramente en Cuba e despois en México, onde coñeceu en 1955 a Fidel Castro, do que foi dende entón colaborador. Escribiu, entre outras obras, Mi desembarco en Mallorca (1944) e Mi aporto a la Revolución Cubana.

1. Persoa beatificada pola Igrexa Católica.

2. Persoa moi devota, que frecuenta moito as igrexas e os lugares de devoción, que ten unha enorme vocación relixiosa.

3. Persoa que leva hábito de relixioso sen vivir en comunidade nin seguir unha regra determinada, ou que vive retirada sen pertencer a unha comunidade relixiosa.

4. Benaventurado ou feliz.

5. Que finxe unha devoción ou un comportamento que non ten. OBS: Úsase a miúdo con connotacións despectivas.

PERSOEIRO

Monxe. No ano 776 compilou o Comentario á Apocalipse en doce libros de san Xoán, coñecido co nome de Beatus. Interveu na controversia do adopcionismo e, xuntamente co bispo Eterio de Orma, escribiu un libro contra o bispo de Toledo titulado Liber adversus Elipandum (786) e intercambiou correspondencia con Alcuíno sobre este asunto. Posiblemente foi autor dalgúns himnos introducidos máis tarde na liturxia visigótica. Ten veneración de santo.

PERSOEIRO

Fotógrafo, debuxante, decorador teatral e escritor. É autor de numerosos libros como Cecil Beaton’s scrapbook (O álbum de Cecil Beaton) e The face of the world (A faciana do mundo). Realizou unha serie de retratos de grandes persoeiros da vida política e cultural de Inglaterra, Francia e EE UU. Traballou como fotógrafo para a revista Vogue a partir de 1928, e dende 1937 como fotógrafo oficial de casa real británica. Forma parte da nobreza británica (sir) dende 1972.

PERSOEIRO

Xornalista, escritor e editor quebequés. É autor de novelas como Un rêve québécois (Un soño quebequés, 1972), Don Quichotte de la démanche (Don Quixote da dislocación, 1975) e Les grands-pères (Os avós, 1978).

PERSOEIRO

Cociñeiro. Fundador do primeiro gran restaurante de París entre 1782 e 1786 chamada   Gran Taberna de Londres. É autor do tratado de gastronomía L’art du cuisinier (A arte do cociñeiro, 1814).

CIDADES

Cidade do condado de Merseyside, en Inglaterra, Reino Unido (64.174 h [1981]). Destaca pola súa industria química e polas construcións mecánicas.

PERSOEIRO

Humanista italiano. Tamén era coñecido como Antonio da Boloña ou Panormita. Doutor en dereito e poeta laureatus, foi conselleiro e preceptor de Afonso o Magnánimo entre o 1434 e o 1458. Fundou en Nápoles a Academia Panormitana, logo Academia Pontaniana. É autor, entre outras obras, da colección de poemas en latín Hermaphroditus (1424-1425) e dunha biografía de Afonso o Magnánimo: De ditis et factis Alphonsi regis (Ditos e feitos do rei Afonso, 1455).

GALICIA

Xornalista. Foi redactor en Madrid de La Nación entre 1864 e 1866, de La Prensa en 1880 e de La izquierda Dinástica. En 1901 dirixiu La Discusión. Toda esta traxectoria mostra os seus vínculos co rexionalismo galego da época. Completa a súa produción xornalística coas publicacións: El verano en Galicia (1875) e Una excursión a Extremadura (1879).

PERSOEIRO

Químico. Profesor de Química en Montpellier. Traballou con enzimas e con fermentación vínica e descubriu o ácido arsanílico. Fixo posible a denominada redución de Béchamp.

PERSOEIRO

Pintor e decorador alemán. Formouse en Colonia e en París, onde foi alumno de F. Léger. Expuxo por primeira vez en 1950. Foi profesor do Ministerpräsidenten de Baden-Württemberg. En 1958 fixou a súa residencia en Eivissa. Estivo en contacto co grupo Dau al Set en Barcelona e en Madrid contactou co grupo El Peso. Expuxo regularmente en Barcelona dende 1960. A partir de 1965 alternou a pintura con traballo de grafismo, de interiorismo (premio FAD 1961) ou de arquitectura. Pertenceu ao grupo SYN. No ano 1979 presentou a montaxe audiovisual Monoserie. A súa obra, abstracta e xeométrica, xira ao redor da idea da ambivalencia e da dualidade.

PERSOEIRO

Físico francés. Estudiou na École Polytechnique. Oficial do exército napoleónico, deixou a carreira e dedicouse á ciencia. Descubriu a piezoelectricidade (1819) e inventou un galvanómetro diferencial e unha balanza electromagnética. É considerado un dos fundadores da electroquímica.

PERSOEIRO

Físico, fillo de Alexandre-Edmond Becquerel. Estudiou na École Polytechnique. En 1892 sucedeu o seu pai na cátedra do Musée d’Histoire Naturelle, e en 1895 chegou a profesor da École Polytechnique. Efectuando experimentos con raios X, descubriu a radioactividade natural ao observar que un composto de uranio velaba as placas fotográficas; posteriormente, demostrou que a causa que velaba a placa consistía en tres tipos de radiación: α, β e γ. En 1903 comparte cos Curie o Premio Nobel de Física. Estudiou tamén a polarización e absorción da luz nos cristais.