"Didó" (Contén)

PERSOEIRO

Franciscano que desempeñou importantes cargos na súa orde. Orador distinguido, colaborou en El Eco Franciscano, do que chegou a ser subdirector. Entre as súas obras cabe citar Páginas espirituales de vida sobrenatural (1925), Leyenda de San Francisco de Asís escrita por tres de sus compañeros (1927) e Suma espiritual para las almas religiosas (1933).

1. de acender.

2. Que queima, que está en combustión.

3. Refírese á persoa que ten as meixelas de cor rubia.

4. Moi irritado, cheo de carraxe.

5. Acción e efecto de acender.

6. Animal que ten os ollos de distinta cor que a figura. Tea ou facho cando a súa chama é de diferente esmalte.

7. 1. Mecanismo que ao accionalo pon en funcionamento unha máquina ou aparello.

   2. Acción de iniciar a combustión da mestura carburante nos motores de combustión. Empréganse diversos sistemas de acendido. No sistema de acendido por batería, o dispositivo consta dunha batería de acumuladores que alimenta o circuíto primario de baixa tensión formado polo enrolamento primario dunha bobina de indución, o condensador e o ruptor. Ao abrir subitamente o circuíto primario por medio do ruptor prodúcese no secundario da bobina unha tensión elevada (de 5.000 a 10.000 voltios). Para que a caída de intensidade sexa máis rápida e ao mesmo tempo para evitar que salte unha chispa entre os terminais do ruptor, conéctase, en paralelo, un condensador. A tensión secundaria transmítese ás buxías na orde conveniente e no instante adecuado ao avance mediante un distribuidor. O sistema de acendido por magneto é idéntico ao anterior, coa única diferenza de que a tensión no circuíto primario está producida por un pequeno xerador magnetoeléctrico (magneto)....

   3. acendido superficial

      Inicio espontáneo da combustión da mestura de carburante dun motor debida á existencia de zonas excesivamente quentes ou á presencia de partículas carbonosas incandescentes.

8. ...

1. Insecto da familia dos acrídidos.

2. Familia de insectos da orde dos ortópteros, fitófagos que presentan antenas e oviscapto curtos, protórax moi desenvolvido, fémur do terceiro par de patas longo, adaptado ao salto, tarso con tres artellos e órgano do oído na base do abdome. Producen un son característico refregando o fémur longo coas nervaduras engrosadas dos élitros. En galego coñécense xenericamente como saltóns.

1. Relativo ou pertencente aos afídidos.

2. Insecto da familia dos afídidos.

3. Familia de insectos da suborde dos homópteros, pequenos, fitófagos, de ciclo biolóxico complexo, que comprende individuos alados ou ápteros, vivíparos ou ovíparos, con fases partenoxenéticas. Os representantes máis coñecidos son os pulgóns, moi prexudiciais para os vexetais.

1. Relativo ou pertencente aos aláudidos.

2. Ave da familia dos aláudidos.

3. Familia da orde dos paseriformes que comprende aves terrestres de cor predominantemente parda moteada, de marcha rápida, coa unlla do dedo posterior das patas moi longa. Viven nas rexións temperadas do hemisferio norte. Pertencen a esta familia as calandras, as cotovías e as lavercas.

ESPA¥A

Concello da provincia de Castelló de la Plana, na Comunitat Valenciana (3.508 h [1996]), segregado do de Vila-real (1985). Ten campos cheos de laranxeiras e hortalizas.

1. Relativo ou pertencente ao grupo humano ándido.

2. Designación racial proposta por E. von Eickstedt (1934) para o grupo humano surpacífico.

3. Individuo do grupo humano ándido.

1. Relativo ou pertencente aos apódidos.

2. Ave da familia dos apódidos.

3. Familia de aves da orde dos apodiformes, á que pertence o cirro.

1. de arder.

2. Que é valente, decidido ou ousado.

3. Nas representacións heráldicas, dise do galo que levanta unha pata.

1. de atender.

2. Que lle foi dedicado algún coidado.

1. Fuxitivo da xustiza reclamado por bando.

2. Persoa que rouba, mata ou comete actos delitivos, polo xeral en lugares despoboados. SIN: bandoleiro.

3. Persoa que obra con astucia ou que se serve do engano e da estafa para aproveitarse dos demais, aínda que non o faga á marxe da lei.

PERSOEIRO

Zoólogo e político. Catedrático da Universidad de Madrid ata 1939. Foi membro do padroado da Universitat Autònoma de Barcelona (1933), en representación do goberno da República e secretario da Presidencia da República Española entre os anos 1936-1939. Marchou exiliado a México, onde exerceu como profesor no Instituto Politécnico Nacional.

1. Mamífero da familia dos bradipódidos.

2. Familia de mamíferos da orde dos xenartros ou edentados á que pertencen os individuos dos xéneros Bradypus e Choloepus, coñecidos co nome de preguiceiros.

1. de brandir.

2. En cantidade superior á necesaria.

3. Que se caracteriza polo esplendor ou pola ostentación.

1. Relativo ou pertencente aos calcídidos.

2. Insecto da familia dos calcídidos.

3. Familia de insectos himenópteros, parasitos doutros insectos ou fitófagos e produtores de bugallos. De pequenas dimensións, a maioría miden menos de 3 mm de lonxitude, case todos teñen diversas xeracións cada ano, e son cosmopolitas.