"Lodi" (Contén)

1. 1. Relativo ou pertencente ao alodio.

   2. Dise do señorío directo do alodio ou en alodio.

2. Bens que se teñen en alodio.

3. Termo do dereito xermánico relativo a alodio ou cousa total. Dise do patrimonio ou herdade libre de toda carga e dereito fiscal ou señorial de calquera tipo. Aplícase, especialmente, a herdades e patrimonios.

1. 1. Termo tomado do dereito xermánico que significa ‘cousa total’, e que se refire á herdade, patrimonio ou cousa alodial.

   2. No sistema feudal, finca ou patrimonio libre de cargas e dereitos señoriais. Nos reinos medievais da Península Ibérica, a institución do alodio existiu sobre todo no val do Douro e en Catalunya.

2. Inmoble que se ten en alodio.

1. Arilo formado a partir do bordo do tegumento externo da semente, envolvendo o micrópilo.

2. Arilo pequeno que forma un simple apéndice sobre a semente.

PERSOEIRO

Sultán de Delhi, primeiro da dinastía afgana dos Lōdī (1451- 1526). Obtivo o poder trala abdicación (1451) do derradeiro sultán da dinastía dos Sayyid, ‘Ālam Šāh. Anexionou o Punxab e o Reino de Jaunpur. Sucedeuno o seu fillo Sikandar Šāh.

1. Relativo ou pertencente aos cefalodíscidos.

2. Pterobranquio da orde dos cefalodíscidos.

3. Orde de hemicordados, da clase dos pterobranquios, que comprende individuos mariños, coloniais, hermafroditas ou de reprodución asexual. Teñen o corpo dividido en protosoma, mesosoma e metasoma, e caracterízanse pola presenza dun disco adhesivo metasomático. Destaca o xénero Cephalodiscus.

PERSOEIRO

Mártir galaico orixinario do convento asturicence. Segundo a tradición, foi martirizado baixo Diocleciano xunto aos seus irmáns Lupercio e Victorino, fillos do centurión san Marcelo, e todos eles santos moi antigos no culto hispánico (s VI). Na iconografía adoita representarse acompañado dos seus irmáns, vestidos os tres con túnicas de mozos romanos; levan como atributos unha palma e a espada do martirio.

PERSOEIRO

Arcebispo de Besançon. Dos nove santos que levan este nome rexistrados polo martiroloxio romano, é o único non lendario. Foi abade do mosteiro de Saint-Oyend e logo arcebispo da vila francesa de Besançon. Aos sete anos renunciou ao seu cargo, tras lle dar pulo na súa diocese ao gusto polas letras e á práctica das virtudes. Participou no ano 517 no Concilio de Epaone e no 529 no de Lyon. Tivo sona de milagreiro. Na iconografía viste de bispo, coa mitra e a cruz, e leva como atributos un meniño resucitado aos seus pés, un cervo e un chifre. A súa festividade celébrase o 6 xuño.

PERSOEIRO

Xeneral romano. Serviu como tribuno na cabalería dálmata e dirixiu a I e a IV lexións. Despois da morte de Caracalla (192 d C), gobernou na Britannia durante as loitas polo trono entre Didio Xuliano e Septimio Severo. Foi confirmado no seu cargo cando o Emperador Septimio Severo se instalou en Roma, pero despois da súa partida foi proclamado emperador coa axuda das lexións da Galia e de Hispania, e co apoio dos senadores e da plebe romana. Á súa volta de Oriente, Septimio Severo derrotouno e obrigouno a suicidarse.