"Centaur" (Contén)

Monstro fabuloso, coa cabeza e peito de home e co corpo de touro.

Nome co que se coñecía, xa en 1252, o barco da República de Venecia utilizado en actos solemnes, sobre todo na cerimonia do casamento do duque co mar o día da Ascensión. No 1798 os franceses destruíron o derradeiro.

Planta do xénero Centaurium da familia das xencianáceas, de ata 30 cm de altura, de flores pentámeras xeralmente de cor rosácea, cos estames insertos preto do ápice dos pétalos. En Galicia están presentes as especies: C. chloodes, en terreos areosos do litoral; C. erythraea, en pastos secos e matogueiras; C. maritimum, en lugares areosos e de flores amarelas; C. pulchellum, en lugares enchoupados temporalmente e prados húmidos; C. scilloides, en lugares húmidos; C. spicatum, en prados húmidos do litoral; e C. tenuiflorum, en lugares areosos.

Herbácea anual de ata 40 cm de altura, de cor verde clara, follas triangulares opostas e soldadas na base e corola amarela de entre 6 e 12 lóbulos. Está presente en Galicia en rochedos e areias, principalmente costeiros.

Ser mítico montruoso con busto e cabeza de home e coa parte posterior do corpo, dende o torso, de cabalo. Habitaba nas montañas de Tesalia e alimentábase de carne crúa. Tiña un espírito salvaxe e bárbaro, agás os centauros Quirón e Folos que eran benevolentes e gozaban dunha xenealoxía diferente ao non participar da brutalidade dos seus conxéneres. Ten a súa orixe nos amores entre Ixión e unha nube á que Deus lle dera aparencia de Hera e que mandara a Ixión para ver se este se atrevía a consumar a súa paixón sacrílega. O episodio máis destacado da súa lenda é o combate cos lapitas, onde se enfrontaron con Teseo, Néstor e Heracles. Este feito inspirou representacións artísticas de diversos templos como o de Zeus en Olimpia e as métopas do Partenón de Atenas.

Figura que se representa pasante e xeralmente armada cunha porra.