"ECA" (Contén)

-tec(a/io).

abeaca.

abeaca.

Utensilio semellante a un coitelo empregado para abrir sobres.

Svenska Akademien.

Expresión latina coa que se indica que unha cousa non se vai realizar nunca, xa que en Grecia non existían as calendas (división do mes romano). Conta Suetonio (s I-II d C) que a empregaba moito Augusto na conversa familiar para dar a entender que alguén nunca pagaría.

Fórmula de augurio, do estilo de feliciter ou amen, que aparece no escatocolo ou parte final dun documento.

Biblioteca fundada en Alexandría por Demetrio de Faleron en tempos de Ptolomeo Soter (ss IV-III a C). Mestres importantes como Euclides, Erasístrato e Herófilo redactaron para ela as súas obras. Reuniu os sabios máis importantes da Antigüidade, sendo dirixida entre outros por Aristófanes de Bizancio; Eratóstenes ensinou alí xeografía e matemáticas. Destacan os poetas como Calímaco, Teócrito, Apolonio de Rodas e Licofron. No 48 a C foi incendiada durante o sitio da cidade por Xulio César. Posteriormente Marco Antonio reedificouna e dooulle 200.000 volumes que fixo traer dende a biblioteca de Pérgamo. Foi arruinada no 389 por Teodosio I, aínda que tradicionalmente veuse dicindo que fora acto do Califa ‘Omar.

(Roma 815 ? - 878 ?) Cardeal. Foi conselleiro de Nicolás I, de Adriano II (quen o nomeou, en 867, bibliotecario da igrexa romana) e de Xoán VIII. No 869 asistiu ao Concilio IV de Constantinopla (VIII concilio ecuménico), e foi tradutor das actas. Escribiu unha Chronographia tripartita (Cronografía tripartita), compendio de diversas crónicas bizantinas.

Antigo nome galego de orixe descoñecida e seguramente anterior a época romana. O sufixo -eca é prerromano e a raíz and-, para uns, é vasca e, para outros, céltica. Levou este nome un dos reis suevos de Galicia no s VI. Non hai ningún santo con este nome.

Nobre suevo que destronou no 584 a Eurico, quen sucedera ao seu pai Miro no 583 á fronte do Reino de Galicia. O destronamento de Eurico provocou a súa intervención a prol do lexítimo herdeiro do Rei visigodo Leovixildo. Este, aproveitando a confusión interna, anexionou o Reino de Galicia á Coroa Visigoda no 585 malia os esforzos de Malarico, axiña vencido e preso. Galicia ficou daquela como unha das tres grandes provincias visigodas, xunto á Galia e Hispania, acadando progresiva importancia dentro do Reino Visigodo: os monarcas asociaron os seus herdeiros ao trono como Reis de Galicia e, no 696, Vitiza instalou a capital en Tui, feito que pode estar a indicar o decantamento dos galaicos polo bando vitizano. Son, xa que logo, aliados dos musulmáns que apoiaron a lexitimidade de Vitiza fronte á que se sublevou o nobre Rodrigo (ou Roderico), o que explicaría o respecto ou a falta de interese na invasión musulmá do territorio da Gallaecia e as súas boas relacións cos emires de Córdoba. Mesmo...

Refrán dunha composición poética que aparece sempre diante de cada unha das estrofas en lugar de aparecer ao final.

Nome que reciben terreos anexos aos castros, dispostos a xeito de socalcos e de forma variable, tendentes á semicircularidade, que nalgúns casos acadaron proporcións considerables. Pódese dicir que é a zona de ampliación que contén a coroa, recinto superior en altura rodeado dunha muralla. Aínda que propiamente non formaban parte do recinto, si participan no seu sistema defensivo, podendo chegar a funcionar como área de ampliación da fortificación interior e dispoñer de defensas propias. Así mesmo, nalgúns antecastros téñense atopado estruturas habitacionais. Hai castros que teñen unha soa muralla, pero é moi frecuente atopar estes terreos anexos que o van adornando e que polo xeral quedan inscritos noutras murallas.

de apecatar.