"Zante" (Contén)

1. Que agoniza.

2. Relixioso que ten por misión auxiliar os moribundos. Ao comezo do s XIII apareceron en Austria, Hungría e Polonia diversas institucións con esta finalidade, das que a máis antiga parece ser a dos Irmáns da Morte. Contra o final dese mesmo século adoptaron a regra agostiña e comezaron a espallarse por toda Europa. O conxunto de Irmáns da Morte debeu inspirar a fundación da Congregación dos Pais Agonizantes, instituída por Camilo de Lelis en Roma no ano 1586; na actualidade son coñecidos tamén co nome de camilos.

1. Substancia que fai alcalina unha solución.

2. Organismo que fai alcalino un medio.

1. Que aromatiza.

2. Substancia que, aplicada en pequena cantidade, comunica un aroma ou mellora ou reforza o existente, nun alimento, bebida, tabaco, cosmético, etc. Os aromatizantes tamén poden servir para encubrir un cheiro desagradable en produtos farmacéuticos, plásticos, tinturas de imprenta, aire do ambiente, etc. Empréganse como aromatizantes composicións preparadas con produtos naturais, tales como as especies, os aceites esenciais e as olorresinas e unha gran variedade de compostos químicos obtidos por transformación de produtos naturais ou por síntese.

3. Aplícase o cualificativo de aromatizantes ás especies, en xeral, así como á cortiza de laranxa ou de limón, á rama de canela, ao azafrán, ao loureiro, etc.

1. Que atiza.

2. Termo da xerga dos telleiros ou daordes que designa ao ‘que pega, que aplaca’.

1. Que estimula a cicatrización.

2. Medicamento ou substancia que favorece a cicatrización.

1. danzador.

2. Que ou quen se move dun lado para outro sen parar quieto.

3. Que ou quen é un enredante ou obra ou actúa de forma insensata.

SEMANARIOS

Semanario editado na Coruña a partir de 1879. Fundado e dirixido por Romualdo Real Vázquez, subtitulouse en sucesivas etapas “Periódico satírico político”, “Periódico satírico semanal” e “Periódico satírico”. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de La Voz de Galicia, aínda que a partir do nº 164, o 12 de xuño de 1884, editouse nos talleres de V. Abad. A portada ocupaba toda a primeira páxina e nela debuxábase unha caricatura cun pequeno texto no que se criticaba algún aspecto relixioso ou político. Contiña diversos artigos e seccións: “Can-can”, “Sección negra”, “Ecos teatrales”, “Sección cantable”, “Espectáculos” e unha “Sección de anuncios” na última páxina. Na súa terceira época, en xaneiro de 1884 (nº160), incluíronse os apartados: “Desde el domingo”, “Charada”, “Epigramas” e “Correspondencia”. Defensora dos ideais republicanos, trátase dunha publicación de carácter humorístico na que apareceron numerosos artigos críticos, dirixidos especialmente contra a deputación, os políticos...