"OUA" (Contén)

PERSOEIRO

Sociólogo exipcio. Os seus traballos, caracterizados por unha metodoloxía marxista, tratan sobre os modos de relación entre superestruturas e infraestruturas, o imperialismo e a cuestión nacional. É autor de Egypte, société militaire (Exipto, sociedade militar, 1962) e Idéologie et renaisance nationale: l’Egypte moderne (Ideoloxía e renacemento nacional: o Exipto moderno, 1969). Empregou o concepto de especifidade, na súa obra Dialectique social (Dialéctica social, 1972), para analizar as diferenzas entre as sociedades nun mundo marcado por un proceso crecente de mundialización.

PERSOEIRO

Mestre francés. Profesor da clínica neurolóxica da Salpétrière de París (1947-1960). O seu nome pasou á asociación dunha sintomatoloxía pseudo-tabética e dunha espondilite (síndrome de Alajouanine-Françon).

PERSOEIRO

Histólogo e embriólogo. Foi profesor de Embrioloxía Comparada no Collège de France. Descubriu os cromosomas politénicos nas células das glándulas salivais das larvas de Chironomus.

PERSOEIRO

Político francés. De 1967 a 1968 foi membro do consello de administración do ORTF (Office de Radiodiffusion et Télévision Française) e conselleiro técnico do gabinete de G. Pompidou (1966-1968). Ademais, formou parte do Consello do Estado (1984-1988). Foi ministro de Economía, Finanzas e Administración do goberno de J. Chirac (1986-1988). Logo de vencer coa coalición de centro-dereita RPR-UDF nas eleccións lexislativas de marzo do ano 1993, accedeu ao cargo de primeiro ministro. Nas eleccións presidenciais de 1995 foi derrotado por J. Chirac e dimitiu do seu cargo.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Costa de Marfil (5.570 km2; 224.958 h [1988]). A súa capital é Bongouanou (15.459 h [1988]).

PERSOEIRO

Matemático, epistemólogo e político francés. Profesor na Universidade da Sorbonne e na École Normale Supérieure de París a partir de 1903, director do Institut Henri Poincaré (1927) e membro da Académie des Sciences dende 1921. Formulou a base da moderna teoría da integración. Fundador dunha Collection de monographies sur la théorie des fonctions (Colección de monografías sobre a teoría das funcións, 1898), deu fundamento á integral de Lebesgue ao conseguir estender a noción de medida nos conxuntos, e obtivo a existencia de funcións monóxenas non analíticas. O Traité du calcul des probabilités et de ses applications (Tratado do cálculo de probabilidades e as súas aplicacións, 1925) introduciu novas nocións no cálculo de probabilidades e defendeu o empirismo matemático. Foi deputado socialista por Avairon (1924) e ministro de Mariña en dous gabinetes.

PERSOEIRO

Ficólogo. Foi un dos primeiros, xunto con Schwendener, en soster que os liques constitúen unha simbiose entre unha alga e un fungo. É autor de Études phycologiques (Estudios ficolóxicos, 1878) e de Révision de Nostocacées hétérocystées (Revisión de Nostosáceos heterocistas, 1886-1888).

DEPARTAMENTOS

Departamento da Costa de Marfil (3.980 km2; 165.822 h [1988]). A capital é Bouaflé (17.188 h [1988]).

CAPITAIS

Capital do departamento homónimo, na Costa de Marfil (450.594 h [1988]). Posúe diversos institutos de investigación sobre a gandería e as fibras téxtiles tropicais.

DEPARTAMENTOS

Departamento da Costa de Marfil (23.800 km2; 808.048 h [1975]). A capital é Bouaké.

PERSOEIRO

Romanista francés. Estudiou fundamentalmente a lingua e a literatura gascona. Publicou Éléments de linguistique romane (Elementos de lingüística romana, 1910) e Précis historique de phonetique française (Compendio histórico de fonética francesa, 1921).

PERSOEIRO

Dramaturgo francés. Nas súas obras satirizou os costumes burgueses. Da súa produción destacan: La prisionnère (A prisioneira, 1926), Le sexe faible (O sexo feble, 1929) e Père (Pai, 1944), entre outras obras.

PERSOEIRO

Físico e médico francés. Interesado nas transmisións dos impulsos nerviosos na sinapse, dedicouse ao estudo dos contactos eléctricos imperfectos. Inventou o cohesor (1890), que Lodge (1894) e Marconi (1899) usaron nas primeiras transmisións radiotelegráficas. Intuíu a base física das antenas.

PERSOEIRO

Médico e fisiólogo francés. Estableceu que a orixe das fibras simpáticas se atopa na médula, foi o primeiro en demostrar que se pode provocar artificialmente epilepsia nos animais e definiu (1851) a síndrome orixinada pola hemisección da medula espinal, que leva o seu nome. No eido da endocrinoloxía estudiou as glándulas suprarrenais e suxeriu o uso de extractos de testículos para favorecer o rexuvenecemento en humanos.

PERSOEIRO

Psicólogo suízo. Profesor de psicoloxía e de pedagoxía na Universidade de Xenebra, en 1901 fundou, con Théodore Flournoy, Archives de Psychologie, a primeira revista francesa de psicoloxía. A súa teoría funcional da educación traduciuse, no terreo práctico, na escola activa, onde calquera actividade está baseada na necesidade e no interese do neno, e deu fundamentación psicopedagóxica ao movemento europeo da escola nova, do que formou parte. Creou, en 1912, o Instituto Jean-Jacques Rousseau, denominado posteriormente Instituto de Ciencias da Educación, centro de estudo da formación da moderna pedagoxía europea, ata o momento da Segunda Guerra Mundial, ao que acudiron moitos profesionais españois da educación baixo o impulso da Junta para la Ampliación de Estudios. Os inspectores de educación da Coruña (dos anos 20 e 30), José Peinado Altabre e Manuel Díaz Rozas, mantiveron contacto con E. Claparède. Entre as súas obras están L’association des idées...