"Imo" (Contén)

1. Personaxe lendario da cultura galega ao que se lle botan as culpas de todo. Segundo a tradición, era un personaxe libertino e burlador de mulleres, que os veciños do Grove aforcaron dunha figueira cansos dos seus excesos. Ante a pregunta do xuíz que investigaba o linchamento de quén matara o Meco, as xentes contestaron á vez: matámolo todos. Frei Martín Sarmiento recolle este suceso e dátao no s XVII. OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

2. Boneco que se queima o mércores de cinza nalguns lugares de Galicia para pechar o Entroido. OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

3. Máscara do entroido.

4. Personaxe co que se ameza os cativos cando se portan mal. OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

1. Trato excesivamente cariñoso ou condescendente que se lle dá ás persoas ou aos animais consentíndolles todo e non lles levando a contraria. OBS: Adoita empregarse en plural.

2. Agarimo feito con moita tenrura.

3. Desexo de cariño ou tenrura que ten alguén.

1. Pan que non levedou.

2. Durante a festa da Pascua, pan sen levedar que comen os xudeus para lembrar a súa saída de Exipto. Emprégao a Igrexa Católica na misa por mor da crenza de que Xesús se serviu del, na Derradeira Cea cos seus discípulos, para a institución da Eucaristía.

PERSOEIRO

Rei de Aragón (1416-1458). Fillo de Fernando, quen deixou trazada a política xeral dos reinos proseguida polos seus fillos, e Leonor de Alburquerque. Mostrou unha sensibilidade ao catalán moi axiña, aínda que no Parlamento de Barcelona (1416) fixera a proposición real en castelán, nas Cortes de Sant Cugat (1419) leu a proposición en catalán. En Sardeña afianzou o dominio catalán (1420) grazas a un acordo co vizconde Guillerme III de Narbona e na illa de Córsega puxo cerco a Bonifacio para facer efectivo o título de Rei de Córsega; así mesmo, entrou na cidade de Nápoles logo de vencer por terra a Luís de Anjou e por mar aos xenoveses. Afonso volveu a Catalunya e permaneceu nove anos nos seus reinos ibéricos. A súa política exterior estivo marcada pola oscilación de intereses entre a expansión mediterránea e a peninsular, con predominio definitivo da primeira. As guerras dos Trastámara de Aragón contra os de Castela, que custaron a vida do infante Enrique (1445), procuraron o dominio de Toledo...

1. Acción e efecto de agarimar.

2. Sentimento de amizade e tenrura que se manifesta cara a alguén.

3. Elemento que gorece das malas condicións meteorolóxicas.