"Burgos" (Contén)

CIDADES

Cidade e capital da provincia homónima, na Comunidade de Castela e León, situada á beira do río Arlanzón (163.156 h [1996]). Distínguense dous grandes sectores: a cidade vella, entre o castelo e o río, e os barrios novos, situados ao S e ao L da cidade. É un núcleo industrial e un importante centro comercial e turístico. A industria ocupa o 30% da poboación, destacando os sectores químico, papeleiro e téxtil. O clima é continental, frío e húmido nos invernos e caloroso e seco no verán. Atópase no Camiño Francés de peregrinación a Santiago. A cidade naceu cara ao 884 da unión de diversos burgos situados á beira das fortalezas construídas como defensa contra os ataques musulmáns. Convertida en capital do condado de Castela, durante o reinado de Fernando I o Grande (morto en 1065) pasou a ser capital do Reino de Castela e León ata o ano 1087, en que foi substituída por Toledo. Durante os ss XIV e XV desenvolveuse extraordinariamente grazas á centralización da la castelá enviada a...

PERSOEIRO

Político. Procedente do integrismo, evolucionou cara a un pensamento socialcristián. Foi ministro de Gracia e Xustiza en 1915 e 1917 e ministro de Gobernación en 1919. Opúxose á actuación dos elementos extremistas da Federación Patronal e do Sindicato Libre de Barcelona e, máis tarde, á ditadura do xeneral Primo de Rivera. Publicou El problema social y la democracia cristiana (1914) e Páginas históricas (1944).

PERSOEIRO

Escritora. Publicou a maioría das súas obras baixo o pseudónimo de Colombine. Nos seus escritos defendeu os dereitos da muller. Colaborou en diferentes xornais e foi correspondente de prensa na guerra de Marrocos. Foi fundadora da revista Crítica e colaboradora de Prometeo e La Esfera. Cultivou o naturalismo nas súas primeiras novelas: La hora del amor (1916) e Los inseparables (1917); despois evolucionou cara ao romanticismo: El último contrabandista (1918), Los anticuarios (1921) e El retorno (1922); e o moralismo: La mal casada (1925) e Quiero mi vida (1931).

PERSOEIRO

Político e escritor. Adepto ás ideas liberais, colaborou coa administración bonapartista durante a invasión francesa da Península Ibérica, exercendo a partir de 1810 a subprefectura de Almería, e diversos cargos políticos en Granada. Trala restauración da lexitimidade monárquica na persoa de Fernando VII, en 1812 exiliouse a París. Despois da súa volta, no 1819, publicou un periódico denominado Miscelánea de comercio, artes e literarura. En 1822 converteuse en director de El Imparcial. Realizou a negociación dun importante empréstito en París en 1824, onde estableceu contacto con Aguado, a quen dirixiu unha Exposición na que pedía unha serie de reformas moderadas. En 1833 comezou a exercer no ministerio de Fomento, desde o que implantou a división peninsular en provincias, e creou os cargos de subdelegados de fomento (futuros gobernadores civís). Activou a reforma do sistema tributario programado por Ramón de Santillán. En 1846 foi ministro da Gobernación. É autor...

PERSOEIRO

Escritora portorriqueña. Estudiou maxisterio na Universidad de Puerto Rico. Viviu en Cuba e Nova York. Precursora do feminismo, loitou a favor da independencia do seu país e denunciou a situación dos hispanos nos EE UU. Publicou: Poemas exactos a mí misma (1937), Poemas en veinte surcos (1938) e Canción de la verdad sencilla (1939). Postumamente, editouse Obra poética (1954), onde se incluíu o poemario El mar y tú.