"Kola" (Contén)

PERSOEIRO

Dramaturgo ruso. Director do primeiro teatro de obreiros de Moscova do Proletkult. Nas súas obras tratou os problemas políticos e sociais durante a consolidación do novo réxime revolucionario soviético así como as súas relacións cos países estranxeiros.

CIDADES

Cidade do estado de Mahārā ṣ h ṭ ra, na India, preto do Murna (327.946 h [1991]). É un centro algodoeiro.

PERSOEIRO

Único fillo varón do Tsar Nicolao II e da súa dona, a Tsarina Alexandra F’odorovna. A súa hemofilia foi a causa principal da entrada de Rasputin na Corte. Durante a Revolución do 1917 fixérono prisioneiro e posteriormente executárono co resto da súa familia máis próxima.

PERSOEIRO

Teólogo alemán. Luterano extremo, acompañou a Lutero na disputa de Leipzig, onde se asentaron as bases do Protestantismo, e na Dieta de Worms. Participou con el na súa disputa con Erasmo de Rotterdam. Defendeu unha radicalización das teses de Lutero, como amosaron os seus referidos enfrontamentos con Erasmo. En Magdeburgo (1524) dirixiu a oposición protestante contra a clerecía católica. Nomeado Bispo de Naumburgo polo elector de Saxonia (1542) foi destituído polos electores imperiais debido ás súas teses.

PERSOEIRO

Xeólogo e paleontólogo ucraíno. Está considerado un dos pioneiros da oceanografía. Estudiou as profundidades, correntes, temperatura e composición do Mar Negro, do Caspio e do Mármara. Pode ser considerado precursor da paleoecoloxía.

PERSOEIRO

Poeta ruso. A súa primeira compilación Nočnaja flejta (A flauta nocturna, 1914) tiña influencias simbolistas; daquela xa mantiña contactos cos grupos futuristas e amizade con Majakovskij (1913). A súa poesía asimilou pronto o carácter social. En 1923 participou no grupo Lef (Fronte Esquerda das Artes). O seu estilo é sinxelo e claro en Sverdlovskaja burja´ (A tempestade de Sverdlovsk´, 1924) e Sinije gusary (Os húsares azuis, 1926). Fixo crítica literaria.

PERSOEIRO

Poeta ruso. A súa poesía, liberal e renovadora, seguiu a tradición anacreóntica: Moi penaty (As miñas mágoas, 1814). Cultivou tamén a elexía histórica e evoluíu cara a unha poesía profundamente melancólica.

PERSOEIRO

Poeta alemán. Autor do poema nacionalista Sie sollen ihn nicht haben, den freien deutschen Rhein (Non o conseguirán, o libre Rin alemán, 1840).

PERSOEIRO

Escritor e clérigo protestante. É coñecido pola obra Cámara Escura (1854), onde recolle narracións que denotan, pola súa aguda observación e ironía, a influencia de Dickens e dos humoristas ingleses.

PERSOEIRO

Filósofo. Expulsado do seu país (1922), foi a Berlín e a París (1925), onde fundou a revista Put. Pensador cristián afastado de toda ligadura dogmática e influído polo idealismo poskantiano, fixo unha crítica despiadada do cristianismo institucional e do comunismo; interesouse polo home como espírito -a actividade creadora, a historia e a liberdade-, e na súa última época situouse na liña do pensamento existencialista alemán. Cómpre destacar Filosofia svobody (A filosofía da liberdade, 1911), Novoe srednevekovie (A nova Idade Media, 1924), De la destination de l’homme (Sobre o destino do home, 1931), De l’esclavage et de la liberté de l’homme (Da escravitude e da liberdade do home, 1946) e Samopoznanie: opyt filosofskoj autobiografii (Autocoñecemento: ensaio de autobiografía filosófica, 1949).

PERSOEIRO

Matemático e físico ruso. Traballou no departamento de Física Matemática da Academia das Ciencias de Ucraína dende 1925 e foi profesor nas universidades de Kiev e Moscova. Traballou sobre os conceptos de superfluidez, supercondutividade, análise matemática, teoría de funcións, ecuacións diferenciais e teoría cuántica de campos. Foi nomeado doutor honoris causa en Matemáticas (1930) e membro da Academia de Ciencias da URSS (1948). Obtivo o Premio Lenin en 1958.

PERSOEIRO

Escritor. De tendencia simbolista, foi coñecido co pseudónimo de Andrej Belyj. Entre 1902 e 1905 publicou catro Sinfonie (Sinfonías) á maneira das grandes composicións musicais, cargadas de motivos místicos. Cos poemas Pepel (Cinsa, 1909) e coa novela Peterburg (1913) interesouse polos problemas sociais resultantes da revolución de 1905.

PERSOEIRO

Político, economista e teórico marxista. Membro do partido bolxevique dende 1906, exiliouse en 1910 ata que en 1912, entrou en contacto con Lenin. En 1916 dirixiu en Nova York o diario bolxevique clandestino Novy Mir (Novo Mundo). Volveu a Rusia trala Revolución de febreiro de 1917 e participou activamente na Revolución de outubro (7.11.1917). Dende o ano 1920 publicou varias obras nas que defendía a necesidade obxectiva do comunismo de guerra e formulaba a diferenza entre o modo de produción socialista e o modo de produción do período de transición ao socialismo. Apoiou as posicións de Trotskij e Jevgenij Preobraženskij ata mediados dos anos vinte, pero no 1924 enfrontouse a esté último e sostivo a tese dunha necesaria correspondencia entre a industria e a agricultura defendendo as realizacións da Nova Política Económica (NEP). Malia que en 1924 iniciou un proceso de moderación nas súas actitudes, foi elixido presidente do Kommintern en 1926. Caeu en desgraza en 1928 e, destituído...

PERSOEIRO

Político soviético. Membro do partido comunista dende 1917, foi presidente do soviet urbano de Moscova de 1931 a 1937. En 1937 converteuse en primeiro ministro da República rusa, cargo que ocupou ata o 1939, cando chegou á presidencia do Banco Estatal Soviético e formou parte do comité central do partido. Durante a Segunda Guerra Mundial foi comisario político do exército, acadando en 1947 os cargos de ministro das forzas armadas e mariscal da URSS. Membro do politburó do partido dende 1948, á morte de Stalin (1953) chegou a ser vicepresidente do consello de ministros e, en 1955, presidente, en substitución de Malenkov. Ao ser nomeado Khruščov primeiro secretario do partido, foi separado do seu cargo en 1958 e viuse obrigado a dimitir dos cargos que ostentaba no praesidium do partido. No 1961 abandonou o comité central e retirouse de toda actividade política.

PERSOEIRO

Actor. Especializado en papeis biográficos, interpretou P’otr Pervij (Pedro o Grande, 1937-1938), de Vladimir Petrov; Alexandr Nevskij (1938) e Ivan Groznij (Iván o Terrible, 1943-1945), de S.M. Eisenstein; e Don Quixote (1956), de Grigorij Kozincev.