"fico" (En toda a entrada)

Considerar idénticas dúas ou máis cousas.

Recoñecer se unha persoa ou cousa é o que se cre.

Recoñecer que dous obxectos matemáticos, ata agora tratados diferentes, son o mesmo.

Considerar ou presentarse idénticas dúas persoas ou cousas.

Estar de acordo ou coincidir con algo ou con alguén.

Acreditar alguén a súa identidade.

Relativo ou pertencente ao ideograma.

Aplícase á escritura que utiliza ideogramas.

1. Comunidade dos seguidores de Xesús Cristo. A tradición cristiá antiga afirma que a Igrexa naceu no momento mesmo da morte de Xesús Cristo na cruz, como unha nova Eva xurdida do costado aberto de Cristo, que se manifestou por vez primeira o día de Pentecoste polo Espírito Santo enviado do Pai. A Igrexa, entendida deste xeito, constitúe un misterio, é dicir, unha obra divina na historia. A pesar de constituírse en herdeira de todos os elementos da tradición do pobo de Israel e a pesar de vivir na consciencia de ser o pobo de Deus dos derradeiros tempos, a comunidade dos discípulos de Xesús Cristo portaba o xermolo dunha nova constitución respecto da comunidade xudía a carón da cal vivía: a Eucaristía, que actualiza e renova o memorial da Pascua xudía, a elección dos doce apóstolos enviados a evanxelizar todas as nacións, e o anuncio salvífico de que Xesús Cristo é o Señor e que regresará na fin dos tempos, como principio de toda confesión de fe. Malia que Xesús Cristo anunciara a chegada...

2. Comunidade local de cristiáns, presidida por un bispo.

3. Porción da Igrexa universal definida por un concepto étnico ou xeográfico, pola súa doutrina, por un personaxe que a dirixiu ou organizou doutrinalmente, por un rito litúrxico especial ou por calquera outro criterio.

4. Conxunto de todos os ministros, do goberno, dunha Igrexa.

Lugar de reunión dos cristiáns para a celebración dos actos litúrxicos. A primeira comunidade cristiá, de formación xudea, continuou asistindo á pregaria das sinagogas, pero pronto comezou a reunirse en casas particulares para a celebración da Eucaristía. Do s III coñécese Dura Europos, aínda que ata despois da paz de Constantino I (313) non se comezaron a construír edificios de culto. Estas construcións respondían arquitectonicamente a edificios civís. No Imperio Romano adoptouse a forma da basílica, pero en Mesopotamia e Persia os modelos foron os palacios sasánidas. Un tipo de igrexa especial foi o martyrium, do que deriva a igrexa de planta central. No interior, o espazo destinado ao altar e aos fieis depende do tipo de igrexa e, sobre todo, das diversas tradicións cristiáns. A igrexa inaugúrase cunha festa especial, a dedicación, cuns ritos propios de consagración.

Figura heráldica que se representa con dous campanarios.

A comunidade cristiá dos tempos apostólicos.

Os benaventurados do paraíso celestial.

Acción e efecto de illar ou illarse.

Situación na que se encontra algo ou alguén que está illado.

1. Conxunto de elementos que contribúen a illar.

2. illamento acústico

   Illamento destinado a evitar o paso de sons entre ambientes veciños. A propagación diminúe cando se efectúa sucesivamente a través de materiais de elasticidade diferente como son o aire e a retícula de material esponxoso. Pero no caso do illamento acústico intervén outro factor: a propagación sonora varía segundo a lonxitude de onda do son. Así, para frear os sons agudos convén usar materiais porosos, mentres que cando se trata de sons graves convén a interposición de masas que, polo seu peso, son difíciles de poñer en vibración. Por iso, os illamentos acústicos supoñen a colocación de materiais pouco elásticos (como as láminas de chumbo) acompañados de materiais porosos. Considérase que un illamento de 50 dB a 1000 Hz é o mínimo recomendable para as paredes exteriores dun cuarto, e de 30 a 50 dB para as interiores.

