"fico" (En toda a entrada)

Forma sufixada de orixe latina que se emprega na formación de palabras co significado de ‘doutrina’ ‘sistema’, ‘escola’, ‘movemento’ ou ‘práctica’.

Forma sufixada de orixe latina que se emprega na formación de palabras co significado de ‘actitude’.

Forma sufixada de orixe latina que se emprega na formación de termos científicos.

1. Sigla de Alacant na placa de matrícula.

2. Sigla de Austria na placa do estado.

Símbolo do número de masa.

Letra que designa a primera das liñas de Fraunhofer, a que ten unha maior lonxitude de onda.

Figura luliana (Ramón Llull ) circular, cun A no centro, que fai referencia ao ente en tanto que ente, rodeada de diversas letras que representan as diversas dignidades (a bondade, a verdade...), que son atributos esenciais de Deus.

Un dos grupos sanguíneos do sistema AB0 (AB cero) . Os individuos do grupo A presentan eritrocitos con aglutinóxeno A e plasma con aglutinina B (anti-B). En principio poden recibir sangue dos grupos A e 0 e poden donárllela aos grupos A e AB.

Símbolo do ampere.

Signo gráfico do primeiro son grave da notación alfabética orixinal, nacida en Grecia, dende que no século V as letras latinas substituíron as gregas na notación musical occidental. A partir do s X converteuse no equivalente do moderno la, sexto grao da escala do do. Na actualidade o signo A emprégase na notación musical alemana e anglosaxona.

Sigla empregada habitualmente nos manuais de lírica trobadoresca galego-portuguesa medieval para designar o Cancioneiro da Ajuda .

...

Acción de amorear terra ao redor do talo das plantas ao mesmo tempo que se van arrincando as consideradas malas herbas.

1. Estreitar ou dar forma a algunha cousa ata sacarlle punta ou bico.

2. Rematar en punta a parte superior dun palleiro.

Tocar co bico.

Facer unha cortadela nunha árbore.

Determinar marcas de orientación no mar coa axuda das estrelas e dos accidentes xeográficos da costa, tomándoos como puntos de referencia.

Furar un pito o ovo que o envolve para saír á vida.

Relativo ou pertencente á abiotrofia.

Conxunto heteroxéneo de enfermidades principalmente heredodexenerativas. Críase que o seu factor principal común era a abiotrofia. Na actualidade este concepto está suxeito a revisións, xa que agora se considera subordinado a un transtorno metabólico ou nutricional, á acción dun virus lento ou a outras causas.

Modo de gobernar no que predomina a vontade dunha soa persoa.

Forma de goberno en que ningunha lei constitucional limita os poderes e facultades do soberano ou corporación dirixente. O absolutismo prevaleceu como forma de goberno na Europa da Idade Moderna, entre os ss XVI e XIX. O monarca posuía todos os atributos da soberanía: promulgaba leis, administraba xustiza, mantiña un exército permanente, nomeaba os funcionarios e recadaba impostos no seu nome. A monarquía absoluta estaba teoricamente subordinada á lei divina, á xustiza e ás regras fundamentais do estado. Para garantir a paz e a seguridade facíase preciso un acordo contractual entre o estado, que aparecía como a suma dos intereses particulares, e os súbditos, que lle transferían os seus dereitos. O absolutismo desenvolveu a unificación territorial e a centralización estatal dos estados modernos, ao tempo que tendeu a igualar a sociedade estamental nun mesmo réxime de obediencia. O absolutismo alicerzábase nunha doutrina teolóxica que parte do suposto de que hai dous poderes no mundo: o temporal,...

Sistema filosófico que se basea naquilo que é por si mesmo, onde o absoluto é causa e efecto de todo. Dun modo ou doutro, autores como Platón, Aristóteles, Plotino, Spinoza, Kant ou Schopenhauer, trataron o tema do absoluto. De feito, á hora de concebir unha lei do Universo como lei natural, pártese do concepto do absoluto.

1. Sociedade literaria, artística ou científica, xeralmente fundada e regulamentada por unha autoridade pública coa finalidade de contribuír ao avance das letras, das artes ou das ciencias. No Renacemento, especialmente en Italia, inspirándose no ilustre nome da Academia de Platón e na idea que dela se tiña por medio dos Diálogos, xurdiron as primeiras academias modernas: a Academia Platónica, de Florencia, de carácter filosófico; a Academia Romana (chamada tamén Pomponiana), de carácter arqueolóxico e filolóxico; a Academia Afonsina (chamada despois Pontaniana), de Nápoles; e a Academia Aldina, de Venecia. O s XVII presenciou o nacemento e o afianzamento dalgunhas das academias de máis transcendencia cultural: a Accademia della Crusca, de Florencia (1582); a Fruchtbringende Gesellschaft, de Weimar (1617); a Académie Française, de París; e, sobre todo, as primeiras dedicadas ás ciencias: Accademia...

2. Sociedade cultural.

1. Lugar no que os académicos se reúnen para realizar as súas xuntanzas.

1. Xunta de académicos, sesión académica.

2. Reunión ou certame de carácter filosófico, teolóxico, científico, literario, artístico, conmemorativo, etc.

1. Institución de ensino artístico, técnico, mesmo xeral, de nivel superior ou medio.

2. ...

Denominación que designa aquelas obras que, sen merecer premio nun certame ou concurso literario, científico ou artístico, son destacadas cun galardón para diferencialas doutras obras presentadas. Na literatura galega temos o exemplo do accésit acadado por Francisco Añón nos primeiros Xogos Florais modernos (A Coruña, 1861), co poema A Galicia.

Oportunidade dada aos cardeais, no proceso de elección papal, de transferir os seus votos a un candidato que non obtivo o número de votos suficiente, as dúas terceiras partes do total.

Acción e efecto de acentuar.

Colocación do sinal ortográfico ou entoación propia que se lle dá á unha palabra, seguindo as regras ortográficas desa lingua.

Aumentar a intensidade de algo ou facer que vaia a máis.

1. Pronunciar con acento unha sílaba ou unha vocal.

2. Pronunciar dunha maneira expresiva algunha palabra, frase ou expresión co fin de chamar a atención.

Poñer ou marcar o acento gráfico sobre unha vocal.

Marcar con forza ou facerse máis intensa algunha cousa.

Reforzar o son sobre unha nota.

Provocar unha acetificación.

Converterse en vinagre.

olver ácida unha solución primitivamente alcalina ou neutra, mediante a adición dun ácido.

Converter unha substancia nun ácido.

Acción e efecto de acoutar.

Acción de poñer as cotas nun esbozo, plano topográfico ou mapa.

Proceso polo que se determina un couto.