"Zara" (Contén)

1. Boas novas.

2. Agasallo que recibe a persoa que trae unha boa noticia ou que achega algo positivo.

GALICIA

Escultor. Formado no taller paterno, aproxímase á tradición da imaxinería popular en Galicia cunha técnica e un estilo relacionados co escultor Asorey. Participou en diversas exposicións e obtivo unha bolsa pola Deputación da Coruña en Roma para ampliar estudios. Entre 1956 e 1967 foi profesor de modelado na Escola de Artes e Oficios de Santiago, á que se incorporaría logo dunha pequena paréntese dous anos despois.

1. Berros de guerra dunha tropa cando efectúa o ataque.

2. Bulicio, especialmente gritos de excitación nunha persecución.

GALICIA

Pintor. Foi o máximo expoñente pictórico do que se coñece como Rexionalismo artístico galego, pero tamén do español, xunto con pintores da categoría de Julio Romero de Torres, Zuloaga, Zubiairre, Anglada, Valle, todos eles influenciados polo coñecido Rexeneracionismo do 98 de corte romántico. En 1892 trasládase a Madrid para iniciar estudios de Dereito e Filosofía e Letras, alternándoos cos de Belas Artes na Real Academia de San Fernando. Ingresou tamén no taller de Manuel Domínguez, pintor de cadros de historia. No 1897 abandonou os estudios de Dereito para dedicarse integramente á pintura, que domina tecnicamente á perfección, o que lle vai permitir obter en 1899 polo seu cadro de contido histórico El anarquista y su familia el día de la ejecución, unha bolsa na Academia de Belas Artes de Roma. Este período de catro anos reforzará nel o seu amor polos clásicos renacentistas e pola mitoloxía, pero tamén lle servirá para viaxar e admirar a arte flamenga do século XVI,...

PERSOEIRO

Naturalista e enxeñeiro militar ilustrado. Irmán do bispo de Barcelona Eustaquio e do diplomático José Nicolás. Colaborou con Cermeño, deseñador da Barceloneta, e dirixiu traballos de fortificación en Figueres e en Mallorca. Enviado en 1781 a América, trazou un mapa do Brasil e estudiou a flora e a fauna do Paraguai e do Río da Prata. En 1801 estableceuse en París. Os seus notables traballos sobre as mutacións e a selección natural impresionaron a Darwin.

PERSOEIRO

Diplomático. Marqués de Nibbiano. Foi embaixador de Carlos III e de Carlos IV en Roma (1786-1798) e en París (1798-1799 e 1801-1803), e como tal firmou a Paz de Amiens (1802). En Italia interesouse pola Arqueoloxía, a Estética e os clásicos latinos. Foi un dos ilustrados máis radicais, tal como se reflicte na súa correspondencia con Manuel Roda y Arrieta -editada en 1846-, e nas súas Memorias (1849).

1. Mesturar cousas diversas de xeito que non poidan distinguirse.

2. Facer un traballo de calquera xeito e ás presas.

3. Manchar ou mollar a alguén con pingas esparexidas dalgún líquido ou con comida.

4. Mancharse con algún líquido ou comida.

PERSOEIRO

Diplomático e político. Ostentou diversos cargos diplomáticos en Florencia (1795), Viena (1800), Lisboa, etc. Secretario nas Cortes de Cádiz, no 1821, foi ministro de Estado e Presidente do Goberno (18.8.1837-16.12.1837), ao rexeitar o cargo Espartero. É autor de Cuestiones de Estado e Historia de las relaciones diplomáticas.

PUBLICACIÓNS

Publicación anual aparecida a partir de 1856 e coñecida popularmente como O Zaragozano. Na súa portada aparecía o título de El Firmamento acompañado do nome, Calendario Zaragozano, e xunto a estes un gravado que retrataba ao autor. Dividíase internamente en meses, achegaba información sobre eclipses de Sol e Lúa, sobre festas e o calendario eclesiástico. Amais, cada mes tiña cadanseu santoral, fases da Lúa coa indicación do tempo, saídas e postas do Sol e unha lista de feiras de toda España.

PERSOEIRO

Mártir cristiá, irmá de san Valentín e san Frutos. Levou unha vida eremítica e sufriu martirio durante a invasión árabe. A súa festividade celébrase canda seu irmán san Valentín, o 14 de febreiro.

PERSOEIRO

Político e médico. Militou no Partido Progresista e foi o representante de M. Ruiz Zorrilla durante o seu exilio. Como profesional da medicina foi o introdutor da neuropsiquiatría en España, o inventor da terapía ocupacional e construíu un sanatorio mental en Carabanchel. Trala morte de Ruiz Zorrilla (1895) aceptou a dirección do partido.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ponteareas baixo a advocación de san Bertomeu.

PERSOEIRO

Dramaturgo e político. Estudiou ciencias exactas e literatura. Foi nomeado oficial do ministerio do Interior (11.4.1835), oficial da secretaría de Gobernación (1843) e de aí pasou a director xeral de Instrución Pública e subsecretario do ministerio de Gobernación. Coa revolución de 1854 cesou dos seus cargos e en 1856 volveu exercer na Instrución Pública. Foi o responsable intelectual do Plan Pidal de educación secundaria que poñía en marcha os institutos de bacharelato, cunha ordenación que substancialmente despois recolleu a Lei Moyano (1857), e avogaba pola necesidade de secularizar o ensino (De la Instrución Pública en España, 3 vols, 1855). A súa obra literaria inclúe dramas (El entrometido, 1825; Cuidado con las novias, 1826; Un año después de la boda, 1826; Carlos II el Hechizado, 1837; Rosamunda, 1839; Guillermo Tell, 1843), comedias (Matilde, 1841; Un amigo en el candelero, 1842; Cecilia,...

PERSOEIRO

Actriz. Foi unha das fundadoras do grupo Els Comediants. Das súas actuacións teatrais destacan La Bella Helena (1979), La Senyoreta Júlia (1985) e El dol escau a Electra (1992); e no cine Tacones Lejanos (1991), Actrius (1997) e Morir (o no) (2000).

SERRAS

Sistema montañoso de pequenas dimensións que se estende en dirección NL-SO polo concello de Folgoso do Courel. Os seus cumios acadan unha altitude media de 1.261 m.

PERSOEIRO

Bioquímico e político. Doutor en Farmacia pola Universidad de Madrid (1956) e director do centro de bioloxía molecular do CSIC, ocupou a carteira ministerial de Educación e Ciencia (1981-1982). En 1987 converteuse en membro do Parlamento Europeo e director xeral da UNESCO, cargo que renovou en 1993. Publicou, ademais de numerosos traballos científicos, os libros de poemas A contraviento (1985) e Terral (1997), e os ensaios Un mundo nuevo (1999) e UNESCO: un idéal en action (1996). Foi nomeado doutor honoris causa por distintas universidades, como as de Montevideo, Autónoma de Barcelona, Extremadura, València, Córdoba e Granada. En 1995 a Generalitat de Catalunya outorgoulle o premio Blanquerna.