"Odón" (Contén)

PERSOEIRO

Enxeñeiro agrónomo, escritor e xornalista. En Galicia, onde vive dende 1932, exerceu diversos cargos burocráticos relacionados coa agricultura. En 1982 ingresou na Academia Galega de Ciencias co discurso “Home e técnica”. Escribiu diferentes ensaios: Introdución á economía galega de hoxe (1969), Máquinas e trebellos para labrar a terra (A Coruña, 1970) ou A cousa agraria no estatuto de autonomía de Galicia (Vigo, 1980). En Estampas do meu amigo Pepiño (Sada, 1980), recolle moitos dos seus relatos publicados con anterioridade en La Voz de Galicia. Comendador de número da Orde Civil do Mérito Agrícola; así mesmo, obtivo os premios Pérez Lugín e Fernández Latorre (1964).
 

1. Grupo de réptiles que presentan unha estrutura dentaria de tipo acrodonte.

2. Dise dos dentes consolidados co alvéolo formando unha soa masa.

1. Fibra téxtil natural procedente das sementes do algodoeiro. Ten diversas variedades, segundo as especies de algodón de onde proceden. Son denominadas algodón exipcio, de fibra longa, algodón americano, de fibra mediana e algodón hindú, de fibra curta. A denominación comercial de cada algodón baséase principalmente nos seus nomes de procedencia; existe, amais, unha complexa clasificación formulada polo aspecto, a regularidade, a limpeza e a cor. A fibra envolve a semente do algodoeiro. Realízase a colleita a man ou a máquina, cando xa caeu a flor e madurou a cápsula, que se abre espontaneamente, dentro da que atopamos a semente. A fibra de algodón ten a forma dun tubo aplanado, cos bordos un pouco máis grosos. Presenta unha lixeira torsión natural, e segundo ese sentido vai alternando. Interiormente ten unha canle de dimensión variable, segundo a procedencia e a madureza. Denomínase algodón morto, o que non chegou a madurar e é completamente aplanado cunha...

2. algodón de Filipinas

3. algodón exipcio

4. algodón hidrófilo/ frouxo/en pelo

5. algodón mercerizado

6. algodón pólvora

ESPA¥A

Concello da provincia de Cádiz, Andalucía, na Serranía de Ronda (5.691 h [1996]). Caracterízase pola súa agricultura mediterránea. Explota canteiras de caliza.

1. Relativo ou pertencente aos aplodóntidos.

2. Mamífero da familia dos aplodóntidos.

3. Familia de rilladores de antiga orixe da que o único representante actual é o castor de montaña.

PERSOEIRO

Novelista occitano. Residiu en Alxeria. Entre as súas obras cómpre subliñar Contes dels Balssas (1953) e Las Domaisèlas (1976). En xeral trata os problemas do home de hoxe que quere integrarse na civilización moderna sen renegar da súa identidade. A súa poesía (Sus la mar de las galeras, 1975) inspirou cancións moi populares.

PERSOEIRO

Impresor italiano. Foi director da Stamperia Reale de Parma (1768) e impresor real de Carlos III (1782). Escribiu o Manuale tipografico (Manual tipográfico, 1818), cunha colección de 291 caracteres tipográficos romanos e itálicos. Déuselle o seu nome a un tipo de letra.

PERSOEIRO

Naturalista e oceanógrafo. Catedrático de Historia Natural na Universitat de Barcelona (1889), foi afastado desta por mor das súas ideas darwinistas. Iniciou os estudios sobre bioloxía mariña moderna en España coa súa participación como naturalista a bordo dunha expedición oceanográfica (1886) que recalou en Ferrol, onde recolleu numerosos exemplares de peixes e crustáceos, orixe de diversas publicacións posteriores. Fundou e dirixiu (1907) o Laboratori de Biologia Marina das Illes Balears e, posteriormente, o Instituto Español de Oceanografía, visitando en numerosas ocasións o Laboratorio de Vigo. En 1907 formou parte da comisión de personalidades de Solidaritat Catalana que acudiu a Galicia en apoio de Solidaridade Galega. Como senador republicano por Barcelona protestou e interpelou o goberno en 1909 polos crimes de Oseira relacionados co movemento agrarista. En 1939 exiliouse a México trala vitoria fascista na Guerra Civil.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Girona, Catalunya, na comarca do Ripollès, regado polo río Ter (2.308 h [1996]). As actividades económicas principais son a agricultura, coa produción de patacas, cereais e legumes, a industria alimentaria e unha importante actividade turística. O bosque de piñeiros e carballos domina a paisaxe. Entre os seus edificios destaca a igrexa gótica de Santa Maria do s XIV e a igrexa do mosteiro románico de San Pedro.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Licenciado en Dereito en 1838, viviu en Cádiz, exiliado polas súas ideas liberais. Escribiu para o teatro Flor de un día (1851), compuxo Espinas de una flor (1852) e varios libretos para zarzuela, entre os que destaca Marina (1855), musicado por Arrieta.