"COU" (Contén)

1. Facer desaparecer ou minguar un estado de excitación, axitación ou violencia nalgunha persoa.

2. Parar unha actividade que se está a desenvolver.

1. Estado de tranquilidade e sosego.

2. Interrupción temporal dunha actividade ou traballo.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en xullo de 1971 do Círculo Recreativo Cultural do Porriño, dirixida por Anxo Huete Rodríguez e por Santiago Gilsanz. Desapareceu co número extraordinario de xaneiro-outubro de 1975. Contiña novas culturais, deportivas e locais, amais dunha sección chamada “Nosa páxina galega” onde se publicaban textos literarios de Neira Vilas, Castelao, Lugrís Freire, Amado Carballo e Rafael Dieste, entre outros.

1. Anotación á marxe dun escrito.

2. Nun texto teatral, nota explicativa onde se atopan indicacións escénicas do autor para unha posible posta en escena, con referencias ao movemento dos personaxes. Pertencen ao corpo didascálico e paratextual formado por todo o que nun texto dramático non é diálogo: lista de dramatis personae, nome dos personaxes que precede a cada réplica, disposición da escena, movemento dos personaxes, referencias iniciais a unha localización da acción nun espazo e tempo determinados, notas para a montaxe, e citas ou resumes argumentais.

1. Acción e efecto de acoutar.

2. Acción de poñer as cotas nun esbozo, plano topográfico ou mapa.

3. Proceso polo que se determina un couto.

1. Converter en couto calquera lugar ou terreo.

2. Poñerse ao abeiro nun lugar seguro.

3. Reducir graficamente segmentos dun escrito.

4. Poñer as cotas nun esbozo, nun mapa topográfico, nun plano ou semellante.

PERSOEIRO

Astrónomo. No 1845, simultánea pero independentemente de Le Verrier, demostrou matematicamente a existencia do planeta Neptuno; así mesmo, estudiou as irregularidades da órbita de Urano, o magnetismo terrestre, as Leínidas e o movemento secular medio da Lúa.

MONTES

Monte da parroquia de Facha, concello de Antas de Ulla, de 682 m de altitude.

1. Que combate a acción das couzas.

2. Produto destinado a combater as couzas e, en xeral todos os insectos que se alimentan de fibras téxtiles, especialmente la. Segundo a súa forma de actuar divídense en: repelentes, insecticidas e produtos que modifican a estrutura da la.

MONTES

Monte da parroquia de Arca, no concello da Estrada, de 624 m de altitude.

PERSOEIRO

Lingüista polaco. Doutor en Filosofía pola Universidade de Leipzig, entre 1870 e 1913 foi profesor sucesivamente en Petersburgo, Kazan’, Dorpat e Cracovia. En 1918, unha vez acadada a independencia de Polonia, foi nomeado profesor en Varsovia. A súa primeira lección inaugural en Petersburgo (1870) constituíu un esbozo da fonoloxía, máis en particular da morfofonoloxía. O seu mellor momento creador foi a época de Kazan’, ao redor do ano 1880, cando lle servía de estímulo a colaboración mantida con Mikolaj Kruszewski. Influíu sobre Saussure grazas ao seu Versuch einer Theorie phonetischer Alternationen (Ensaio dunha teoría das alternancias fonéticas, 1895) e o seu ensino foi o núcleo formador da chamada Escola de Petersburgo. Publicou tamén un estudo sobre os dialectos do Friul en 1875. Determinou as diferencias entre dúas fonéticas descritivas distintas, o estudo dos sons como fenómenos físicos, a Fonética, e o estudo dos signos empregados por unha mesma comunidade lingüística ou...

PERSOEIRO

Político e xornalista venezolano. Exiliado entre 1928 e 1936 e entre 1938 e 1941 polas súas actividades contra a ditadura, foi un dos fundadores en 1941 do partido Acción Democrática e presidiu en 1945 a xunta revolucionaria que derrocou a Isaías Medina Angarita. Tralo golpe de estado de Pérez Jiménez en 1948 houbo de exiliarse novamente. Logo de restablecerse a democracia no ano 1958, foi elixido Presidente deica 1964. Neste período levou a cabo reformas moderadas e perseguiu á extrema esquerda. Fundou os xornais Orve (1936) e El País (1943), e publicou diversas obras de carácter político como Una república en venta (1937) e Venezuela, política y petróleo (1956).

PERSOEIRO

Nobre normando, Rei feudatario de Canarias (1403-1418). En 1402 por encargo do Rei de Castela, Enrique III, iniciou a conquista das illas de Lanzarote, Fuerteventura, El Hierro e La Gomera. En 1418 vendeu os dereitos do feudo que gobernaba en calidade de Rei ao conde de Niebla.