"Vic" (Contén)

PERSOEIRO

Instalouse na Coruña en 1857, onde montou unha librería e máis tarde unha imprenta, na que se imprimiron as pezas teatrais A fonte do xuramento (1882), de Francisco Mª de la Iglesia, e A torre de Peito Burdelo (1891), de Galo Salinas. Fundou e dirixiu o xornal El Telegrama. Pola súa ideoloxía republicana, estivo preso entre os anos 1867 e 1868.

PERSOEIRO

Militar ruso. Enviado aos EE UU (1950), encabezou unha rede de espionaxe que se apoderou dos planos do primeiro cruceiro nuclear norteamericano. Foi detido en 1957 e cinco anos despois intercambiárono por dous espías norteamericanos.

PERSOEIRO

Poeta. Estudiou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e pouco despois emigrou a Paraguai. Publicou poesía en xornais de Galicia e América. Coñécense as súas poesías en galego Virxen da Guía e Lembranzas, recollidas por Uxío Carré Aldao na antoloxía que acompaña á súa Literatura Gallega (1911), e o poemario Volta prá terra. En castelán publicou a lenda en verso La novia de un marino (1882) e o poemario Poemas satíricos y gozosos (1887), editado en Paraguai.

PERSOEIRO

Poetisa francesa. De pensamento ateo e pesimista, expresado, entre outras escolmas, en Premières poésies (Primeiras poesías, 1845), que segundo a crítica foi o seu mellor poemario, Poésies philosophiques (Poesías filosóficas, 1872) e Pensées d’un solitaire (Pensamentos dun solitario, 1872).

PERSOEIRO

Escritor en lingua latina, probablemente de orixe bretona. Perfecciona a poesía rítmica medieval, escribiu secuencias adaptadas á forma estrófica do himno e compuxo prosas para cada tempo litúrxico do ano.

PERSOEIRO

Compositor e teórico da música. Organista da Real Capilla da Almudena en Madrid, publicou Documentos para la instrución de músicos (1786).

PERSOEIRO

Xeólogo ruso. Fixo estudios sobre a formación das rochas magnéticas no Cáucaso, sobre a orixe das rochas e sobre a xénese do petróleo.

PERSOEIRO

Dramaturgo ruso. Director do primeiro teatro de obreiros de Moscova do Proletkult. Nas súas obras tratou os problemas políticos e sociais durante a consolidación do novo réxime revolucionario soviético así como as súas relacións cos países estranxeiros.

PERSOEIRO

Patriota cubano. Líder dos cubanos que no ano 1868 proxectaron a revolta contra a dominación española. Vicepresidente da República (1869) e lugartenente das guerrillas, levou a cabo xestións no estranxeiro para obter financiación e apoio.

PERSOEIRO

Xornalista e político ruso, fillo do escritor Sergej T. Aksakov. Participou como voluntario na Guerra de Crimea (1854-1856). Rematada a guerra, a Sociedade Xeográfica Rusa encargoulle percorrer Asia Menor. Defensor do paneslavismo e do tsarismo autoritario e ortodoxo, fundou unha serie de xornais como Den (O Día), Moskva (Moscova), entre os que destacou Ruso, un dos diarios máis importantes do imperio.

PERSOEIRO

Gramático, crítico e poeta ruso. Ideólogo da eslavofilia. Escribiu especialmente sobre gramática histórica rusa.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Gran coñecedor da lingua e observador da natureza rusa, do clasicismo pasou ao realismo pola influencia de Gogol’. As súas mellores obras, de carácter autobiográfico, son: Semejnaja Khronika (Crónica familiar, 1856) e Detskije gody Bagrova-vnuka (A infancia do neto Bagrov, 1858).

PERSOEIRO

Político ruso de familia hebrea. Partidario nun primeiro momento do anarquismo de Bakunin, en 1872 uniuse ao movemento populista, e posteriormente, influenciado polas ideas de Ferdinand Lasalle, evolucionou cara ao marxismo. Xuntamente con G. Plekhanov, fundou o grupo marxista Liberación do Traballo (1883) e interveu no xornal Iskra (A chispa) de onde Lenin o conseguiu expulsar. Despois do II congreso do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso (1903), volveuse menchevique, polo que tralo triunfo bolchevique do 1917 tivo que exiliarse.

PERSOEIRO

Novelista ruso. A súa novelística sempre estivo envolta en controversias e polémicas: Kollegi (Colegas, 1959), Zv’ozdnyj bilet (Billete para as estrelas, 1961), Katapulta (Catapulta, 1964), L’ubov’k elektricestvu (Amor á electricidade, 1971) e Moj deduska-pam’atnik (O meu avó é un monumento, 1972).