"fico" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente ao grupo humano ándido.

Designación racial proposta por E. von Eickstedt (1934) para o grupo humano surpacífico.

Individuo do grupo humano ándido.

Dise dunha medalla, moeda, etc, que non ten inscrición.

Libro ou escrito sen título.

1. Perda total ou parcial da sensibilidade acompañada ou non de perda de consciencia como consecuencia dunha enfermidade, dun traumatismo ou da administración dun anestésico.

2. anestesia analxésica

   Utilización de analxésicos potentes (mórficos) en cantidades elevadas.

3. anestesia combinada

   Administración de dous ou máis fármacos con cadansúa finalidade diferente co obxectivo de evitar os efectos tóxicos dun fármaco administrado en doses elevadas como, por exemplo, a asociación de barbitúrico, protóxido de nitróxeno e analxésico.

4. anestesia disociativa

   Tipo de anestesia no que se produce a depresión cortical da consciencia e a excitación doutras áreas do sistema nervioso central. O fármaco máis empregado é a cetamina.

5. anestesia endovenosa rexional

   Administración dunha solución de anestesia local inxectada endovenosamente previa isquemia e exsanguinación, segundo a técnica de Bier (1908), do membro superior ou inferior.

6. anestesia local

   Anestesia practicada sobre unha zona superficial do corpo, ben aplicando o anestésico directamente sobre a pel ou a mucosa (anestesia superficial) ou ben realizando unha infiltración nos tecidos mediante unha agulla hipodérmica (anestesia por infiltración).

7. anestesia locorrexional/de conducción

   Supresión da dor nunha zona determinada do corpo mediante a aplicación dunha solución anestésica en concentración adecuada na inmediata proximidade dun tronco nervioso ou dun nervio periférico. As drogas empregadas son os anestésicos locais. Dependendo do lugar onde teña lugar esta interrupción fálase de anestesia raquídea, epidural, paravertebral, intercostal, plexal, troncular e terminal ou por infiltración.

8. anestesia potenciada

   Asociación de analxésicos e neurolépticos que consegue reducir notablemente as doses de anestésicos xerais necesarios para acadar unha profundidade anestésica adecuada.

9. anestesia xeral

   Supresión da sensibilidade consciente con perda temporal e reversible da actividade funcional do sistema nervioso central, que se consegue mediante a administración dun anestésico. No ano 1846, Williams Thomas Morton anestesiou por primeira vez eficazmente a un paciente con éter sulfúrico. Dende aquela o procedemento anestésico ampliou considerablemente o seu campo e a súa eficacia. A anestesia pódese administrar por vía inhalatoria ou endovenosa. Por vía inhalatoria os anestésicos empregados son gases de estrutura química simple ou vapores de líquidos volátiles. A vía endovenosa ten a vantaxe de que proporciona unha indución rápida e un restablecemento con poucos trastornos. Actualmente a anestesia xeral xa non se concibe como a perda da sensibilidade dolorosa, senón que o termo se pode desglosar en catro compoñentes que son: hipnose ou sono anestésico, analxesia ou abolición da dor, protección neurovexetativa e relaxación neuromuscular. A tendencia a utilizar un fármaco...

...

Relativo ou pertencente aos normandos que quedaron en Inglaterra despois da conquista normanda e aos seus descendentes. Aplícase ao reino inglés e ao ducado de Normandía baixo a mesma soberanía.

Individuo orixinario de Normandía establecido en Inglaterra a consecuencia da conquista do país (1066) por Guillerme o Conquistador, duque de Normandía.

ariante antiga da lingua de oïl, transplantada a Inglaterra despois de ser conquistada polos normandos (1066). Á base lingüística normanda, sobreponse unha capa anxevina, mestura que fai a miúdo que se disolvan os trazos específicos pola imitación do francés continental e a influencia da lingua literaria.

Literatura importada a Inglaterra no 1066 coa invasión dos normandos e que, escrita no seu dialecto, perdura ata finais do s XIV. A pesar da introdución de elementos ingleses considérase unha variante da literatura francesa. Coñécense máis de 400 textos anglonormandos. Cultiva a canción de xesta (Waldef, Horn e Rimenhild, Bovon de Hanstone), o lai (Havelok, Désiré, Du cor) e a novela cabaleiresca (Amadas et Ydoine). Tamén se conservan obras históricas (Estoire des Eingles, de Geoffrey Gaimar, s XII), relixiosas, didácticas, morais e unha lírica practicamente descoñecida.

Relativo ou pertencente á Antártida.

Paralelo situado 23° 28’ do Polo Sur.

Reino fitoxeográfico que comprende as illas oceánicas austrais desprovistas de vexetación arbórea (Kerguelen, Tristán da Cunha e outras), o extremo meridional de América, a alta montaña andina e o continente antártico. Presenta unha flora moi pobre, mesmo en comparación coas terras árticas, con especies polo xeral endémicas, agás algúns xéneros que se estenden ata Nova Celandia e o SL de Australia.

Estudio ou traballo preliminar gráfico, técnico, xurídico, económico, etc, que serve de base á redacción definitiva dun proxecto, dunha normativa, dunha lei, etc.

Proposta provisional que eleva un ministro ou conselleiro ao consello de ministros ou consello do goberno autónomo co fin de proceder á redacción definitiva dun proxecto de lei e a súa presentación ao parlamento.

Globulina do sistema gamma con capacidade de unión específica cun determinado antíxeno. In vitro, os denominados anticorpos completos conducen a unha precipitación ou aglutinación dos antíxenos. Existen, sen embargo, outros que só se manifestan unidos especificamente ao antíxeno correspondente, e chámanse anticorpos incompletos. A acción do anticorpo in vivo pode manifestarse por unha neutralización da acción tóxica do antíxeno ou ben orixinar unha reacción de sensibilización cutánea inmediata. Coñécense os anticorpos naturais, e os anticorpos de inmunización, que aparecen despois dun proceso de infección ou de inmunización. Para que un antíxeno provoque a formación de anticorpos, xeralmente ten que ser alleo ao organismo formador destes. Non obstante , en determinadas circunstancias, pode ser un antíxeno do propio organismo (autoanticorpos). A presenza de anticorpos no organismo produce un estado de inmunidade pasiva ou activa que,...

Anticorpo inducido por cultivo in vitro dunha célula híbrida ( hibridoma) -ou pola liña celular por ela xerada- constituída pola fusión dun linfocito sintetizador de anticorpos específicos cunha célula procedente dun mieloma. Os hibridomas de cada liña determinada producen un único tipo de anticorpos de gran pureza e especificidade.