3. illamento térmico

   Illamento destinado a frear o paso de calor a través dos cerramentos dun edificio para facilitar a conservación da súa temperatura interior. A eficacia deste illamento representa un aforro de enerxía que se pode absorver ao producir calorías. Para conseguir un illamento cómpre protexer os paramentos que pechan o local que se vai illar con materiais de características porosas, é dicir, formados pola unión de celas de paredes delgadas cheas de aire (ou algún outro gas), que é un bo illante. O feito de ser un gas fai que presente fenómenos de convección que facilitan o transporte de calorías. Cando este aire (ou gas) queda moi compartimentado, prisioneiro dentro das celas dun material poroso, os fenómenos de convección só se poden presentar no interior de cada cela, e por isto os materiais illantes son moito máis pequenos, como as celas que as forman. Os materiais máis comunmente empregados son a cortiza, a fibra de vidro, o cemento celular e os materiais esponxosos formados por diversas resinas...

1. Incomunicación entre dous condutores ou dúas partes condutoras, de maneira que non poida haber paso de corrente dun a outro. Dado que o illamento perfecto non existe, exprésanse as propiedades dun illamento real mediante a resistencia de illamento, medida nunhas condicións específicas, entre dous condutores separados por un illante.

2. Conxunto dos illantes que forman parte dun aparato ou máquina para illar os seus condutores.

3. Conxunto das propiedades adquiridas por un condutor illante.

...

Acción de esnaquizarse, de romper subitamente de fóra a dentro, ao cederen as paredes dun recipiente sometido a unha presión exterior superior á interior.

Precipitación violenta da materia dun astro cara ao seu centro de colapso gravitacional.

Primeira fase da articulación dun fonema oclusivo, caracterizada por un movemento de aproximación dos órganos supraglóticos no estado específico ou normal daquel fonema. Adoita coincidir parcialmente co momento distensivo da articulación precedente.

Que impón algo non material, especialmente temor ou medo.

Que é moi bo ou magnífico.

Que é moi guapo ou atractivo.

1. Acción de impulsar.

2. Dada unha forza F(t) que actúa sobre unha partícula de masa m durante un intervalo T, magnitude definida pola fórmula I = ∫TOF(t)dt. A partir da segunda lei de Newton obtense que o impulso é igual ao incremento do momento lineal, resultado denominado teorema do impulso. Na dinámica das rotacións denomínase impulso angular a magnitude I = ∫TOM(t)dt, onde M(t) é o momento resultante das forzas.

1. Forza ou enerxía que pon en movemento ou que fai desenvolverse algo.

2. Forza interior involuntaria que move a facer algo de xeito repentino e espontáneo.

Sinal eléctrico de duración moi breve e de forma normalmente rectangular, de maneira que presenta un aumento, seguido dunha diminución brusca do seu valor. A miúdo repítese a unha frecuencia determinada.

Forza producida polos propulsores dunha aeronave ou dun foguete que é a que causa o seu movemento. O empuxe mídese en newtons. Nos motores convencionais a hélice converte en empuxe a potencia do motor. Pola contra, nos reactores o empuxe prodúcese como consecuencia da variación na cantidade de movemento da masa fluída que atravesa o motor.

1. Forza que ten un sentido oposto ao peso, a que están sometidos os corpos mergullados ou os que flotan nun fluído. Segundo o principio de Arquímedes, é igual ao peso do fluído desaloxado polo corpo.

2. ...

Que se fai ou di sen conciencia nin vontade.

Que perdeu o coñecemento.

1. Aplícase a quen actúa sen pensar e sen prudencia.

2. Que ou quen non é consciente de algo.

Ámbito epistemolóxico ou metafísico non afectado de consciencia. G. W. Leibniz clasificou as mónadas nunha gradación que ía da inconsciencia á máxima consciencia, mentres que E. von Hartmann fixo do inconsciente un ente absoluto cunha finalidade cega que se desenvolvía ata a fin da consciencia.

1. Conxunto de procesos que condicionan a conduta e que non afloran ao umbral da consciencia. Foi S. Freud quen puxo de relevo a súa importancia no comportamento humano. Constituído por desexos e por procesos psicolóxicos reprimidos pola censura, as forzas inconscientes poden influír na vida consciente do individuo e son sublimadas, ás veces, en certos valores superiores, como os artísticos ou relixiosos; os procesos inconscientes vólvense conscientes ao eliminar as represións, sexa a través do sono ou da psicoanálise.

2. inconsciente colectivo

   Inconsciente común a todos os individuos -segundo C. G. Jung-, composto por arquetipos ou modelos de conduta que pertencen ao dominio do instinto, creado a través de experiencias milenarias da humanidade.